Project Hail Mary

Ik heb Project Hail Mary ongeveer vijf jaar geleden meegemaakt, waar ik er echt van heb genoten, hoewel ik me daarna niet veel van het plot herinnerde. Dat was eigenlijk een aangename verrassing toen ik in mijn bioscoopstoel ging zitten, want Project Hail Mary houdt je de hele tijd scherp. Ik mag Ryan Gosling en dat heb ik altijd gedaan. Niet veel acteurs kunnen zo'n film van 2,5 uur dragen, zeker niet omdat we vijfenzeventig procent van de tijd met hem doorbrengen. De film is geregisseerd door Phil Lord en Christopher Miller. Het duo dat ons onder andere The Lego Movie gaf, wat verrassend grappig was.

Voor degenen die het verhaal niet kennen, hier een korte samenvatting: wetenschapper en leraar Ryland Grace wordt alleen wakker op een ruimteschip enkele lichtjaren van de aarde. Zijn geheugen begint langzaam terug te keren, en het blijkt dat hij op een missie is om een mysterieuze substantie te stoppen die de zon doodt, en daarmee de mensheid. Tijdens de reis maakt hij een onverwachte vriend. Dat is het verhaal in een notendop. Het is sciencefiction, maar het voelt toch op sommige momenten gegrond in de realiteit.

Ik herinner me dat ik als schrijver zelf enigszins geboeid was door het boek juist omdat alles goed onderzocht en realistisch aanvoelde, en ik realiseerde me dat Andy Weir ofwel enorm veel tijd aan onderzoek had besteed of erg goed is in het vertellen van een goed verhaal. Weir heeft overigens het scenario van de film samen met Drew Goddard geschreven, die ook onder andere The Martian schreef, dat op een bepaalde manier behoorlijk vergelijkbaar is.

Project Hail Mary voelt als een mix van The Martian en Moon (een film waar ik absoluut dol op ben). Waar ik me een beetje zorgen over maakte toen ik de trailer zag, was dat het eindresultaat te geforceerd zou aanvoelen, dat ze er een overvloed aan subtiliteiten in zouden stoppen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van humor als het werkt en in Hail Mary werkt het, zelfs fantastisch. Ik barstte meerdere keren in lachen uit. Elke grap raakt de juiste snaar, maar ik ga nog een stap verder: Het feit is, in mijn ogen, alles werkt in Project Hail Mary. Het acteerwerk, en niet alleen Gosling, want we hebben een heleboel scènes die zich op aarde afspelen in de vorm van flashbacks uit de tijd voordat hij de ruimte in werd gelanceerd, en die scènes zijn absoluut voortreffelijk, elke stap. Visueel is het een feest voor het oog (zie het in de bioscoop, mensen!), het geluidsontwerp is voortreffelijk, de muziek is briljant en het script is van topniveau.

Zoals hierboven genoemd, is het grappig (verrassend subtiel) en het is zenuwslopend en op veel manieren diep emotioneel. Er is een scène in de eetzaal van een militair schip voordat de missie begint, waar een zeer stijve missiecommandant karaoke zingt. Het klinkt misschien als een grappig hoogtepunt, maar nee, juist het tegenovergestelde. Dit was een van de meest emotionele scènes die ik in lange tijd heb gezien, en ik zat in de duisternis van de bioscoop met een brok in mijn keel, mezelf vertellen dat ik net iets in mijn oog had gekregen. Er zijn nog een paar werkelijk mooie taferelen, moet gezegd worden, en tweeënhalf uur vliegt snel voorbij. Er zijn geen saaie scènes, niets dat onnodig aanvoelt, en alles is precies waar het hoort te zijn.

Dit is het punt: ik kijk veel films en veel tv-series. Het is zeldzaam dat ik verrast, geboeid of iets dergelijks ben. In zekere zin lijkt het alsof dat jongetje dat elke film verslond en op het puntje van zijn stoel zat te wachten op nieuwe blockbusters, een beetje is verdwenen. Ik word zelden enthousiast. Ongeveer eens in de twee jaar vind ik een film die me eigenlijk een beetje laat glimlachen (behalve als ik bijna huil, natuurlijk), en de laatste keer dat ik zo'n film in de bioscoop zag was waarschijnlijk Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves, die ik absoluut briljant vond.

Project Hail Mary is zo'n film, van begin tot eind. Het is de eerste film van het jaar met topcijfers, de beste film van het jaar tot nu toe en je moet hem echt zien. Het moet ook worden toegevoegd dat het aanzienlijk beter is dan Interstellar. Ik hou van Christopher Nolan, of dat deed ik voor de slaapfeesten van Tenet en Oppenheimer, wat lang niet zo fantastisch was als mensen beweren. Interstellar heeft veel dat echt goed werkt en een paar absoluut fantastische scènes, maar het is ook extreem pretentieus en wie in hemelsnaam heeft die scène in de bibliotheek aan het einde goedgekeurd? Project Hail Mary is als Interstellars coolere, iets grappigere neef. Het is absoluut niet te missen.