Gamereactor follow Gamereactor / Dansk / Svenska / Norsk / Suomi / English / Deutsch / Italiano / Español / Português / Français / 中國 / Indonesia
Gamereactor Close White
Inloggen






Wachtwoord vergeten?
Ik ben geen gebruikers, maar ik wil er een zijn

Of log in met een Facebook-account
reviews
Call of Duty: WWII

Call of Duty: WWII

Onze laarzen hebben weer vaste grond onder de voet en we keren terug naar de Tweede Wereldoorlog. Slaagt Sledgehammer er in om de franchise nieuw leven in te blazen?

  • Berichten: Ford James
Facebook
TwitterRedditGoogle-Plus

Drie jaar geleden kende Call of Duty een drastische verandering qua tempo en sfeer. Sledgehammer Games nam ons van de tactische, veel tragere tempo dat we zagen in Ghosts naar een game die leek geïnspireerd te zijn door Halo, met jetpacks en aanzienlijk meer verticaliteit in Advanced Warfare. De ontwikkelcyclus is weer omgedraaid en Sledgehammer staat wederom aan de voorhoede van een drastische verandering en keert helemaal terug naar de Tweede Wereldoorlog waarbij de "boots on the ground"-gameplay een langverwachte terugkeer maakt.

In 2008 zagen we voor het laatst een Call of Duty-game in deze periode; Treyarch kapitaliseerde op het succes van Infinity Ward's Modern Warfare: waar men het gloednieuwe a-class-systeem in de multiplayer benutte; een fantastisch, grauw verhaal maakte en hun eigen Zombies-modus introduceerde met de befaamde Nacht der Untoten - wat eigenhandig de nodige exemplaren van de game deed verkopen de navolgende jaren. Het aanpakken van een Tweede Wereldoorlog-game is een dappere zet door de, in vergelijking jonge, Call of Duty-ontwikkelaars en één waar het makkelijk de plank mee mis kan slaan.

Call of Duty: WWII

Laten we beginnen met het slechte nieuws: dit is niet de beste Call of Duty-titel ooit. Die eer gaat naar Call of Duty 4: Modern Warfare. Het goede nieuws? Dit komt heel dichtbij op een tweede plek. Elk aspect van de game is zo een grote verbetering ten opzichte van alles wat we de afgelopen vijf jaar hebben gezien, dit kan weliswaar de titel zijn die de franchise nieuw leven in blaast en de stereotypes die er om heen hangen in de 'hardcore' gaming-community doen verdwijnen.

Sinds de game werd aangekondigd eerder dit jaar werd de campaign gepromoot als een emotioneel verhaal. Een die een persoonlijk verhaal vertelt over hoe het was om een soldaat te zijn, vechtend voor de geallieerden aan de zijde van de vrienden van je leven en teamgenoten. Dat doet het goed, heel goed. Je speelt het grootste deel van de singleplayer als Ronald "Red" Daniels, onderdeel van de Amerikaanse 1e Infanteriedivisie, van de stranden bij Normandië tot het beruchte D-Day, door de bevrijding van Parijs en in Duitsland om de asmogendheden terug te dringen.

Eén ding is vanaf het begin duidelijk, en dat is hoe Sledgehammer de authenticiteit en intensiteit van de oorlog heeft weten weer te geven. De allereerste missie plaatst je in een benauwd landingsvoertuig met je squad, als sardientjes in blik, terwijl de kogels om je oren vliegen. Dan gaat de laadbrug naar beneden en je squadleden waar je vrienden mee bent geworden en een band mee hebt opgebouwd zijn bebloede lichamen op de metalen vloer. Enkele weten het echter te overleven en het is de invasie in Normandië die de toon zet voor de rest van de game.

Call of Duty: WWII

Eén gameplay-verandering valt direct op en geldt alleen voor de campaign. Dat is het verwijderen van het automatische geneessysteem. In plaatst daarvan, vergelijkbaar met Elizabeth in Bioshock Infinite die Booker ammunitie toewerpt, kan je hospik 'medkits' naar je toegooien, die je vervolgens zelf toepast en je daarmee enkele seconden uit de actie haalt. Deze zijn ook te vinden in hoeken en van de gewade paden, maar er is niets zo tof als het vangen van een medkit met een hand, terwijl je met de andere enkele nazi's om zeep helpt.

Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII
Call of Duty: WWII