Resonance: A Plague Tale Legacy

Door pure vastberadenheid en hard werken heeft Asobo Studio erkenning gekregen voor zijn titels. Enerzijds voor de ongelooflijke simulatie-ervaring die de Microsoft Flight Simulator-serie is; en aan de andere kant het duistere en rauwe verhaal van een paar broers en zussen die proberen te overleven in een bovennatuurlijk complot in de middeleeuwen met de A Plague Tale-serie. Hun eerste deel, 'Innocence', vertelde het verhaal van de jonge broers en zussen Hugo en Amicia De Rune, terwijl de oudere zus probeert haar broer te beschermen tegen een bloedziekte, de Macula, die, hoewel hij geleidelijk zijn leven berooft, hem ook vreemde krachten geeft om ratten te beheersen. Een spel dat sterk gericht is op het verhaal en vooral op stealth, maar het is veel meer dan dat.

'Requiem', het vervolg uit 2022, zette die reis voort en voegde wat actie toe aan de gameplay, hoewel stealth een centraal element bleef. Het verhaal van de familie De Rune kwam tot een einde (waar ik hier uiteraard niet op zal ingaan), maar in dat vervolg ontmoetten we ook een personage dat cruciaal was voor het lot van de broers en zussen, en die ook haar eigen geheimen koesterde: Sophia, de piratenkapitein van de Rascasse, ook bekend als de Schorpioen van de Zeeën.

Sophia speelde een zeer belangrijke rol in Requiem, maar de ontwikkelaars en het publiek mochten haar zo graag dat ze, na het voltooien van de ontwikkeling van dat tweede deel, begonnen te denken aan een avontuur dat aan haar werd gewijd, in de vorm van een prequel. Daar bevinden we ons nu: Resonance: A Plague Tale Legacy.

De reden dat ik zo gedetailleerd ben gegaan over de eerste twee delen voordat ik tot de kern van dit deel kom, is dat, hoewel het personage Sophia en bepaalde elementen zoals The Stain hier nog aanwezig zijn, dit spel een spin-off is in een ander genre dan 'Innocence' en 'Requiem'. Althans op papier. Vijftien jaar voordat de De Runes aan hun reis door het door de pest geteisterde Frankrijk begonnen, was Sophia een jonge plunderaar in de bende van haar overleden vader nabij de stad Venetië.

Door een speling van het lot, maar ook door haar eigen bloedziekte, wordt Sophia gedwongen samen met haar vriendin Leni te vluchten uit haar voormalige bende en begint ze aan een wanhopige zoektocht naar antwoorden over zichzelf op het Minotauruseiland, waar haar ervaringen zich verweven met die van een oude Minoïsche krijger genaamd Theseus. Alleen door haar geheimen te ontrafelen en haar voormalige bende en de Venetiaanse soldaten een stap voor te blijven, zal ze de waarheid over haar oorsprong en haar levensbestemming kunnen ontdekken.

Sophia is hier inderdaad een behendige krijger in de bloei van haar leven en klaar voor actie. Resonance: A Plague Tale Legacy presenteert zich in het grootste deel van de vroege hoofdstukken als een actie-avonturen- en verkenningsspel met een royale portie puzzels, die zowel worden gebruikt om vooruitgang te boeken als om een breed scala aan verzamelobjecten en wapens voor de heldin te verkrijgen. Het deed me meteen denken aan Uncharted 4 qua levelstructuur, met duidelijk afgebakende, lineaire secties afgewisseld met kleinere, meer open gebieden om te verkennen en geheimen te ontdekken. Zowel de omgevingen van het hol van de plunderaars als Venetië zijn enigszins ingetogen, maar zodra we het zonovergoten strand van het Minotaurus-eiland bereiken, straalt het spel zijn eigen unieke persoonlijkheid en charme uit, met prachtige en artistiek levendige landschappen.

De puzzels zijn gebaseerd op het spel van licht en reflecties in spiegels, een centraal element dat, naarmate het verhaal zich ontvouwt, ook meer betekenis krijgt binnen het verhaal. Geen van deze is bijzonder moeilijk op te lossen, want naast het bijhouden van een notitieboekje met aanwijzingen waarin je elke kleine stap opschrijft die je zet, zijn ze praktisch allemaal afhankelijk van observatie binnen de kamer of het kleine gebied waar de deur die je moet openen zich bevindt. Wat het aan moeilijkheidsgraad mist, maakt het ruimschoots goed met de variatie en hoeveelheid puzzels, wat zeer royaal is.

Als actiespel werkt het behoorlijk goed, maar verwacht geen uitputtende diepgang in het gevecht. Naast normale en opgeladen aanvallen kan Sophia ontwijken en pareren voordat ze kritieke treffers uitdeelt, waarbij ze haar krachten benut. Ze kan ook gebruikmaken van werpvoorwerpen en haar trouwe klimhaak voor gevechten op afstand. Simpel, maar effectief. En naarmate het avontuur vordert, worden de combo's van de vijanden complexer, maar ontgrendel je ook speciale vaardigheden die de vaardigheid van de oude held Theseus nabootsen.

De waarheid is dat zodra je gewend bent aan die opeenvolging van arena-achtige gevechten en puzzeloplossingen, het spel perfect past in mijn visie op een avontuur... maar toen kwam de duisternis, en het Beest. Het was iets wat ik nauwelijks kon noemen toen ik een paar weken geleden mijn eerste indrukken van het spel schreef, maar nu is het tijd om te praten over wat Resonance: A Plague Tale Legacy echt is, en het antwoord is een horror-actieavontuur, met de nadruk op 'horror' in plaats van actie.

Op een bepaald moment in het verhaal zal Sophia moeten vluchten voor een vreemd, vormloos wezen, waarvan de enige manier om met je leven te ontsnappen is door stil te zijn. Ik ben geen grote fan van horrorgames, maar ik moet zeggen dat zelfs na het voltooien van een stealth-sectie waarin de spanning zo groot is dat één verkeerde zet de dood betekent (en het opnieuw laden van het spel), ik mezelf op de bank heb opgelucht adem gelaten nadat ik het gevaar heb ontweken. En dat, mijn vrienden, is het resultaat van een voortreffelijk geschreven verhaal. Vanaf het moment dat het Wezen los is, wordt stealth een integraal onderdeel van het spel, en ik kan je verzekeren dat je vanaf dat moment geen kamer meer zult binnenstormen. Plotseling neem je het spel veel serieuzer en ben je constant op zoek naar een blauwe flits aan de rand van het scherm – een teken dat 'het' je stalkt.

Helaas is er nog behoorlijk wat werk te doen aan Resonance qua pure gameplay. In ieder geval in de PS5-versie die ik voor deze recensie gebruikte, kwam ik een paar progressieobstakels tegen omdat de reeks platformsecties, of de scène zelf, me leek te 'dwingen' om op een heel specifieke manier van punt A naar B te gaan, ook al was dat op het scherm eigenlijk niet noodzakelijk. Laat me het uitleggen: op verschillende momenten zal het Wezen je achtervolgen en besluipen, waarbij het een soort blauw stof absorbeert dat je bedekt en dat je ook achterlaat als je normaal beweegt. Als je hurkt, kun je het veel makkelijker ontwijken. Het probleem ontstaat wanneer je die hurkmechaniek gebruikt, zoals het spel je heeft geleerd, maar tegelijkertijd wil het je dwingen te rennen zodat de gescripte scène er spectaculairder uitziet. Als je dat niet doet, speelt de scène waarin het Wezen je vangt en doodt zich meteen af. Die momenten (waarvan er meerdere zijn in het spel) lieten me altijd een bittere nasmaak achter. Bovenal omdat het secties waren die een eerder gebied opnieuw moesten spelen, maar het spel geeft nooit aan dat je er zo langs moet komen.

Het helpt ook niet dat een klassieke bug je soms dwingt het spel te verlaten en je save opnieuw te laden vanuit het hoofdmenu. Gelukkig weerhielden geen van de bugs die ik tegenkwam me ervan om het verhaal voort te zetten, maar dit zijn dingen om in gedachten te houden voorafgaand aan de lancering. Een patch is nodig en zeer welkom.

Zelfs met deze nadelen wil ik graag positief afsluiten wat betreft Resonance: A Plague Tale Legacy. De samenhang – zowel in het verhaal (met de overgangen tussen Theseus' 'verleden' en Sophia's 'heden') – past perfect in elkaar, en het verhaal vult ook enkele van de grote onbeantwoorde vragen in die de originele A Plague Tale-games achterlieten. Een speciale vermelding verdient de soundtrack, die majestueus is zelfs in die momenten van pure underground terreur, tot aan de meest emotionele scènes, evenals de stemacteerprestaties. Het is het vermelden waard dat dezelfde actrice die Sophia insprak in 'Requiem', Anna Demetriou, hier ook de motion capture uitvoert, en ik vind dat zij het uitstekend doet.

Als je fan bent van A Plague Tale, zul je het essentieel vinden om terug te keren naar de wereld met Resonance: A Plague Tale Legacy. En voor degenen onder jullie die misschien niet zo enthousiast zijn over de serie of er niet mee bekend zijn, maakt de meer uitgebalanceerde mix van actie en puzzels het ook tot een zeer aantrekkelijk solo-avontuur, omdat je de serie niet hoeft te kennen om ervan te genieten. Een uitstekend avontuur om afscheid te nemen van de zomer.