Pluribus

Hoewel ze vindt dat haar goedkope romans zielloze rotzooi zijn, is de cynische auteur Carol Sturka redelijk tevreden met haar leven. Zolang ze haar geliefde boekmanager Helen en een fles whisky aan haar zijde heeft, is er niets ter wereld dat Carol niet aankan. Wanneer de wereld echter plotseling eindigt, valt haar hele wereld uit elkaar, en wanneer een nieuwe wereldorde wordt gevestigd, wordt ze niet alleen een van de weinige mensen die nog op aarde zijn - ze wordt ook gevangen in een telepathisch collectief bewustzijn waar haar chagrijnige stemming de toekomst van de hele mensheid kan bepalen.

Wat er met de wereld is gebeurd, wordt heel snel uitgelegd door middel van een paar expositionele scènes, maar het is niet bijzonder belangrijk om te weten waarom de apocalyps precies plaatsvindt in de vreemde nieuwe sciencefictionkomedie van Vince Gilligan. Het gaat er eerder om hoe iemand mentaal kan omgaan met het feit dat zijn individualisme wordt bedreigd. Het is de Twilight Zone ontmoet de communistische horror van Space Attack, maar hier is het veel zuurder, grappiger en scherper. Gilligan's X-Files-roots komen duidelijk naar voren in de eenvoudige eenvoud van de show, die doet denken aan de recente tot nadenken stemmende shows van Damon Lindelof. Het is uitgekleed en toch vrolijk in zijn melancholie. Het is gemakkelijk om in Carols schoenen te kruipen terwijl ze tevergeefs probeert vast te houden aan het weinige dat overblijft van de identiteit en intelligentie van de mensheid terwijl de wereld in brand staat.

In tegenstelling tot Breaking Bad en Better Call Saul, stapt deze hoofdrolspeler nooit verfrissend in de rol van antiheld. Better Call Saul-ster Rhea Seehorn vormt een gedesillusioneerd personage dat je normaal gesproken naar beneden zou halen met haar vertroebelde wereldbeeld, maar in deze nieuwe doemscenario-context de alcoholische zwanenzang van de mensheid wordt. Seehorn creëert een vreemd tragische figuur met duidelijke gebreken, lagen en doelen. Ze wil er iets aan doen, maar wat kun je er überhaupt aan denken als het eindspel al beslist is? Zou het zo verschrikkelijk zijn om te capituleren voor haar walgelijk empathische en goedbedoelende slaven die haar alleen maar alle liefde en privileges van de wereld willen serveren? Je kunt het conflict zien in de met tranen gevulde ogen van Seehorn terwijl ze constant schommelt van exploderen naar medelijden. Briljante prestatie!

Apple TV heeft tot nu toe maar een paar afleveringen uitgebracht, maar ik vind het erg leuk wat ik zie. Het is eigenzinnig genoeg om me weg te laten drijven in speculatieve 'wat gaat er nu gebeuren'-gedachten, maar ook nuchter genoeg om als kijker met beide benen op de grond te blijven staan. Pluribus is tot nu toe onvoorspelbaar, origineel en verontrustend leuk in zijn kleinschalige dystopie. Ik zal deze sciencefiction komedie met veel plezier blijven volgen. Want wat als het giftig positieve einde van de wereld toch niet zo slecht was?