Gamereactor / Dansk / Svenska / Norsk / Suomi / English / Deutsch / Italiano / Español / Português / Français / 中國 / Indonesia / Polski
Gamereactor Close White
Inloggen






Wachtwoord vergeten?
Ik ben geen gebruikers, maar ik wil er een zijn

Of log in met een Facebook-account
Gamereactor Nederlands
reviews
Detroit: Become Human

Detroit: Become Human

Slaagt Quantic Dream erin om de androïden tot leven te laten komen.

Facebook
TwitterReddit

Sinds Ridley Scott's Deckard ons vroeg of androïden dromen van elektrische schapen vinden we de concepten rondom bewustzijn en door de mens gemaakt leven tot de meest boeiende scifi-thema's behoren. Quantic Dream bouwt verder op de fundering die het jarenlang heeft neergelegd, maar recentelijk in de vorm van Heavy Rain en Beyond: Two Souls. In 2018 presenteert het ons Detroit: Become Human, een filmische interactieve ervaring die ons 20 jaar in de toekomst brengt naar een wereld die op de rand van de afgrond balanceert. De mensheid heeft technologie zover onder de knie dat we in staat zijn om overtuigende op mens lijkende machines kan bouwen die onze bevelen opvolgen.

De studio's visie op de toekomst ligt dicht genoeg bij onze hedendaagse realiteit dat het compleet geloofwaardig voelt. De gebeurtenissen ontrafelen zich in een trio van verhalen met drie androïden in de hoofdrol met verschillende achtergronden. Elk van hen krijgt te maken met hun groeiende zelfbewustzijn. Terwijl ze worstelen met existentiële vragen dreigt de wereld om hen heen te ontvlammen en het grotere plaatje wordt langzaam door verhaalvertelling via de omgeving onthuld; nieuwsverslagen en elektronische tijdschriften schetsen een somber beeld.

De fascinerende setting en Quantic Dream's voortreffelijk 'worldbuilding' draagt bij aan buitengewone openingshelft. We vragen ons, tenminste enkele uren, af of we hier wederom een first-part klassieker in handen hebben, maar dan gaat Detroit: Become Human iets te snel door de materie heen en wordt wat van het vroege grondwerk achterlaten voor de hoofdmoot van het verhaal. Spelerkeuze - of de illusie van keuze - dreigt hier het voortreffelijke tempo van het verhaal uit het begin te laten ontsporen. Gelukkig gebeurt dat niet, zelfs als zijn er een handjevol scènes die niet tot in de puntjes uitgewerkt voelen. Het duurt niet lang voordat een van onze androïdepersonages, Markus, een opwekkende speech geeft aan zijn synthetische bondgenoten en zich voorbereidt om de spreekwoordelijke Bastille te bestormen; we hielpen om de zaden voor deze opstand te planten, maar misschien hebben ze niet genoeg tijd gekregen om hun wortels steviger grip te laten nemen en onze oproep tot actie te rechtvaardigen.

Detroit: Become Human
Detroit: Become HumanDetroit: Become Human

Tegenstandes leiden je altijd naar Quick Time Events (QTE's) in games als Detroit: Become Human. Voor sommige mensen bieden deze ervaringen simpelweg erg weinig daadwerkelijke gameplay. Quantic Dream's nieuwste avontuur is schaamteloos filmisch en de vaardigheid hier heeft niets te maken met het verslaan van eindbazen of een reeks succesvolle 'headshots' (alhoewel er enkele hectische momenten zijn waar de actie razendsnel wordt opgevolgd). De beloning is het nauwkeurig uitvoeren van de vereiste knoppencombinaties die de filmische kwaliteiten van de game versterken. Als je in het ritme raakt, wat vertaalt naar vloeiende actie op het scherm, is dit werkelijk waar erg bevredigend.

Detroit: Become Human bestaat echter niet alleen maar uit QTE's en Quantic Dream zorgt voor de nodige variatie tijdens de 'campaign'. Er zijn verhoorscènes, achtervolgingsscènes, gevechtsscenario's en heel veel dialoogopties. Daarnaast heeft de studio textuur aan de wereld toegevoegd en moet je regelmatig dingen gebruiken via een veeg op een touchpad of een tikje met een analoge stick. Voor sommige spelers lijken deze meer onbeduidende acties in de game wellicht overbodig, maar wij hadden nooit het gevoel dat het te veel werk was en de meeste interactie gaf ons een betere binding met het verhaal.

Hierbij zijn er een paar interessante gameplaymechanismen actief en deze passen op briljante wijze bij de setting. Voortbordurend op de AR-technologie waarbij Norman Jayden het plaats delict mee scande in Heavy Rain, kunnen androïden in Detroit: Become Human overschakelen naar een secundaire visuele filter. Deze pauzeert te tijd en licht enkele aandachtspunten uit. Connor, die jaagt op afwijkende androïden, heeft hier het meest profijt van en door de dingen die hij ontdekt te analyseren zijn meer hints voor het verhaal te vinden. Interessanter is dat het mechanisme hem gebeurtenissen laat simuleren aan de hand van bewijsmateriaal dat hij vindt en deze zoals ze zijn gebeurd laat visualiseren. De rebelse Markus heeft een andere truc waarmee hij het bewegen door omgevingen kan simuleren, zijn bewegingen kan plannen om door een lastige omgeving te geraken en zo een plan perfect kan uitvoeren. Dat werkt gelikt, intuïtief en verandert een eenvoudige puzzel in een filmische moment om van te genieten.

Detroit: Become Human
Detroit: Become HumanDetroit: Become Human

Detroit: Become Human draait om emoties en deze worden vaak uitgedrukt middels de mechanismen die de relaties definiëren tussen de personages die je ontmoet. Vanaf het moment dat je in de schoenen stap van een van de drie hoofdpersonen - Connor, Markus en Kara - krijg je te horen hoe mensen om je heen over je denken, wat bruikbare informatie is om je volgende beslissing te nemen. Alle drie de verhalen zijn aan elkaar gekoppeld middels incidentele punten waar deze elkaar kruizen, maar ze zijn grotendeels onafhankelijk van elkaar. Connor is bijvoorbeeld een ' top-of-the-range' model geprogrammeerd om afwijkende androïden op te sporen en zijn doel laat hem zowel de paden van Kara en Markus kruizen. Kara aan de andere kant is een kamermeisje dat is weggelopen van haar gewelddadige eigenaar, terwijl Markus zelfbewust is geworden en probeert een revolutie en opstand aan te wakkeren bij zijn synthetische broeders.

Verschillende personages hebben de potentie om een grote impact te maken in het verhaal, maar Quantic Dream is ook bereid om slechte dingen met ze te laten gebeuren, waardoor de actie intens blijft. De angst ligt altijd op de loer dat een verkeerde beweging rampzalige gevolgen heeft, alhoewel je actief moet proberen om te mislukken om de meest noodlottige uitkomsten te kunnen zien. We zijn er de eerste keer in geslaagd om iedereen (een soort van) in leven te houden, maar tijdens onze tweede 'playthrough' speelden we alles wat sneller en losser. Hierdoor raakte we ook enkele belangrijke personages kwijt tijdens de speelsessie. Een van deze, een niet speelbaar personage met een vrij belangrijke rol ging vrij onverwachts dood tijdens een scène die we niet zullen verklappen en een andere reeks van gebeurtenissen betekende het vroegtijdige einde van een van onze hoofdpersonen. Door hier iets meer mee te experimenteren kwamen we er achter dat de hoofdrolspelers zelf al heel vroeg uit het verhaal kunnen verdwijnen, alhoewel je alles echt moet verpesten voor zo een rampzalige uitkomst.

Detroit: Become HumanDetroit: Become Human
Detroit: Become Human
Detroit: Become Human