Pragmata Switch 2 versie preview: Dead Space, Bloodborne en Bioshock zonder de griezeligheid?

We hebben door de jaren heen talloze keren third-person actie gezien, en het lijkt erop dat dit genre geen grote veranderingen heeft ondergaan, althans niet voor een lange tijd meer. Echter, Pragmata probeert dat beeld uit te dagen en voegt een nieuwe laag toe die een totaal ander deel van de hersenen activeert in een opstelling die mijn kijk op het genre uitdaagt. Want waarom moet een actiespel beperkt zijn tot richten en schieten? Het antwoord is natuurlijk simpel: het hoeft helemaal niet zo te zijn.

Het uitgangspunt is dat ik gestrand ben op een verlaten maanbasis vol gewelddadige androïden en andere mechanische beesten die neergemaaid moeten worden met allerlei futuristische versies van klassieke automatische wapens. Het wordt echter al snel duidelijk dat de ingebouwde verdedigingssystemen van de machines mijn wapens vrijwel nutteloos maken tegen alles wat op mijn pad komt, wat betekent dat ik één stap vooruit moet denken om te overleven. Hier komt een mysterieuze cyborgmeisje in beeld en blijkt ze onderweg een onschatbare metgezel te zijn. Met haar hulp kan ik alle firewalls van mijn tegenstanders hacken en ze zo volledig vatbaar maken voor ouderwetse ruimte-lead.

Juist deze vaardigheid voegt een extra laag toe aan de actiescènes van Pragmata. Hoewel ik mijn mechanische tegenstanders met klassieke wapens bestrijd, moet ik ook eenvoudige minigames spelen om de verdediging van de robots te hacken. In het begin dacht ik dat het niet veel zou veranderen, maar in het heetst van de strijd bleek de extra mentale inspanning mijn spiergeheugen te verstoren en resulteerde in een onverwachte uitdaging die echt vermakelijk werd zodra ik in het ritme kwam. Ontwijkaanvallen Bloodborne -stijl, terwijl sommige vijanden gehackt en andere neergeschoten moeten worden, boden verrassend vermakelijke gameplay die me enorm indruk maakte tijdens het uur dat ik met Pragmata doorbracht.

Tijdens mijn tijd met het spel heb ik drie verschillende shotguns kunnen testen, waarvan het hoofdwapen een semi-automatische variant was die precies de juiste hoeveelheid schade deed. Af en toe vond ik een jachtgeweer dat zeer effectief was op korte afstand, maar het gebruik ervan beperkte zich tot de kleine hoeveelheid munitie waarmee het al geladen was. Het was daarom belangrijk om patronen te sparen, omdat munitie niet in stapels werd verzameld zoals bij andere actiespellen. Als ik meer wilde fotograferen, moest ik een nieuwe vinden. Het derde wapen was strategischer van aard en bleek nuttig om gevechten met veel kwaadaardige robots tegelijk in balans te brengen. Met een verlengd krachtveld kon ik getroffen vijanden korte tijd verlammen, wat mogelijkheden opende voor zowel hacken als sluipschieten in een iets rustigere omgeving.

Toen het aan het einde van de sessie tijd was voor een baasgevecht tegen een grotere metalen man, kon ik alles wat ik tot nu toe had geleerd toepassen in een iets langer gevecht dat, ondanks zijn grootte, weinig weerstand bood. Hier raakte ik echter vertrouwd met een nieuw type krachtige aanval dat op vrijwel dezelfde manier werkt als in de nieuwste titels van From Software. Nadat ik genoeg schade had aangericht, ging mijn forse tegenstander op zijn knieën en kon ik hem iets extra hard raken, waardoor een groot deel van zijn gezondheidsmeter werd weggevaagd. Kort daarna kwam ik als overwinnaar uit de strijd en was de demo voorbij.

De demo werd afgespeeld op een gedockte Switch 2, en hoewel ik niet kan zeggen hoe Pragmata het zal doen op andere formaten, moet ik helaas zeggen dat de grafische ervaring die mij werd aangeboden niet bijzonder indrukwekkend was. De omgevingen waren wat bleek en over het algemeen vond ik het detailniveau vrij zwak vergeleken met andere spellen. Wat betreft prestaties heb ik echter geen klachten, want de gevechten verliepen soepel zonder technische fouten, wat ik aanneem dat Capcoms bewuste prioriteit is aangezien Pragmata zo'n actiegericht spel is.

Wat ik meeneem uit mijn uur of zo met Pragmata is een ervaring waarvan de sci-fi omgevingen doen denken aan een horrorvrije versie van Dead Space, waarvan de third-person actie inspiratie haalt uit de ontwijkmechanieken van Bloodborne, gecombineerd met een geïntegreerde en vereenvoudigde versie van de hack-minigame van Bioshock. Het resultaat is vermakelijk, maar om Pragmata verder te kunnen vermaken dan het uur of wat dat ik op de verlaten maanbasis heb doorgebracht, zal het meer variatie moeten bevatten dan wat ik zag. Er is hier een goede basis die verder gebouwd moet worden naarmate het spel vordert. Hopelijk is dat precies wat Capcom heeft gedaan, en weten we het zeker op 24 april.