Return to Silent Hill

Silent Hill 2 wordt terecht beschouwd als een van de absolute meesterwerken van het horrorgenre – een spel dat niet alleen bang maakte, maar ook schudde, in twijfel trok en lang bleef hangen nadat de aftiteling was gelopen. Het is een narratieve tour de force die draait om schuldgevoel, verdriet en zelfontkenning, waarbij de spelmechanieken ondergeschikt zijn aan het verhaal in plaats van andersom.

Vergeleken met de games, niet in de laatste plaats de eerste drie, die tijdloze meesterwerken zijn, lijken de verfilmingen nogal banale geldkloppen die alles wat Silent Hill vertegenwoordigt vereenvoudigen. De magie is er simpelweg niet, en de horror blijft vrij oppervlakkig, ook al leek de allereerste film het belang van sfeer en sfeer te begrijpen.

Het is duidelijk verleidelijk om te blijven hangen in vergelijkingen met de games, en met Return to Silent Hill was er nog steeds hoop dat Christophe Gans voortbouwde op de lessen uit de eerste film en ons fans de bewerking zou geven waar we allemaal van hadden gedroomd en gehoopt. Genuanceerde, rauwe en ijzingwekkende psychologische horror.

Helaas is dat precies wat Return to Silent Hill niet is. Een film die niet alleen op de meeste vlakken een monumentale mislukking is, maar ook op de een of andere manier nog slechter is dan de toch al tragisch slechte Silent Hill Revelation met zijn lachwekkende 3D. Dit is, zonder overdrijving, de slechtste film van het jaar tot nu toe – een scheldwoord waarvan ik helaas geloof dat het hem de hele 2026 zal blijven hangen.

Waar Silent Hill 2 baanbrekend was, is Return nogal lachwekkend. Waar het spel bang en van streek maakt, weet Return je hooguit een chronische hoofdpijn en hevige misselijkheid te bezorgen. Het is zo diep frustrerend, want de omstandigheden waren er - althans op papier. Het meesterwerk van Team Silent was immers baanbrekend vanwege het verhaal en hoe het spel horror benaderde op een manier die in het medium nog niet eerder was ervaren.

Maar Gahns weet het op de een of andere manier allemaal te verpesten, en na een onhandige introductie waarin James Sunderland Mary Crane ontmoet op een weg buiten Silent Hill, springt de film een paar jaar vooruit. Mary is plotseling verdwenen en James is een emotioneel wrak. Een nacht later verschijnt er een mysterieuze brief, en nee, het is geen uitnodiging voor Zweinstein, maar een uitnodiging voor James om het verlaten stadje te bezoeken, dat er zeker prima uitziet - compleet met alle verwrongen en gekwelde monsters - maar waar alles vooral aanvoelt als een goedkope façade.

James loopt verder en ontmoet Angela, Eddie, Laura en natuurlijk Pyramid Head - zonder dat er echt een blijvende indruk achterblijft of vragen oproept. Enge dingen die in het donker "ooga booga" gaan - compleet met harde geluidseffecten. Omdat het blijkbaar zo hoort te zijn.

Hoe langer de film duurt, hoe meer het verandert in een verzameling losjes verbonden sequenties. Gebeurtenissen en locaties uit het spel lijken slaafs af te vinken als een opsommingstekenlijst, volledig zonder emotionele lading of narratieve logica. Vermoeide ansichtkaarten die totaal niet meegaan, en als de aftiteling eindelijk rolt, is het moeilijk om niet in totale teleurstelling in te storten.

Het trieste is dat er af en toe lichtflitsen zijn. Blauwe motten die rond mannequins fladderden, de schaduwen van James' fakkel die onheilspellende schaduwen werpen in donkere gangen, en sommige wezens die er daadwerkelijk in slagen om echt onaangenaam te zijn. Dit zijn de momenten die je je herinnert, maar van het verhaal dat Gahns probeert te vertellen, heel weinig.

Het resultaat is een geheel dat niet alleen erg plastic en kunstmatig is, maar ook bijna volledig verstoken is van alles wat bij Silent Hill 2 hoort. Gahns lijkt het bronmateriaal volledig verkeerd te hebben begrepen, en de emotionele basis ontbreekt opvallend. In plaats daarvan wordt het gat gevuld met goedkope jump scares en twijfelachtige CGI. Als een bewerking van een van de meest geprezen werken uit de gamewereld is Return to Silent Hill een totale teleurstelling – volledig inhoudsloos en net zo luid als het opmerkelijk levenloos is.