Octopath Traveler 0

Ik begin met een bekentenis: ik heb de twee vorige delen in deze serie niet gespeeld. Waarom, vraag je je misschien af? Ik hou van ouderwetse turn-based Japanse rollenspellen, waarbij de eerste negen Final Fantasy -spellen, vooral VI, VII en IX, mijn persoonlijke favorieten zijn. Sindsdien heb ik eigenlijk alleen nog heruitgaven, remasters en remakes van deze serie gespeeld op alles van NDS, PSP en 3DS tot PS5, omdat ik de hoop verloor in de richting die na X is ingeslagen. Maar genoeg over die serie, ook al was het hier het vermelden waard omdat Octopath Traveler 0 me ongeveer hetzelfde gevoel geeft als Hironobu Sakaguchi's fantastische saga.

De reden dat ik niet met mijn hoofd in de eerste Octopath Traveler dook, was simpelweg vanwege een wat verwarrend exclusiviteitsverhaal waarbij ik de hardware miste en de tijd opraakte ten gunste van andere dingen. Tegenwoordig zijn ze echter op alle formaten te beleven, en het is hoog tijd dat ik de eerste twee een welverdiende kans geef in deze volledig op zichzelf staande trilogie van de meer klassieke versie.

Ik heb Octopath Traveler 0 gespeeld op Switch 2, en het laat me verlangen naar meer, want dit is precies mijn soort opzet en verhaal.

Een groot maar belangrijk verschil deze keer is dat we onze eigen protagonist mogen creëren in een kleinere maar volledig adequate editor, terwijl eerdere spellen vooraf gedefinieerde personages en verhalen hadden met verschillende beginpunten op de wereldkaart. Deze keer ligt de nadruk meer op een meer persoonlijke ervaring en reis door het land Orsterra waar het spel zich afspeelt, iets wat terugkomt in de vele systemen en richtingen waarin je je vechter kunt aanpassen in de vorm van beroepsklassen, vaardigheden en aanvallen, en ook je eigen invloed op toekomstige interacties met personages onderweg. Het verhaal laat ook een zekere mate van persoonlijke voorkeur toe, waarbij het algemene plot na de proloog zich opent in drie hoofdrichtingen die je kunt volgen, maar ook kunt wisselen voor afwisseling, waar interessante ontmoetingen en een goede reeks omgevingsopties wachten.

Het verhaal begint in de vriendelijke gemeenschap Wishvale, waar het jaarlijkse festival om goede oogsten, geluk en voorspoed te brengen op het punt staat te beginnen, met het aansteken van een traditioneel en heilig vuur. Je jeugdvriend Stia is druk met versieringen, terwijl Phenn, een wees die jij als broer beschouwt en die nu lid is van de stadswacht waar je vader kapitein is, zijn best doet om de stad veilig te houden. In tegenstelling tot de festiviteiten op de achtergrond plannen een trio hebzuchtige tirannen een aanval op de stad, waar een heilige ring verborgen zou zijn gehouden, iets wat al snel leidt tot vernietiging en tragedie, waarbij het dorp tot de grond toe wordt afgebrand en iedereen ongedeerd ontsnapt. De speler en Stia slagen erin te ontsnappen naar een hut, waar ze zich schuilhouden en de tijd doden...

Na de proloog sta je voor een aantal keuzes, waarvan één beroepsklasse is, en trouw aan het genre vinden we alles wat we verwachten, zoals Warrior, Thief en Scholar, waarvan de belangrijkste toepassingen fysieke kracht en meer gezondheid zijn, snelle aanvallen met de mogelijkheid om te stelen, en iets kwetsbaardere magiërs die de elementen gebruiken. De andere vijf klassen van in totaal acht zijn meer hybriden die offensieve en defensieve en diverse strategische vaardigheden combineren die buffs en debuffs kunnen geven, afgewisseld met meer unieke kenmerken. Later in het spel mag je echter vrij kiezen tussen alle klassen en binnen elke klasse levelen, evenals aspecten van deze klassen combineren voor nog meer variatie en mogelijkheden.

Synoniem met al deze wapens vechten ze allemaal met twee verschillende wapencategorieën die ook in realtime in gevechten kunnen worden gewisseld; bijvoorbeeld, een Hunter gebruikt zowel een boog als een pijl en een bijl. Er is ook een slim systeem om nieuwe vaardigheden in de gewenste volgorde vrij te spelen, waarbij de vereiste voor de volgende ontgrendeling geleidelijk meer punten vereist. Dit is een briljant concept waarbij ik als speler niet vastzit in een framework, maar voortdurend vooruitgang boeke binnen wat ik echt wil, en kan nadenken over waar ik mijn zuurverdiende ervaringspunten uitg. Evenzo komen aanvallen en vaardigheden in de vorm van items waarmee ik de personages kan uitrusten, net zoals pantser, helmen of ringen, wat nog meer opties toevoegt aan een al modulaire en vrij speelstijl.

Na het kiezen van een klasse keren de speler en Stia terug naar de resten van Wishvale, waar ze voor een andere keuze staan: de drie antagonisten achter de aanval personificeren en weerspiegelen een overkoepelende morele invloed op hoe de wereld als geheel functioneert. Het systeem heet "Path Actions" en is onderverdeeld in drie gebieden: Wealth, Power en Fame. Afhankelijk van welke van deze drie je kiest, krijg je een boost in dat gebied, wat je kansen en vaardigheden in toekomstige interacties met dorpelingen en personages onderweg beïnvloedt. Alle "Path Actions" stijgen in de loop van de tijd, deels door het verhaal, maar ook door daden, keuzes, zijmissies, met wie je een band vormt, en nog veel meer. Afhankelijk van je niveau in deze gebieden heb je een grotere of kleinere kans, berekend als percentage, om succesvol te zijn in je interacties met NPC's.

Misschien wil je afdingen en een uniek item kopen dat ze in hun bezit hebben (Wealth ), ze uitdagen voor een duel voor een nieuw wapen (Power ), of ze simpelweg charmeren en overtuigen (Fame ) dat je echt die gezondheidsitems nodig hebt die zo vaak in gevechten worden gebruikt. Dit maakt elke interactie met een NPC een interessante ontmoeting die concrete items genereert naast lore en informatie, waarvan er ook veel kunnen worden gerekruteerd om te helpen bij de reconstructie van Wishvale.

De wederopbouw van het dorp is een centraal onderdeel van het avontuur, waarbij de stad geleidelijk uitgroeit tot een zelfvoorzienende thuisbasis. Om dit te bereiken zijn grondstoffen, grondstoffen en mankracht nodig. Hout, steen, metaal, stof en zaden kunnen in de omgeving worden verzameld of gekocht in andere dorpen, of als beloning na een klassieke "willekeurige ontmoeting". Personages en mankracht worden gerekruteerd door overtuiging in de vele steden en dorpen waar je doorheen komt, waar verschillende aankopen verschillende vaardigheden hebben in herbergen, winkels, landbouw en meer. Je geboorteplaats herbouwen, huizen plaatsen en decoreren is een unieke functie die niet alleen ontspannend is om mee te sleutelen als een soort minigame, maar ook een gevoel van wedergeboorte geeft waarbij je je eigen stempel drukt op hoe het ontworpen moet worden en welke toekomstige beloningen je wilt opleveren. Het is simpel en uitgekleed genoeg om je tijd niet te stelen, als je, net als ik, niet echt van het bouwen van bases of dat soort beheer houdt. Je kiest zelf hoe esthetisch aantrekkelijk of ruimtebesparend het uiteindelijk eruit wil zien.

Maar natuurlijk gaan we ook achter degenen achter al het leed aan. De hebzuchtige heks Herminia loert in de verdorven stad Valore, de corrupte militaire leider Tytos regeert en controleert Emberglow met ijzeren vuist, en de laatste heer, Auguste, met zijn lage en onaangename stem, is een sadistische toneelschrijver die woont in Theatropolis. Ze symboliseren allemaal corruptie en kwaad in verschillende gedaanten, waarbij rijkdom, macht en roem hen naar het hoofd zijn gestegen.

Er zijn drie hoofdpaden door het verhaal, waarbij je de ene kunt volgen, de andere of ertussen kunt springen op elk moment, afhankelijk van waar je je stappen op de wereldkaart naartoe richt. Auguste maakte indruk op mij tijdens de proloog, dus koos ik er aanvankelijk voor om dat pad te volgen. Ik beschreef hem alleen als sadistisch, maar een nauwkeurigere beschrijving zou volbloed psychopaat kunnen zijn, want ik ben soms verbaasd over wat er gezegd wordt en wat er gebeurt tijdens zijn hoofdstuk, waar Auguste 's wandaden de basis en inspiratie vormen voor de theatervoorstellingen waarvoor hij bekend staat en die iedereen boeien die ze meeschouwt. Soms bereikt het een niveau dat weinig horrorthrillers kunnen evenaren, wat ongebruikelijk is in een Japanse rollenspel van dit type zonder te veel prijs te geven. De schurken zijn interessant, goed geschreven, uniek en grondig verdorven.

Net als de vorige spellen in de serie bevat het turn-based gevechten, wat betekent dat er een rustig tempo is en meer nadenken nodig is. Nieuw in deze aflevering is dat je tot acht personages in je groep kunt hebben, verdeeld in een voorste en achterste linie. De voorste linie vecht en de achterhoede staat paraat, klaar om het personage vooraan te vervangen, wat talloze strategische combinaties genereert. De achterste lijn regenereert ook gezondheid en het equivalent van "mana" in het spel, genaamd SP. Het Break & Boost -systeem dat in Octopath Traveler is vastgesteld is hier ook aanwezig, wat in feite inhoudt dat het schild van de vijand wordt afgebroken met het type schade waar ze het meest vatbaar voor zijn, wat hen uiteindelijk uit het spel haalt en hen openstelt voor meer schade. Elke "beweging" genereert ook BP (Boost Points ), die samen met elke aanval worden gebruikt om meerdere herhaalde slagen achter elkaar of meer verbeterde aanvallen uit te voeren. Daarnaast zijn er ook Ultimate Techniques, die nieuw zijn in deze editie en het beste worden omschreven als "summons" uit Final Fantasy.

Het gevechtssysteem lijkt in het begin misschien wat uitgekleed, maar het wordt veel dynamischer, gevarieerder en levendiger naarmate je meer personages rekruteert en aanvallen die je verzamelt. Voeg daar positieve en negatieve statusveranderingen aan toe die bij dit genre horen, evenals vijanden die beide kanten tegelijk kunnen beïnvloeden of van personage kunnen wisselen, en het wordt al snel echt hectisch en zeker geen wandeling in het park. Toch had ik graag wat meer geanimeerde vijanden gezien, want die kunnen soms wat statisch lijken.

Het spel heeft een halfopen structuur, waarbij bepaalde gebieden tot later worden afgesloten, terwijl andere een hoger niveau vereisen om succesvol te worden aangepakt. De omgevingen zijn gevarieerd, variërend van betoverde bossen, bevroren bergtoppen en zonovergoten stranden tot vervallen spookdorpen en weelderige sprookjeskastelen. Voeg daar talloze kleinere geïsoleerde "kerkers" aan toe die vaak een baas bewaken die iets van grote waarde bewaakt. De omgevingen zijn levendig qua detail en vooral prachtig in de bewust retro-stijl van HD-2D die we gewend zijn, met geavanceerde belichting, reflecties en deeltjeseffecten verpakt via Unreal Engine 5. Er zijn echter enkele texturen die er vreemd laag uitzien in resolutie en opvallen; of dit nu een bug is of het gevolg van de Switch 2 die niet krachtig genoeg is, laat ik onuitgesproken, of dat het komt doordat het in wezen een opgeschaalde, uitgebreide en sterk aangepaste mobiele titel is. Het ziet er aanzienlijk beter uit in beweging dan in stilstaande beelden, waarbij vooral HDR beter contrast en kleur biedt.

De framerate is stabiel en goed, hoewel meer geavanceerde omgevingen soms wat schokken, maar nooit zo erg dat het merkbaar effect heeft. Toch had ik graag iets grotere omgevingen gezien en minder van de smalle, krappe doorgangen, die het grootste deel van het spel uitmaken. Er is veel te ontdekken en zijmissies om aan te pakken, wat vaak leidt tot nieuwe kennissen die zich bij je groep personages voegen, die meer dan 30 tellen. Het is een groot spel qua inhoud en omvang, dus reken op ongeveer 100 uur om er het maximale uit te halen. De muziek is ook goed gecomponeerd, met vloeiende strijkers en verslappende piano's, precies zoals het hoort. De stemacteurs zijn ook van hoog niveau, en ik heb met Engelse stemmen gespeeld, maar Japans is ook beschikbaar voor wie het liever heeft.

Octopath Traveler 0 heeft doordachte taken en gevechtssystemen, goed geschreven personages, en dat sprookjesachtige en "klassieke" verhaal dat ik de afgelopen 10+ jaar heb gemist. Path Actions met Power, Wealth en Fame is een systeem dat alle interacties omzet in beloningen. Het is zowel retro als modern en wekt de passie voor het genre weer aan, of je nu een ervaren rot bent of van een afstand hebt gekeken en nog niet durfde de sprong te wagen. Octopath Traveler 0 is net zozeer Final Fantasy uit het verleden als iets nieuws dat een bekend concept scherpt en aanpast met nieuwe functies. Dit is nieuw old-school op alle juiste manieren.