Regeers: De Witcher

Je moet ontwikkelaar Nerial krediet geven voor het bedenken van een gameplayformule die zo eenvoudig en makkelijk te begrijpen is als die van Reigns. Dit korte, avonturenstrategiespel draait in wezen om het maken van keuze na keuze in de hoop zo lang mogelijk te overleven, en het is een formule die is aangepast van het oorspronkelijke idee in merksamenwerkingen zoals met Game of Thrones en ook in andere historische settings zoals de Drie Koninkrijken van China. Toegankelijk op pc maar ook mobiel, waar deze serie in mijn ogen het meest schittert, heeft Nerial weer een grote vis weten te vangen en de basale genialiteit van Reigns gecombineerd met het uitzonderlijke fantasyuniversum van The Witcher.

Als je de Game of Thrones-editie hebt gespeeld en vond dat Reigns op zijn best was, zul je net zo onder de indruk zijn van de structuur van Reigns: The Witcher. Het uitgangspunt is helemaal niet veranderd. Je staart naar kaarten met korte uitdagingen om te overwinnen en je moet een uitkomst kiezen, afhankelijk van hoe het past bij waar je het verhaal naartoe wilt leiden. De kanttekening is dat je zo lang mogelijk moet overleven, maar dat is verre van makkelijk, want de vier belangrijkste attributen veranderen bij elke keuze die je maakt.

Een menselijke heer kan bijvoorbeeld om hulp vragen bij het omgaan met een Scoia'tael-agent, waarbij je keuzes zijn om hun smeekbeden te negeren en de menselijke factie te irriteren, of hun verzoek te accepteren en de niet-menselijke factie te irriteren. Er is zelden een keuze die goed werkt voor iedereen en zelfs als je unaniem positieve opties tegenkomt, is dat meestal nooit in het voordeel van Geralt, omdat het doel niet is om iedereen tevreden te stellen, maar om deze eigenschappen stevig in de orde te houden. Uiteindelijk is een Witcher in de eerste plaats geen bondgenoot van mensen, niet-mensen of magiërs, maar trekt een Witcher door het land gedrenkt van onpartijdigheid. Als je te vriendelijk bent voor magiërs (uiteindelijk is het moeilijk nee te zeggen tegen Yennefer en Triss), zal Geralt uiteindelijk een hedonistische dood sterven, wat je beter zou kunnen zeggen dan gelyncht worden door een boze menigte, maar dat heeft uiteindelijk hetzelfde effect in het abrupt eindigen van Geralts avonturen.

Zoals je kunt zien, gaat deze The Witcher-editie, net als eerdere Reigns-titels, ook over politiek en het balanceren van de verwachtingen van alle drie de belangrijkste partijen. Het belangrijkste verschil hier vergeleken met eerdere delen in de serie is dat het vierde en laatste kenmerk specifiek is voor Witcher. Elke beslissing die je neemt die Witcher-soort ten goede komt of juist schaadt, zal deze eigenschap stijgen en verzwakken, waarbij het zien van een dieptepunt een enorm probleem is, maar het zien van een maximum niet direct leidt tot de dood, maar juist leidt tot een naderend gevecht, meestal met een monster. Dit is een uiterst eenvoudige ontmoeting waarbij je Geralts icoon links en rechts over een raster beweegt om inkomende schadetegels te ontwijken, terwijl je probeert op aanvaltegels te landen zodat je kunt terugslaan. Denk aan Guitar Hero, als het teruggebracht zou worden tot het allermeest rudimentaire. Het is een aangename afwisseling van het kaartswipen-spel, maar nauwelijks een functie waar je van plezier mee zal zingen.

Maar goed, wat is eigenlijk de verhaallijn die dit spel bij elkaar houdt, vraag je je af? Het is The Witcher en zoals je misschien verwacht, wordt elk verhaal dat de moeite waard is in dit universum verteld door de legendarische (en totaal bescheiden) bard Dandelion. Je speelt in dit spel eigenlijk niet als Geralt van Rivia, want het plot is in feite dat Dandelion verhalen vertelt waarin Geralt de hoofdpersoon is, en deze verhalen zijn wat je ervaart, vandaar dat gebeurtenissen plaatsvinden die anders nooit hadden plaatsgevonden en waarom de traditioneel wijze en voorzichtige Witcher in dit spel een reeks gruwelijke sterfgevallen overlijdt. Dit idee is ook hoe de verschillende kaartmodifiers worden toegepast, want je zult je aanpak van elk verhaal moeten aanpassen afhankelijk van de drie vooraf uitgestalde kaarten, waarbij dit Tarot-achtige elementen zijn die een bepaald narratief uitgangspunt weergeven. Het zou Geralt de Eeuwige, Geralt de Komedian, Geralt de Minnaar, de lijst gaat maar door, en het idee is dat elke kaart een manier heeft om hem te 'voltooien' door narratieve elementen te verkennen die alleen aanwezig zijn wanneer deze kaart wordt gebruikt voor een 'run'. En waarom zou je een kaart voltooien? Naarmate je kaarten voltooit, verdien je ervaring om Dandelion te levelen en nieuwe kaarten vrij te spelen, en elke voltooide kaart geeft de bard nieuwe inspiratie voor verhalen die hij vertelt aan degenen die hem voor opdrachten boeken.

Dit brengt me bij de laatste laag die het vermelden waard is in Reigns: The Witcher. Dandelions optredens komen af en toe voor, en hier betrap je jezelf erop dat je verschillende kastelen en steden bezoekt om een verhaal te weven dat gebaseerd is op wat de organisator zoekt. Iemand wil misschien een verhaal over hoe gemeen Witchers zijn, waardoor Dandelion verhalen verzint gebaseerd op Geralts goedgelovige aard, liefde voor monsters en haat tegen mensen, elk threads gebaseerd op je voltooide kaarten. Dit is een mini-narratief spel waarbij het gaat om het kiezen van de juiste kaart op basis van de tekstgebaseerde dialogen, die uiteindelijk vergelijkbaar zijn met het hoofdformaat van Reigns maar tegelijkertijd zeer uniek. Net als het gevecht werkt het prima, maar je zult ook niet huilen op het dorpsplein over hoe revolutionair deze functie is.

Nerial heeft geweldig werk geleverd door The Witcher in Reigns te brengen, met een effectief gebruik van het bredere verhaal, monsters, personages, politieke loyaliteiten en dergelijke, plus de muziek, geluidseffecten en visuele regie voelen allemaal alsof ze in een van CD Projekt Reds games zouden kunnen horen. De beste vergelijking die ik kan bedenken over hoe dit spel eruitziet, is als The Witcher een Fort Condor-achtige modus had uit Final Fantasy VII. Dat is de sfeer die deze Reigns-titel uitstraalt.

Maar al met al is Reigns: The Witcher gewoon meer Reigns. Als je deze gameplayformule nog steeds leuk en vermakelijk vindt, is er veel om van te houden, maar als je denkt dat het een grondiger herziening kan gebruiken, zal deze aflevering je niet veel meer imponeren dan de andere zeer vergelijkbare hoofdstukken. Het is ongelooflijk makkelijk op te pakken, kost nauwelijks tijd om een run te voltooien, en het werkt als een droommiddel op mobiele apparaten. Je zou kunnen zeggen dat dit het ultieme woon-werkverkeer videospel is en als je iets zoekt om zo'n leegte te vullen, ga je hier niet ver de mist in. Dat gezegd hebbende, als je wanhopig bent op zoek naar iets meer van The Witcher om je te binden tot The Witcher 4 over een paar jaar, zul je hier waarschijnlijk niet veel uren vermaak vinden voordat je besluit verder te gaan.