Orbitals

Het is niet ongewoon dat games – zowel om creatieve als marketingredenen – een specifieke, opvallende visuele stijl aannemen die niet alleen helpt om het universum en het verhaal van het spel te ondersteunen, maar je ook natuurlijk nog eens doet kijken bij het scrollen door trailers op YouTube.

Orbitals komt van de debutanten van Shapefarm, en hoewel het framework een coöperatieve puzzeloplossing is in de beste Hazelight-stijl – een gameplayformaat dat nu al populair is – was het juist de totale toewijding van het spel aan de door Akira Toriyama geïnspireerde visuele kunststijl die velen er bijna meteen verliefd op deed worden. Ik ben nu verheugd te kunnen melden dat het spel niet alleen van begin tot eind uitstekend standhoudt, maar ook een van de meest toegewijde visuele statements is die ik ooit heb gezien, een die alles uit de kast haalt om te laten zien hoe loyaal ze zijn aan hun eigen esthetische universum.

Laten we daar beginnen. Toriyama's sterk karikaturale, expressieve en onderscheidende manga-artstijl heeft de wereld rondgereisd, en Dragon Ball is het belangrijkste popcultuurproduct dat de meeste mensen associëren met de legendarische artiest en verteller. Je hoeft Orbitals niet lang te spelen voordat Shapefarm's duidelijke eerbetoon aan Toriyama zich voelt, maar het visuele en auditieve kader van het spel is veel, veel meer dan dat. Elk moment van Orbitals is bewust ontworpen om deze associatie op te roepen, van een aanstekelijk thema rechtstreeks uit de Japanse popscene van de jaren 80 tot een dikke laag extra flair in alle cutscenes. Orbitals is een van de scherpste, meest toegewijde en wildste visuele game-ervaringen die ik de afgelopen jaren heb gezien, en het heeft niets te maken met de gebruikelijke kwaliteitsnormen die we stellen voor dure AAA-producties. Het is puur karakter, of je nu kijkt naar Maki en Omura die elkaar met een fistbump maken met het bijbehorende explosieve effect, de kleine rookkringen rond de uitlaten van het ruimteschip, of de vele kenmerkende gelaatstrekken van de bijrollen. Orbitals is een genot om naar te luisteren en naar te kijken.

Er zit ook een spel verborgen achter dit kenmerkende, prachtige visuele kader, en gelukkig heeft Shapefarm ervoor gekozen om inspiratie te halen uit precies de juiste bronnen. Op het eerste gezicht zie je veel invloed van Hazelight's coöperatieve spellen zoals A Way Out, It Takes Two en Split Fiction. Er is de verticale scheiding tussen de twee spelers, de speciaal ontworpen taken die het gebruik van verschillende tools vereisen om de andere speler te laten voortkomen, en de buddy-dynamiek tussen de personages, die het plot ook vooruit stuwt. Ja, de inspiratie is duidelijk, maar voordat Hazelight zich op deze unieke gameplay-ervaring richtte, was het niet bepaald alsof we overspoeld werden met dat soort games, dus we denken dat het logisch is dat hun succes projecten heeft voortgebracht die eveneens proberen te profiteren van een duidelijke "vraag" op de markt.

Deze vrij directe link tussen inspiratie en product betekent ook dat je, mechanisch gezien, al een goed idee hebt van wat Orbitals is en wat het kan doen. Je speelt als Maki en Omura – je kiest er één van elk – en samen moeten jullie de ruimte verkennen, aanmeren bij ruimtestations en je waarde bewijzen als "Orbitals ". Je begint op het vredige en wat armoedige ruimtestation, vanwaar je vertrekt in je trouwe ruimteschip, dat een duidelijke rol heeft voor zowel Maki als Omura. Eerst moet je echter uit de luchtsluis stappen en naar het ruimteschip vliegen, een actie die je keer op keer zult herhalen. Het hele ruimteschip is ook voorzien van een interieur, en hier heb je je eigen kamers, kleine minigames en nog veel meer, mocht je wat rust nodig hebben tussen missies door. De een vliegt, de ander schiet, en dan is het simpelweg een kwestie van doorgaan naar het volgende waypoint, vanwaar je de taken te voet voltooit.

Het is allemaal ongelooflijk tastbaar en op de best mogelijke manier. Orbitals begrijpt dat een beetje wrijving helpt om betrokkenheid en onderdompeling te creëren, en door een reeks duidelijke "stappen" tussen jou en je doel te introduceren, voelt het ook authentieker. En het helpt zeker niet dat het zo mooi en expressief is om naar te kijken tegelijk, toch?

Dan is er nog het verhaal. Ja, zoals ik hier herhaaldelijk heb geschreven, heeft Orbitals een dikke laag flair die een glimlach op het gezicht van de speler van begin tot eind houdt, maar dat betekent niet per se dat het spel een goed verteld verhaal heeft. Om eerlijk te zijn, hoewel het spel al heel vroeg een sterke band tussen de hoofdpersonages neerlegt, is het nogal vaag wat voor soort wereld dit eigenlijk is en wat jouw rol daarin is. Mijn partner en ik hadden eigenlijk geen idee waarom we deden wat we deden in het begin; iets over het overschrijden van een soort ruimtelijke grens om betere middelen te verzamelen? Hoe dan ook, de dialoog en de vriendschap tussen Maki en Omura zijn de belangrijkste aspecten, en hier levert Orbitals de cruciale diepgang. Maar dit is niet bepaald een interessante, uitgestrekte wereld.

Hoewel de fysica wat "zweverig" is - wat soms onverwachte bewegingen kan veroorzaken - is Orbitals overal in goede staat. Net als Split Fiction blijft het spel nooit te lang hangen bij een gimmick en gebruikt het duidelijk afgebakende thematische gebieden om ervoor te zorgen dat je altijd iets nieuws probeert of iets nieuws doet met bestaande tools. Dat gezegd hebbende, is het het vermelden waard dat hoewel Maki en Omura een klein aantal "tools" meenemen tijdens een missie, hun output - en de resultaten daarvan - aanzienlijk variëren. Dit betekent dat Orbitals zelden ronduit saai wordt, maar het betekent ook dat de entertainmentwaarde binnen een bepaald gebied niet zo consistent is. Gelukkig behoudt het spel wat meer structuur dan Split Fiction, en lijkt het waarschijnlijk meer op It Takes Two in zijn onderliggende structuur; En hoewel de setting hetzelfde blijft, is het visueel zo boeiend dat het niet uitmaakt.

Het klinkt allemaal erg goed, nietwaar? Dat is het echt, en het is verbazingwekkend dat Shapefarm überhaupt zo ver is gekomen. Orbitals ' algehele identiteit is nauw verbonden met de esthetiek, en dat is prima. Gelukkig heeft de studio een reeks solide puzzels ontworpen, een reeks bevredigende mechanieken en veelzijdig levelontwerp, die het tot het einde vermakelijk houden. Ik had graag wat meer moeite in het overkoepelende verhaal gestoken gehad, maar we hebben de hele tijd geglimlacht, en dat zegt wat.