Gamereactor follow Gamereactor / Dansk / Svenska / Norsk / Suomi / English / Deutsch / Italiano / Español / Português / Français / 中國 / Indonesia
Gamereactor Close White
Inloggen






Wachtwoord vergeten?
Ik ben geen gebruikers, maar ik wil er een zijn

Of log in met een Facebook-account
reviews
Kingdom Come: Deliverance

Kingdom Come: Deliverance

Geen draak te zien in de historische rpg van Warhorse Studios.

Facebook
TwitterRedditGoogle-Plus

Zo lang we al over videogames schrijven zijn er weinig titels die ons zo wisten te intrigeren als Kingdom Come: Deliverance. Nadat we vorig jaar aan de slag gingen met de game kwamen we tot de conclusie dat dit er een was om in de gaten te houden. Alhoewel dat misschien meer uit hoop was dan verwachting, want vanaf het begin was het overduidelijk dat dit een game was die de potentie had om beide kanten op te schieten. Het is een ambitieuze rpg die in gelijke mate is opgebouwd uit simulatie en actie. Het verscheurt de pagina's van het op Tolkien-geïnspireerde fantasierollenspel en duikt in plaats daarvan de middeleeuwse Europese geschiedenis in.

Warhorse Studios heeft een uitgebreide role-playing game gemaakt en tot op zekere hoogte heeft geweldig werk afgeleverd: met het creëren van enkele levendige personages en een gedetailleerde sfeervolle wereld. De setting is verfrissend anders, de toon strikt volwassen en tijdens de eerste paar uren lijkt het alsof Warhorse de spijker op zijn kop slaat en ons optimisme terecht was. Helaas vervliegt die eerste indruk vluchtig als het steeds duidelijker wordt dat enkele elementen van Kingdom Come: Deliverance zeer gebrekkig zijn geïmplementeerd.

Onze frustratie en teleurstelling kwam tezamen tijdens één specifieke scène die behoort tot één van de slechtste die we ooit hebben doorstaan: een bestorming met meerdere stappen in een bandietenkamp dat meerdere uren duurde om te voltooien. We hebben er zo vaak doorheen gevochten dat we ons aan het einde schuldig begonnen te voelen voor de eindeloze golven aan vijandelijke soldaten waar we doorheen aan het hakken waren. Keer op keer in dezelfde voetstappen van Henry, een smidszoon die uit is op een bloederige wraak. Deze afstraffende verzameling van gevechten zat vol met Monty Python-achtige loop-'glitches' en haveloos gedrag van computergestuurde vijanden. Daarbij werden we veelvuldig gespietst door enkele onnodige frustrerende moeilijkheidspieken. Het geheel werd vervolgens afgerond met een verschrikkelijk eindbaasgevecht tegen een enorme bruut, die ons keer op keer vrolijk doodstak alsof we gevangen zaten in een surreële prequel van Groundhog Day. Tijdens het gevecht achtervolgde hij ons door een begrensde ruimte, al stekende en zwaaiend met zijn zwaard. Hoe vaak we hem ook met ons zwaard en vlammende pijlen in zijn gezicht raakten, hij bleef onafgebroken op ons afstormen. Tot de game plotseling besloot het zat te zijn ons dood te zien gaan of medelijden met ons kreeg. Het gevecht stopte uit het niets en op mysterieuze wijze werden we tot winnaar uitgeroepen. Wij vonden het prima.

Kingdom Come: DeliveranceKingdom Come: Deliverance

Het vechten in Kingdom Come: Deliverance is vrij uniek en in bepaalde situaties voelt het goed toegepast. Vooral tijdens de standaard één-tegen-één-gevechten was er genoeg nuance en spanning te vinden om ons mee te sleuren. Gerichte stoten en zwaaiende zwaarden treffen elkaar tijdens intense gevechten, met zowel de mogelijkheid tot bekwame aanvallen als behendig verdedigen met een reeks aan wapens. Het vechten werkt echter minder goed in groepssituaties en het bevechten van meerdere tegenstanders kan extreem lastig zijn. We zijn er zeker dit volgens de ontwikkelaar de bedoeling is, maar tijdens de meer chaotische gevechten met meerdere soldaten voelt en ziet het er simpelweg niet goed uit.

Het boogschieten is zelfs nog erger. Wederom is het duidelijk dat Warhorse heeft geprobeerd het vechten bewust lastig te maken. Het schieten van een boog is immers in het echt niet eenvoudig en de drang naar simulatie speelt hier een grote rol. Het boogschieten is echter té lastig en in plaats van ons uit te dagen zorgt het gammele gebruik van de boog er voor dat we ons stumperig voelen, zelfs na meer dan dertig uur gespeeld te hebben. Je kunt weliswaar altijd je vaardigheden verbeteren door te oefenen of door leergeld te betalen, maar ook dan maakt de pietepeuterige besturing het vechten vaak in een hele karwei. Het vechten tegen een groep tegenstanders is zo uitdagend dat het eigenlijk enkele opties in de game wegstreept.

Kingdom Come: DeliveranceKingdom Come: Deliverance

Als Kingdom Come: Deliverance ongenadige gevechten biedt in bepaalde situaties is dit vaak om je richting meer diplomatieke paden te sturen. De Bioware-invloed is hier duidelijk zichtbaar, compleet met gesprekken waarbij alleen de hoofden van personages zijn te zien en er meerdere dialoogopties zijn. Er is een fijn systeem rondom gesprekken te vinden en sommige dialogen zijn vrij goed geschreven, maar niets is echt geweldig. Evenzo voelt de voice-acting plompverloren en diegene die verantwoordelijk is voor de casting heeft bijzonder slecht werk geleverd. De regionale accenten schieten alle kanten op en zijn daardoor wederom een nietige afleiding die je uit de ervaring haalt (Henry heeft bijvoorbeeld een lichtelijk zuidwestelijke Engels-accent, maar zijn ouders klinken alsof ze uit Yorkshire komen). Deze mate van inconsistentie is overal terug te vinden, zelfs onder de adel. Sommige personages spreken met deftige Engelse accenten, terwijl andere weer klinken als Amerikanen. Daarnaast zijn de gezichtsanimaties (of het gebrek daar aan) en de animaties van personages tijdens gesprekken soms van erbarmelijk niveau, iets dat eveneens niet bijdraagt aan de sfeer die ze elders proberen te creëren.

Kingdom Come: DeliveranceKingdom Come: Deliverance
Kingdom Come: Deliverance