Pokémon Pokopia

Velen van ons zijn waarschijnlijk op een bepaald moment in ons leven kwijtgeraakt in de prachtig uitgestrekte wereld van Pokémon, en nu de serie net haar 30-jarig jubileum viert, is het niet meer dan terecht dat wij spelers de kans krijgen om onze eigen samenleving van pocket monsters te ontwerpen. Dat is eigenlijk waar Pokopia om draait, nu Nintendo eindelijk zijn enorme schatkist heeft geopend en zijn creativiteit heeft losgelaten.

Ik ben een Ditto, een Pokémon wiens specialiteit het nadoen van het uiterlijk en de vaardigheden van andere monsters is. Om de een of andere reden heb ik echter de vorm van een mens aangenomen, wat mij uniek maakt, zowel qua hoe Dittos zich meestal gedragen, maar ook omdat de wereld, ooit bevolkt door zowel mensen als hun Pokémon-metgezellen, volledig leeg lijkt te zijn van ons tweevoetige wezens. Zelfs pocketmonsters lijken in ieder geval aanvankelijk uit de wereld verdwenen te zijn, maar samen met mijn nieuwe vriend Professor Tangrowth leer ik snel hoe ik dit kan veranderen en hoe we het desolate landschap kunnen transformeren in een geheel nieuwe, levendige gemeenschap vol Pokémon.

Om hierin te slagen, moet ik verschillende habitats creëren die steeds meer monsters aantrekken om zich in te vestigen. De aanpak varieert afhankelijk van de soorten Pokémon die ik wil aantrekken, waarbij ik vaak behoorlijk ver kom door gras onder een boom of een beek te planten, maar naarmate ik meer leer over de complexiteit van Pokopia, ontdek ik dat sommige individuen veel kritischer zijn dan dat. Om je zelf te laten uitzoeken welke soorten plekken welke Pokémon aantrekken, laat ik het hier voorlopig bij, maar dat gezegd hebbende, blijft dit element gedurende mijn hele reis hangen terwijl ik voortdurend aanwijzingen vind over waar ik nieuwe vrienden kan ontmoeten.

De manier waarop ik de wereld manipuleer doet denken aan een mix tussen Minecraft en Animal Crossing, waarbij heel Pokopia bestaat uit blokken die ik min of meer vrij kan breken en verplaatsen. Tegelijkertijd kan ik ook op mijn werkbank terechtkomen om verschillende soorten objecten te maken, voor praktische of decoratieve doeleinden. Kortom, ik ben vrij om de wereld volledig te ontwerpen volgens mijn eigen voorkeuren en die van mijn Pokémon-vrienden, wat snel een creatieve inslag in mij activeert, want functie moet worden gecombineerd met esthetiek in mijn zoektocht om onze eigen kleurrijke utopie te bouwen. Rome is echter niet in één dag gebouwd, en een samenleving in Pokopia ook niet, want naarmate mijn eigen ambities groeien, krijg ik ook toegang tot meer materialen, nieuwe gadgets om mee te knutselen, en een groeiende populatie Pokémon met hun eigen voorkeuren voor hun ideale leefsituatie. Ik heb het gevoel dat ik altijd een stuk of zes projecten tegelijk heb lopen, en ik hoef alleen maar op te zoeken om nog een paar taken te vinden. Dit maakt Pokopia het soort creatieve ervaring dat je nooit echt afmaakt.

Hier

Een belangrijke functie bij het beheren hiervan is mijn toegang tot alle Pokémon-krachten in de wereld. Omdat elk pocketmonster minstens één nuttige eigenschap heeft, wordt bijna elk individu in de groeiende bevolking van de wereld een belangrijke hulpbron bij het ontwikkelen van onze gedeelde plek in het land. Vuurtypes helpen bij het smelten van verschillende soorten materialen, grassoorten versnellen de groei van gewassen, terwijl sommige zich specialiseren in het bouwen van grotere structuren en anderen in ruilhandel. Ik zal eerlijk zijn en zeggen dat sommige vaardigheden veel nuttiger zijn dan andere, en dat een Pokémon die gespecialiseerd is in het licht houden van de sfeer, bijvoorbeeld veel meer vrije tijd heeft dan een die schroot en afval kan recyclen tot waardevol metaal.

Centraal in al deze speciale vaardigheden staat mijn eigenaardige vaardigheid om de krachten van andere monsters na te doen, zij het met mijn eigen twist. Het personage dat ik speel is wat defect en kan niet helemaal transformeren in andere Pokémon, maar kiest ervoor om geselecteerde eigenschappen in zijn geheugen op te slaan, die dan gebruikt kunnen worden wanneer nodig. Deze worden uitgebreid gebruikt door het hele spel, en hoewel ik aanvankelijk moet doen met een paar manoeuvres zoals gras water geven en bomen omhakken, groeit en ontwikkelt mijn arsenaal gestaag naarmate het avontuur vordert, wat bijdraagt aan mijn wens om meer te verkennen en verder te gaan in het verhaal.

Naast de creatieve vrijheid die ik in Pokopia krijg, is er een verhaal te ontdekken dat, naast dat het dient als drijvende kracht om nieuwe plaatsen, Pokémon en mechanieken te introduceren, juist een boeiend verhaal oplevert. Waar is iedereen gebleven? Waar zijn al die mensen? Waarom beginnen Pokémon nu pas terug te keren naar de wereld? Dit is de grote vraag die iedereen bezighoudt, maar niemand heeft het volledige antwoord. Tijdens het spel vind ik aanwijzingen en fragmenten uit het verleden die ik langzaam maar zeker weet te reconstrueren tot een overtuigend beeld van de situatie. Het is een verhaal dat tijd kost om te ontvouwen, en hoewel de grote vraag boven Pokopia hangt, zijn er kleinere, concretere verhalen om op uit te werken, zoals hoe ik de elektriciteit kan herstellen in mijn verduisterde havenstad. De volgende stap in het verhaal is altijd beschikbaar, maar tegelijkertijd heb ik nooit het gevoel dat het verhaal urgent is of dat het op enigerlei wijze afbreuk doet aan de creatieve kant van de ervaring.

Omdat ik constant blokken van verschillende kleuren en functies verzamel, evenals allerlei andere items tijdens het spel, wordt het soms lastig om tussen alle gadgets die ik heb verzameld te navigeren. Mijn zakken zijn zeker groot en kunnen veel bevatten, maar ze raken ook vrij snel overbelast. Dit is eigenlijk een probleem dat vooral komt door mijn eigen gebrek aan organisatie, omdat ik eigenlijk goede mogelijkheden heb om onbeperkte opslagruimte te creëren en mijn eigen vermogen om spullen te dragen te verbeteren, maar het blijft toch op sommige vlakken een probleem. Ik waardeer zeker dat Pokopia zoveel unieke items heeft om op te pakken, maar tegelijkertijd zijn er veel dingen waar ik gewoon nooit echt gebruik voor vind. Misschien ben ik hier het probleem, maar wanneer mijn verzameling afgedankte zeewier bijna drie cijfers bereikt zonder dat ik er een gebruik voor heb gekregen, begin ik me af te vragen of het vanaf het begin zo'n veelvoorkomend onderdeel van het spel moest zijn.

Op esthetisch niveau heeft Nintendo opnieuw bewezen dat ze meesters zijn in het creëren van magie met beperkte hardware. Pokopia is allereerst een prachtige plek om te zijn, met overal gezellige, kleurrijke elementen, terwijl de door Minecraft geïnspireerde hoekige omgevingen onverwacht charmant zijn. Het ontwerp van de pocketmonsters is inmiddels bekend, en voor zover ik kan zien, zijn er Pokémon vertegenwoordigd uit de meeste generaties van de serie. Als iemand die mezelf tot en met de derde generatie als een expert op Pokémon beschouwt, had ik het genoegen om veel nieuwe mensen te leren kennen, terwijl ik ook blij zag hoeveel liefde de oudere personages hebben gekregen.

De muziek in Pokopia draagt ook bij aan een zeer aangename sfeer, met een reeks herinterpretaties van klassieke soundtracks uit de roots van de serie. Zo herinner ik me hoe ik een aangenaam gevoel van herkenning kreeg toen ik merkte dat het geluidseffect dat klinkt wanneer je de gezondheid van je metgezellen herstelt in de hoofdspellen, was verwerkt in een van de melodieën van het spel. Een klein muzikaal paasei-ei dat me aan het lachen maakte van verbazing.

Technisch draait Pokopia vlekkeloos en zonder ook maar een spoor van grafische bugches of verloren framerates, ondanks de enorme vrijheid die ik als speler heb gekregen. Aan de andere kant vind ik dat de verschillende zones, die ik ontgrendel naarmate het verhaal vordert, wat klein en net iets te makkelijk te doorkruisen zijn zodra ik de hele kaart heb verkend. Dit heeft waarschijnlijk veel te maken met de beperkte hardware waarmee Nintendo werkt, maar ik had liever een grotere wereld met meer plekken te bezoeken gehad dan een paar kleinere levels. Dit is een milde kritiek, want Nintendo weet de omgeving nog steeds uitgestrekt te laten aanvoelen, althans totdat ik een barrière tegenkom die me vertelt dat ik niet verder kan.

De besturing van het spel is makkelijk te begrijpen, en hoewel ik na een tijdje behoorlijk wat verschillende vaardigheden tegelijk moet bijhouden, zijn ze makkelijk te wisselen en is het altijd duidelijk welke kracht op elk moment gebruikt moet worden. Zoals ik eerder al zei, heeft Pokopia veel gemeen met Minecraft, maar in tegenstelling tot zijn in het Zweden ontwikkelde blokversie bestuur ik mijn personage in third-person, wat soms de precisie in gevaar brengt. Ik raak daardoor iets te vaak kwijt, en als ik ondergronds graaf, zoals de omgeving me vaak uitnodigt, houdt de camera zelden bij als ik door smalle tunnels kruip.

Al met al heb ik een zeer aangename tijd gehad in Pokopia, die me altijd voorziet van nieuwe dingen om te doen. De leefomstandigheden van Pokémon moeten worden verbeterd, items moeten worden gebouwd en eigendommen moeten worden gepland. We hebben waarschijnlijk allemaal wel eens zo'n spel meegemaakt waarbij je steeds opnieuw het mantra herhaalt "Ik doe dit ook wel" totdat je eindelijk opkijkt en beseft dat het vijf uur 's ochtends is en je geen oog dichtgedaan hebt. Dat is mijn ervaring met Pokopia in een notendop, en ik voel nu al de drang om weer in te duiken. Als Nintendo op deze manier blijft experimenteren met Pokémon, ziet de toekomst van het merk er erg rooskleurig uit!