Quarantine Zone: The Last Check

Je zou denken dat het bemannen van een grenspost nogal saai zou zijn, maar de uitzonderlijke Papers, Please bewees dat dat verre van de waarheid te zijn toen het meer dan tien jaar geleden debuteerde. Toch, als je het uitvoeren van achtergrondcontroles en het benadrukken van waarheden en leugens wat te alledaags en rechttoe rechtaan vond, hebben de mensen van Brigada Games het uitgangspunt naar een hoger niveau getild.

Hier komt het woord Quarantine Zone: The Last Check. Dit is in wezen Papers, Please dat een dystopische grensovergang inruilt voor die van een controlepost in een instortende stad, waar het doel is om ongelukkige zielen te identificeren die een virale infectie dragen die mensen verandert in hersenloze en gewelddadige zombies. Ja, in plaats van een actieheld te zijn die hordes ondoden neerschiet, neem je in dit spel een administratieve rol op je die veel complexer is dan je zou verwachten.

Het uitgangspunt is om je begrip van hoe het virus mensen beïnvloedt en een reeks handige tools te gebruiken om precies te bepalen wie besmet is en wie niet. Aan het begin van het spel is het eigenlijk een behoorlijk ingewikkelde aangelegenheid omdat je weinig begrip hebt, wat betekent dat je worstelt met generieke symptomen en berekende gokjes moet doen of iemand gezond is of niet. Je stuurt gezonde mensen naar de executie, laat geïnfecteerden toe in je veilige zone en plaatst mensen met eenvoudige aandoeningen zoals conjunctivitis. Maar naarmate de dagen verstrijken en je steeds meer mensen inspecteert, waarbij je vaak met behulp van handige gadgets en voorwerpen meer details over het virus leert, wordt het veel makkelijker om te zien of iemand vrij is of een gevaar vormt. Een snelle blik is misschien genoeg om rode ogen of grijze huid op te merken, of misschien moet je een scanner tevoorschijn halen om zombiekrassen en beten onder kleding te vinden, of rottende organen in iemands lichaam. Quarantine Zone doet fantastisch werk door je onverwachte verwarring te geven, maar op een manier die niet overweldigend is, waardoor je het gevoel hebt dat je begrip en vaardigheden elke dag beter worden.

Toch is het spel soms misschien wat te ambigu voor zijn eigen bestwil. Er zijn verschillende gevallen geweest waarop symptomen en zorgwekkende kenmerken simpelweg te onduidelijk zijn om een definitief oordeel te vellen. Dit kan een groot probleem zijn, want Quarantine Zone is geen erg vergevingsgezind spel (niet dat je dat zou verwachten), en als je per ongeluk een geïnfecteerde in je veilige checkpoint laat komen, kan dat ten koste gaan van het leven van 10 of meer overlevenden, een gebeurtenis die je financieel kan verlammen en het spel effectief kan beëindigen. Je uitrusting upgraden om de verwarring weg te nemen kan helpen, maar dat verandert nooit het feit dat je soms een oordeel moet vellen door op je gevoel te vertrouwen, en in mijn ogen ondermijnt dat enigszins het doel van zo'n spel.

Bovendien geldt dit voor sommige kernmechanieken. Er zullen momenten zijn waarop overlevenden verschijnen met rugzakken die doorzocht moeten worden om te voorkomen dat mensen smokkelwaar meenemen naar je controlepost. Wat als smokkelwaar wordt beschouwd is vaak verwarrend, want het spel beloont je voor het in beslag nemen van kettingzagen en machinegeweren, maar straft je voor het meenemen van afgehakte geïnfecteerde lichaamsdelen of jerrycans vol benzine... Opnieuw zou een stevigere verklaring hier veel betekenen.

Maar naast deze inconsistenties is er een spel dat een echt vermakelijke en leuke loop biedt. Het is eenvoudig en nogal repetitief, maar in de praktijk werkt het goed en maakt het je wanhopig om een nieuwe dag te beginnen en het screeningsproces helemaal opnieuw te beginnen. Door deze bevredigende lus te combineren met basissimulatiesystemen die draaien om het verbeteren van je kamp en checkpoint, systemen die verre van complex zijn en je geen hoofdpijn bezorgen als je probeert de wiskunde erachter te minmaxen zoals in sommige rivaliserende games, krijg je een dagelijkse ervaring die als een tierelier werkt. En dit is nog zonder de extra mechanieken te noemen die naarmate de dagen vorderen worden toegevoegd, of het nu het onderzoekslab is waar je vreemde nieuwe symptomen kunt onderzoeken en kunt bepalen of je je daar in de toekomst zorgen over moet maken, of het golfverdedigingsminispel dat af en toe wordt aangeboden waarbij je de basis moet verdedigen tegen hordes zombies met een bewapende drone alsof je in een Call of Duty spel zit.

Er moet ook gezegd worden dat Quarantine Zone een indie-spel is van dezelfde stijl als bijvoorbeeld Contraband Police, waarbij het visueel wat te wensen overlaat. Je loopt zeker niet weg met de indruk dat het een enorm budget had, maar tegelijkertijd werken de gameplay, de loop en de mechanieken. En dat is vaak genoeg. Een indie van dit kaliber zijn betekent ook af en toe een kink in het pantser van het spel, en uit mijn ervaring omvatte dat bugs waarbij stappen in quests vastliepen of dingen die eigenlijk zouden moeten gebeuren gewoon niet gebeurden. Waren deze frustrerend? Absoluut, maar ze waren eigenlijk vrij zeldzaam, dus dat is een positieve toevoeging.

Zult u na 15 uur nog steeds enorm vermaakt en betoverd zijn door de loop? Dat valt ter discussie. Maar voor een spel dat je voor een redelijke prijs van £17 kunt bemachtigen, is er genoeg dat Quarantine Zone: The Last Check goed doet, dus als je nieuwsgierig bent of je het in je hebt om een screening-checkpoint te bemannen, dan zit je met dit spel niet fout.