Reanimal

Gezien hoeveel gruweldaden de hardcore vriendengroep in Reanimal wordt doorstaan, schaam ik me eigenlijk een beetje voor hoe vaak ik daar heb gezeten met een grote, zelfvoldane grijns op mijn gezicht. Ik beschouw mezelf niet als sadistisch, maar keer op keer is het op mijn gezicht gekropen. De grijns. Nu kan ik het mis hebben, maar in plaats van een persoonlijkheidsstoornis denk ik dat het komt door de compleet groteske en totaal epische scènes waar Reanimal zo rijk aan is. Crescendo's waarin onvergetelijke monsterontwerpen samenkomen met prachtig gemodelleerde omgevingen en de hel loslaten op zowel haarzenderende als vreugdevolle manieren. Dit is de essentie van Reanimal, die Tarsiers kenmerkende formule van Little Nightmares 1 en 2 tot het uiterste brengt met prachtige resultaten.

Met Little Nightmares 1 en 2 vestigde Tarsier effectief hun onderscheidende versie van de cinematische puzzelplatformer die Playdead weer in de schijnwerpers bracht. Een overname door Embracer en een daaropvolgende breuk met Bandai Namco stuurden Little Nightmares naar Supermassive, terwijl Tarsier een nieuwe visie nastreefde. Die visie is Reanimal, en laat het meteen gezegd worden, het doet sterk denken aan Little Nightmares. Maar waar Supermassive de serie op een bijna overdreven eerbiedige manier voortzette zonder het echt nieuwe richtingen op te slaan, wat de reden is dat Little Nightmares 3 eindigde als een bleke kopie van zijn voorgangers, neemt Tarsier veel meer risico's door zijn creatie te buigen en uit te rekken zodat het tegen de buitenmuren van het genre aandringt, maar zonder ze af te breken.

Reanimal is nog steeds een spel waarin je, in de rol van een klein kind in een angstaanjagende wereld, groteske wezens ontwijkt en je omgeving navigeert met een combinatie van atletisch vermogen en sluwheid. Het serveert een met symbolen beladen verhaal waarin schuld en schaamte de sleutelelementen zijn en de beelden een zware last dragen, ook al spreken de personages nu daadwerkelijk – zij het sporadisch en cryptisch. De hoofdrollen worden gespeeld door een paar broers en zussen die terugkeren naar hun thuiseiland om drie oude vrienden te vinden met wie ze het contact zijn kwijtgeraakt, en net als in Little Nightmares schuilen er donkere geheimen onder het oppervlak. Er zijn dus een aantal bekende elementen, maar het voelt nooit versleten aan, en vanaf het allereerste beeld is het ook duidelijk dat er veel nieuw is.

Sterker nog, hier worden twee belangrijke innovaties geïntroduceerd. Het meest opvallend is de nieuwe, veel meer cinematische camera, die nu de personages overal volgt waar ze gaan. Little Nightmares heeft beperkte beweging in drie dimensies, maar Reanimal maakt je volledig vrij. Het resultaat is een veel dynamischer spel – zowel qua esthetiek als besturing – vooral omdat Tarsier niet alleen de camera achter zijn personages plaatst, maar ook met een veelheid aan hoeken speelt, waardoor je het beste krijgt van zowel de vaste schermen uit bijvoorbeeld vroege Resident Evil-games als de helderheid van moderne games. Toegegeven, er zijn een paar situaties waarin de camera wat moeite heeft om bij te blijven, maar over het algemeen is het een duidelijke triomf.

De andere doorbraak is de situatie waarin je aan het begin terechtkomt, waarmee je jezelf en je vrienden voor lange tijd naar nieuwe plekken kunt vervoeren. Het is essentieel om de uitgestrekte wereld samenhang te geven, want met deze en vergelijkbare vervoersmiddelen kan Tarsier de gaten tussen belangrijke sequenties op een totaal andere manier opvullen dan voorheen. In een adembenemende scène ongeveer een derde van het spel zie je bijvoorbeeld een enorme vogel wegvliegen met een van je vrienden en landen op een vuurtoren op een klif ver aan de horizon. Je nieuwe doel. Dit plaatst de reis naar het doel op een totaal andere manier dan voorheen en roept herinneringen op aan de bergen in Journey en God of War (2018), die ook als leidende sterren dienden.

Dit is een bekende techniek, maar een die het horrorgenre eigenlijk niet gebruikt. Misschien omdat claustrofobie vaak een hogere prioriteit heeft. Maar Tarsier is niet bang om de grootsheid van duisternis te cultiveren, wat doet denken aan Jordan Peele's werk in Nope, dat ook met succes horror en grootsheid mengde.

In Reanimal is de combinatie zelfs nog uitgesprokener, indien mogelijk. Er zijn een aantal scènes die zich in je netvlies branden, juist omdat ze zo mooi zijn in al hun duisternis. Neem bijvoorbeeld de openingsscène, waarin je door een kolossale kloof vaart terwijl stukken rots afbreken en om je heen verspreiden terwijl je enorme mijnen op het wateroppervlak ontwijkt; Of de reis naar de eerder genoemde vuurtoren, die je over een bloeiend maïsveld voert dat eindigt bij een vervallen schuur. Het klinkt misschien als een cliché, maar hier helpen de beelden effectief om het verhaal te vertellen, dat toegegeven cryptisch en open voor interpretatie is, maar tijdens mijn tweede speelsessie duidelijker werd.

De levendige scènes dragen ook bij aan de sfeer voor de vrolijke scènes waarin de afschuwelijke wezens van het eiland worden losgelaten. Hier explodeert Reanimal visueel in een kakofonie van vernietiging die zo indrukwekkend is om te zien dat mijn mond volledig openviel. Er zijn duizenden vogels die als kamikazepiloten op de grond hameren; een monster uit de diepte dat een heel huis verscheurt; en een inventieve kijk op iets klassieks als een achtervolging met auto's. De variatie, vindingrijkheid en ouderwetse vakmanschap bereiken nieuwe hoogten in Reanimal, en ik kan alleen maar de scenario's eren die Tarsier uit de donkerste hoeken van mijn geest heeft getrokken.

In Little Nightmares werden deze scènes vaak verpest door iets te strenge eisen voor uitvoering, wat leidde tot frustrerend vallen en opstaan. Dit is nog steeds tot op zekere hoogte een probleem, maar de eisen voor perfecte uitvoering zijn iets verlaagd, wat goed komt Reanimal, omdat herhaling de angstaanjagende spanning die een goede ontsnappingssequentie anders kan oproepen vaak doodt.

De wisselwerking tussen opbouw en explosie werkt het beste in de eerste helft van Reanimal, waar Tarsier erin slaagt zich lang genoeg in te houden zodat de onrust zich kan oppakken en zich vestigt. In de tweede helft van het spel gaan ze sneller van het ene crescendo naar het volgende, waardoor het ongemak verdwijnt. Aan de andere kant is het een enorm spektakel dat het spel een explosievere kwaliteit geeft dan de langzamere openingshoofdstukken en een tastbare climax biedt.

Hoewel de ontsnappingssequenties de natuurlijke hoogtepunten zijn, geeft Tarsier de ervaring extra smaak met verschillende elementen. Ten eerste kun je op geselecteerde momenten terugvechten. Gevechten waren een element waar Little Nightmares 2 en recentelijk 3 een beetje mee speelden, maar hier speelt het een grotere rol. Het is niet ingewikkeld, maar het zorgt voor variatie en voelt prima aan. Slechts één belangrijke scène valt niet uit, waardoor wat een drievoudige salto had moeten zijn, verandert in een zware buikploff. Het oplossen van puzzels valt op veel manieren in dezelfde categorie: toegegeven boeiender, maar nooit uitdagend en zelden vindingrijk. Er zijn echter uitzonderingen. Een positieve verrassing is een gigantisch kanon, een verrekijker en een code, maar net als bij de gevechten is er duidelijk ruimte voor verbetering.

Tot nu toe heb ik geschreven vanuit het perspectief van een solospeler, maar Reanimal geeft je eigenlijk de kans om de verschrikkingen met een andere speler te doormaken – lokaal of online. Ik heb zowel solo als op de bank gespeeld en kan zeggen dat beide volledig bevredigend aanvoelen. Als je solo speelt, speel je als de broer, terwijl de AI de rol van de zus op zich neemt met een paar uitzonderingen, en jij en je partner, grappig genoeg, elk één personage in co-op besturen. Het is duidelijk dat Reanimal ontworpen is om in beide modi te werken, wat verklaart waarom de complexiteit van de samenwerking lang niet zo groot is als wat we vinden in een titel als Split Fiction, maar er is onmiskenbaar een geweldige kwaliteit in het delen van de krankzinnige scenario's in een lange, uitgerekte collectieve schreeuw.

Reanimal is een andere belangrijke stap vooruit voor Tarsier, die met hun vuilste creatie tot nu toe schoonheid vindt in de duisternis en zichzelf profileert als een van de grote beeldmakers van onze tijd. De ene memorabele scène vervangt de volgende, en met de toevoeging van krakende geluidseffecten en spookachtige muziek creëren ze een universum waar ik steeds meer van wilde, vooral omdat de ervaring zo gevarieerd is. Op zichzelf springen geen van de mechanische componenten van Reanimal echt op, maar ze zijn allemaal goed uitgevoerd, en wanneer ze soepel in elkaar overlopen, creëren ze een prachtige flow. Het ene moment laat je mijnen ontploffen met harpoenen die je van de boeg van je boot gooit, dan vaar je hem naar de kust, sla je wat lastige meeuwen met een ijzeren pijp, los je een puzzel op die je toegang geeft tot een platformsequentie die je naar de top van een klif brengt, waar een fantastisch uitzicht en een haarzenuwslopende ontsnapping om de hoek wachten.

Het is prachtig zolang het gebeurt, en gelukkig bleef de ervaring bij me terwijl ik bleef nadenken over de symboliek en hoe alles samenkwam in de dagen na het einde. Ik heb nu een duidelijke theorie en ik kijk ernaar uit om met jullie te praten over zowel de details als het grote geheel wanneer jullie Tarsiers nieuwste spel spelen. En jullie allemaal met ook maar een beetje liefde voor Little Nightmares, cinematische platformers of gewoon horror in het algemeen, zouden dat moeten doen, want Reanimal is al een kanshebber voor het beste horrorspel van 2026. En het liet me zelfs als een idioot lachen.