Peaky Blinders: The Immortal Man

Toen het nieuws bekend werd dat Peaky Blinders zou doorgaan en eindelijk het verhaal van Tommy Shelby zou willen afsluiten met een speciale film, was ik behoorlijk dolblij. De zes seizoenen van deze show, die bijna een decennium televisie beslaan, werden mij om verschillende redenen erg dierbaar, behalve alleen de uitstekende kwaliteit. Toen echter bekend werd dat Netflix betrokken zou zijn, begon mijn vertrouwen in het project te wankelen, ook al zou het kernteam van de serie, waaronder bedenker en schrijver Steven Knight, terugkeren voor het project. Iedereen die Netflix' originele films heeft gezien, weet dat ze meestal in extreem wisselende kwaliteit verschijnen, met enkele uitstekende opties (zoals Knives Out als voorbeeld) en sommige waarvan je je niet anders kunt afvragen waarom ze überhaupt groen licht hebben gekregen. Zou Peaky Blinders: The Immortal Man in de eerste categorie passen en Tommy Shelby in een waardige conclusie afsluiten, of in plaats daarvan in de tweede categorie vallen en als een ongewenste smet op het erfgoed van de serie dienen?

Na het aftitelen op Peaky Blinders: The Immortal Man is het duidelijk dat dit een van Netflix' betere films is, ook al is hij niet zo sterk als de hoofdserie. We pakken het verhaal op lang na de gebeurtenissen van seizoen 6 en vinden een verslagen en teruggetrokken Tommy Shelby, die geduldig wacht op de dag dat de dood hem zal opeisen. De wereld valt echter uit elkaar te midden van de Tweede Wereldoorlog en Birmingham is opnieuw een kruitvat dat op ontploffen staat, waarbij een gewelddadigere Peaky Blinders-bende, geleid door Tommy's verre zoon Duke, opnieuw problemen veroorzaakt. Wanneer fascisten en nazi-aanhangers zich in het conflict mengen, en onschuldigen die simpelweg de wereld willen verbeteren slachtoffers worden van deze oorlog, is het duidelijk dat Birmingham zijn zigeunerkoning terug nodig heeft, waarbij Tommy zijn eenzaamheid beëindigt tot zijn eigen ontzetting.

Er valt niet te ontkennen wat deze film is en waarom hij gemaakt is. Het is hier niet om het volgende tijdperk van Peaky Blinders op te zetten, het is niet bedoeld om een heldhaftig oorlogsverhaal te vertellen, het is het laatste bedrijf in Tommy's verhaal, een manier om een definitief einde te maken aan misschien wel Cillian Murphy's beroemdste personage. Het is somber, donker en voortdurend overschaduwd door de geesten uit zijn verleden. Er is hier niet veel dat je zal laten glimlachen of grijnzen, het is een verkenning van de psyche van een man die bevrijd wil worden van de wrede greep van het leven, en helaas kan dit niet zonder prijs komen.

Er zijn schokkende momenten in deze film, methoden die op vergelijkbare wijze de verhaallijnen van andere belangrijke personages in het Peaky Blinders-verhaal afronden, en sommige zijn effectief terwijl andere overkomen als een verspilde noodzaak. Paul Anderson zit bijvoorbeeld niet in de cast, dus je kunt waarschijnlijk afleiden wat dat betekent voor Tommy's broer Arthur, een van de eerste zeer belangrijke personages in het bredere verhaal. Sterker nog, op dit punt zijn er niet veel meer Shelby's om op te focussen, wat betekent dat we een cast vinden die uit veel nieuwe sterren en personages bestaat. Ik heb hier niet veel mis mee, maar een van de beste dingen aan Peaky Blinders is altijd hoe het geleidelijk personages heeft geïntroduceerd en je in de loop van een of meerdere seizoenen met ze heeft laten verbinden of begrijpen. Deze film heeft slechts een fractie van de tijd, dus Barry Keoghans Duke, Rebecca Fergusons Kaulo en Tim Roths John Beckett komen niet helemaal zo goed als eerdere personages. Voor mij is dit een beetje zonde van zulke uitstekende talenten.

Evenzo is het plot zo opgebouwd dat er binnen het eerste uur veel uitleg en traditionele Peaky Blinders smeulen, wat prima zou zijn als er zes uur televisie was om het hele verhaal te vertellen. In dit format hebben we minder dan een uur om dit verhaal mooi af te ronden en het resultaat is een razendsnelle wending waarbij het niet echt voelt alsof Tommy's afscheid zo perfect is als het had moeten zijn. Wat betreft wat hierna komt, weet ik ook niet zeker of Keoghans hertog, als hij de basis moet vormen voor het volgende tijdperk, het nodige heeft om de enorme schoenen te vullen die Murphy heeft achtergelaten.

Uiteindelijk werkt Peaky Blinders: The Immortal Man als op zichzelf staand verhaal prima entertainment, maar het is zeker niet het beste dat de bredere serie is geweest. De delen van deze film die het meest opvallen, zijn de elementen die Peaky Blinders altijd goed heeft aangepakt; het decor- en kostuumontwerp, de combinatie van sfeer en muziek, de opmerkelijke vertolking van Cillian Murphy. Deze film zet de delen van Peaky Blinders voort die we allemaal kennen en waarderen, maar struikelt dan een beetje in zijn narratieve opzet en hoe het probeert te veel, te inefficiënt, in te korte tijd te doen.

Het is lang geen smet op de erfenis van Peaky Blinders en het is zonder twijfel een van Netflix' betere originele films (niet dat de lat doorgaans zo hoog ligt), maar kan het wel tippen aan de werkelijk verbluffende kwaliteit van de hoofdserie? Nee, nee, dat doet het niet.