Gamereactor follow Gamereactor / Dansk / Svenska / Norsk / Suomi / English / Deutsch / Italiano / Español / Português / Français / 中國 / Indonesia
Gamereactor Close White
Inloggen






Wachtwoord vergeten?
Ik ben geen gebruikers, maar ik wil er een zijn

Of log in met een Facebook-account
reviews
Jurassic World Evolution

Jurassic World Evolution

De succesformule: een park waar dino's blijven ontsnappen.

Facebook
TwitterRedditGoogle-Plus

De eerlijkheid gebiedt: we stonden te trappelen om aan de slag te gaan met Jurassic World Evolution. Als een roedel raptors die een groepje figuranten door het hoge gras voorbij ziet drentelen. Dankzij de honingzoete stem van Jeff Goldblum wordt je direct meegesleept in de wereld van Las Cincos Muertes (letterlijk vertaald De Vijf Doden, terwijl je op zes eilanden mag spelen).

We trappen af met Isla Matanceros, dat zowel dient als 'tutorial' en het park waarin je vijf sterren moet behalen om de 'sandbox'-modus op het beruchte Isla Nublar (waar beide parken op te vinden waren) te openen. We worden echter direct het diepe ingegooid met erg weinig instructies wat je moet doen. We vonden het fijn dat zelfs tijdens de uitleg we zelf konden bepalen waar en hoe we alles neerzetten. Dit geeft je het gevoel over de nodige vrijheid te beschikken.

Gelukkig is het gebrek aan advies geen echt belemmering doordat de besturing behoorlijk intuïtief is (en we speelden op de PlayStation 4, dus we hebben het geeneens over de optimale muis en keyboard-besturing). Het gemak waarmee je de game kan spelen wordt in de volledig ervaring doorgetrokken en het neemt zichzelf nooit té serieus. Kijken hoe een velociraptor uitbreekt en aan een van de schreeuwde gasten knabbelt zou in een serieuze simulatiegame gelijk staan aan een faillissement, maar hier heeft dit slechts op korte termijn impact op je sterrenbeoordeling en opbrengst van je park. Na vier minuten bevind je je weer op de rails.

Voor meer de meer hardcore simulatiespeler kan dit wat schuren, maar Jurassic World Evolution lijkt daar goed mee weg te komen. Het feit dat het nooit te afstraffend is betekent dat je de game leert via 'trial-and-error'. Een voorbeeld: op onze eerste eiland kregen we de taak om ons park te voorzien met vredige boomknagers zoals de triceratops. Al snel begonnen onze gasten te vragen om iets met wat meer 'bite'. Letterlijk.

Jurassic World Evolution

We lieten onze eerste carnivoor los in de weide en het was een beetje alsof we naar een meer dramatische aflevering van een David Attenborough-documentaire keken. Vanaf het begin is het een slachtpartij tot de triceratops een einde maakt aan ons vleesetend monster. Dan realiseren we dat we het juiste voer hadden moeten toevoegen om de bloedlust te stoppen of dat we een volledig nieuwe omheining hadden moeten bouwen (iets wat tutorial niet vertelde). Zelfs met genomen voorzorgsmaatregelen is het onvermijdelijk dat er gevechten zijn en doden dino's.

Alles kan en gaat ook op een vrij regelmatige basis mis. Als het geen rusteloos dinosaurussen zijn die tekeergaan, zijn het wel tropische stormen die de hekken openen. Dit kan echter een prehistorische twistappel zijn. Dergelijke gebeurtenissen lijken namelijk veel te vaak voor te komen. Je krijgt het gevoel dat je constant teams er op uitstuurt om taken te vervullen, zoals het verdoven van een dilophosaurus of het repareren van een hek. Het doet soms een beetje af aan het plezier.

De meeste van je favoriete personages zitten in de game om je van advies te voorzien, maar de ster van de show is - natuurlijk - Dr. Malcolm met zijn ellendige anekdotes en zijn cynische momenten. We hadden echt gehoopt dat hij zijn bekende zin "That's a huge pile of shit" zou gebruiken, maar dat gebeurde helaas nooit. Er zijn echter wat opvallende afwezigen. De raptor Blue zit bijvoorbeeld niet in de game en ook Alan Grant (uit Jurassic Park) is in geen velden of wegen te bekennen.

Jurassic World EvolutionJurassic World Evolution
Jurassic World Evolution
Jurassic World EvolutionJurassic World EvolutionJurassic World EvolutionJurassic World Evolution