Print I Love U

Print I Love U is een kort psychologisch horroravontuur dat ongeveer een kwartier of twintig minuten duurt om uit te spelen. Het is opgebouwd als een kort visueel verhaal met handgetekende personages, keuzes en drie minigames, maar laat je niet misleiden door de onopvallende buitenkant... Dit is zo'n klein indie-project dat nogal onopvallend lijkt voordat het ontspoort en je onder de huid kruipt.

Het eerste wat me opvalt zijn de graphics. Ze zijn... vreemd. Niet op de manier waarop ik mijn computer uit het raam wil gooien, maar eerder charmant eigenzinnig en persoonlijk. Print I Love U ziet eruit als een spel dat het lef heeft precies het spel te zijn dat het wil zijn, zonder zich al te veel zorgen te maken over technische perfectie. Het past hier eigenlijk perfect. De handgetekende personages en de licht ruwe, eigenzinnige presentatie versterken het gevoel dat je iets bent tegengekomen dat eigenlijk niet voor jou bedoeld was.

En het is ook het basisidee zelf dat het geheel zo effectief maakt. Zonder te veel prijs te geven, begint het verhaal met iets dat vrij onschuldig aanvoelt: een tweedehands laptop met een onbekende vorige eigenaar. Op de computer staat een vreemd spel gemaakt voor een meisje genaamd Alice, en het duurt niet lang voordat een sluipend gevoel van onbehagen toeslaat. Dit is niet het soort horror waarbij het spel constant "BOE!" in je gezicht roept. Godzijdank... In plaats daarvan werkt het met hints, vreemde situaties en een groeiend gevoel dat er iets niet helemaal klopt.

Er is ook een onderliggend gevoel van verdriet dat het onbehagen iets dieper doet doordringen. Onder het vreemde oppervlak ligt iets menselijks, en dat is waarschijnlijk waarom ik daarna nog steeds aan het spel denk. De horror werkt niet alleen omdat iets eng is, maar ook omdat er een emotioneel gewicht achter zit.

De minigames waarop Print I Love U is gebaseerd zijn eenvoudig, maar ze bevatten veel geheimen. Ze voelen niet als toegevoegde opvullingsoefeningen die de ontwikkelaar erin heeft gegooid alleen om "gameplay" op de Steam-pagina te kunnen vermelden; ze werken juist binnen de context waarin ze worden gebruikt. Omdat de hele ervaring zo kort is, blijf je ook gespaard van het probleem waarbij een goed idee langzaam wordt uitgeput door uren herhaling.

Dat is misschien wel Print I Love U 's grootste kracht. Het weet precies wat het wil zijn en wanneer het tijd is om te stoppen.

Na ongeveer een kwartier zat ik daar te denken: "Oké... Wat was dat in hemelsnaam?" En ik bedoel dat als een compliment. Toen probeerde ik het nog eens. Er zijn verschillende mogelijke eindes, maar ik ga er niet meer over zeggen omdat dat het hele punt zou verklappen.

Print I Love U kwam uit het niets en zette me echt aan het denken op een volkomen gewone vrijdagavond. Het is kort, intens, persoonlijk en soms ongemakkelijk. Het is geen meesterwerk, maar dat hoeft ook niet. In plaats daarvan is het een klein spel, al is het een met een groot verlangen om iets te zeggen.