Richtlijn 8020

"In de ruimte kan niemand je horen schreeuwen." We hebben door de jaren heen veel variaties van deze klassieke slogan gezien. Films als Alien en The Thing hebben al decennialang allerlei popcultuur geïnspireerd, en nu heeft Supermassive zijn eigen visie gegeven: "In de ruimte neemt de dood vele vormen aan." Supermassive Games is een studio die niet bang is om zijn inspiratiebronnen duidelijk te maken voor iedereen. Dit is duidelijk zichtbaar in het overgrote deel van hun games, die bijna allemaal pastiches zijn van allerlei horror-subgenres. Maar terwijl hun eerdere titels—vooral Until Dawn—vaak een verwijzingsrijke uitstapje in de horrorkamer waren, is Directive 8020 veel gefocuster en serieuzer in zijn vertelstijl. Ja, het spel is een herinterpretatie van de klassieke films uit '79 en '82, maar uit liefde voor hen heeft het ontwikkelingsteam een van hun beste games tot nu toe gemaakt.

Directive 8020 maakt deel uit van de The Dark Pictures-bundel, maar dat is niet iets wat ze op de poster adverteren, en ik heb moeite gehad om te begrijpen waarom. Blijkbaar heeft de studio ervoor gekozen het niet in de titel op te nemen om de communicatie rondom het spel duidelijker te maken. Tegelijkertijd is er niets in het spel dat het noodzakelijk maakt om deel uit te maken van de anthologie, en het is sterk genoeg om op zichzelf te staan, dus waarom Supermassive erop aandringt dat het deel uitmaakt van de serie terwijl het enigszins verborgen blijft, is wat verwarrend. Een van de elementen die in alle voorgaande games aanwezig was, was het overkoepelende verhaal dat werd bijeengehouden door de mysterieuze Curator, die altijd een cryptische opmerking of onbegrijpelijk advies had om tussen de scènes door te geven. Hij is hier nergens te bekennen. Misschien zijn ze van plan het later aan een breder universum te koppelen, maar je hoeft eigenlijk geen van de eerdere spellen in de serie gespeeld te hebben. In veel opzichten is het goed dat Richtlijn 8020 die bagage heeft afgeworpen. Supermassive presenteert hier een serieus en soms tot nadenken stemmend sci-fi verhaal, waarbij ze de quick-time events wat hebben afgezwakt en meer nadruk leggen op klassieke gameplay-elementen zoals stealth en survival horror, maar dat doen ze zonder het DNA van de serie te verliezen: de narratieve boom met al zijn takken.

Cassiopeia is een ruimteschip dat vooruit wordt gestuurd op een groter kolonieschip om een nieuwe kolonie op de planeet Tau Ceti f te observeren en de locatie te bepalen, de enige bewoonbare planeet die de mensheid in het universum heeft kunnen vinden. De aarde sterft langzaam, dus de oprichting van deze kolonie is cruciaal voor het voortbestaan van de mensheid. Terwijl de bemanning langzaam tot bezinning komt na acht jaar winterslaap, ontdekken ze dat het schip is getroffen door een meteoriet die diep in de romp is gegraven en dat nieuwe passagiers zijn binnengekomen: een buitenaards en mysterieus levensvorm. Het wordt al snel duidelijk dat deze levensvorm niet alleen agressief en dodelijk is, maar dat het ook andere levensvormen kan nabootsen. We hebben het niet alleen over uiterlijk; Het kan ook gedrag en persoonlijkheid imiteren. Zo is het toneel klaar voor groot drama, en moet de bemanning nu vechten om het schip bij elkaar te houden en hun wederzijdse wantrouwen te overwinnen.

De klassieke truc in een thriller of horrorfilm is om het publiek meer informatie te geven dan de personages in het verhaal hebben. Idealiter moet dit zo effectief gebeuren dat je het gevoel hebt om te roepen: "Ga daar niet naar binnen!" naar het scherm, en hier begon Directive 8020 me meteen aangenaam te verrassen. Het moet gezegd worden, ik vind de film Alien uit 1979 de beste film ooit gemaakt, dus ik ben erg sceptisch als iemand probeert hem te evenaren, maar die scepsis verdween snel en ik was helemaal in de ban van de spanning. Het interessante is dat je wel of niet kunt maken – of juist niet – de keuzes waarvoor je de personages in horrorfilms altijd de schuld geeft. Naarmate het verhaal vordert, wordt het echter duidelijk dat je als speler niet zoveel informatie hebt als je dacht en al snel beginnen de gevolgen op je neer te komen. Er speelt veel onder de oppervlakte van het verhaal, en er zijn dingen die ik niet zal onthullen, maar ik wil benadrukken dat Supermassive hun narratieve takken in Directive 8020 beter doet dan in hun eerdere games. Dit komt vooral doordat ze meer gefocust zijn op hun verhaal dan voorheen. Ze hebben vaak de neiging gehad om personages op verschillende locaties met verschillende doelen te verdelen, maar hier is het relatief eenvoudig gehouden. Net als in de Alien-film zitten alle personages in hetzelfde schuitje, en hoewel het essentieel is voor de artistieke kwaliteit van Alien dat Ellen Ripley, gespeeld door Sigourney Weaver, de hoofdpersoon is, is het makkelijk voor te stellen dat het plot praktisch en mechanisch zou kunnen doorgaan, zelfs als ze tijdens het verhaal zou sterven. Hetzelfde geldt voor Richtlijn 8020. Er ligt meer focus op het algemene doel van de hele bemanning, en afhankelijk van de keuzes die je maakt en welke personages sterven en wanneer, kan het pad naar dat doel variëren. Het kan zo verschillen dat ze er misschien helemaal niet komen.

De zeer pragmatische motivatie voor de speler zorgt ervoor dat het verhaal vrijer kan ademen. Vaak voelt het kunstmatig aan wanneer de wereldopbouw in een spel plaatsvindt via notities en audio-opnames die je verspreid vindt, maar hier voelt het natuurlijk en, niet in de laatste plaats, belangrijk. De onderliggende gebeurtenissen en samenzweringen die als een onderstroom onder het oppervlakkige plot lopen, komen geleidelijk samen als een legpuzzel. Elke kleine informatie kan zo belangrijk zijn dat het je keuzes als speler daadwerkelijk beïnvloedt. Het is veel krachtiger en bevredigender om een keuze te maken op basis van je eigen interpretatie van de beschikbare informatie, in plaats van het systeem van voorspelling en flash-forwards dat Supermassive in hun eerdere spellen gebruikte.

Hoewel de opzet sterk is, is het net zo belangrijk dat alle verschillende verhaallijnen goed en bevredigend samenkomen, en hier is Supermassive succesvoller dan voorheen. Maar hier begin je ook te voelen dat het kaartenhuis wankelt. Over het algemeen zijn de meeste plotpunten volledig afgerond, maar er waren scènes en langere stukken tegen het einde waarin ik ronduit in de war was en niet helemaal begreep wat er gebeurde. Je kunt snel merken dat er waarschijnlijk een scène of dialoog is weggeknipt, of dat de scène naar een andere overschakelt omdat een personage bijvoorbeeld dood is of op een andere locatie is. Het breekt de illusie. Naarmate het tempo toeneemt en de inzet toeneemt, kunnen personages snel achter elkaar sterven zonder veel reactie van de andere bemanningsleden. Natuurlijk is het een ingewikkeld en resource-intensief project voor een ontwikkelaar om rekening te houden met alle variabelen, maar het is een project dat ze zelf in gang hebben gezet, dus het is een terecht kritiekpunt. Over het algemeen zou ik zeggen dat Supermassive slaagt met hun narratieve boom.

Als nieuwe functie hebben ze ervoor gekozen deze narratieve boom te visualiseren in een systeem dat "turning points" wordt genoemd. Hier kun je alle punten zien waar je een andere richting had kunnen inslaan, en je kunt direct teruggaan en een ander pad proberen. Ik koos ervoor om mijn eerste run op de moeilijkheidsgraad "Survivor" te spelen, waar deze optie tot het einde vergrendeld is en ik zou dat zeker aanraden. Het was zwaar om met de gevolgen van je daden te moeten leven, maar ook bevredigender omdat het verhaal zich natuurlijk mag ontvouwen. Het maakt het ook bevredigender om na afloop terug te gaan naar specifieke scenes. De toevoeging van het Turning Points-systeem lijkt in eerste instantie misschien wat van het mysterie weg, maar het is eigenlijk een heel goede toevoeging. Je kunt het spel in ongeveer 6-8 uur uitspelen, en je hebt misschien geen zin om het allemaal opnieuw te zitten alleen om te zien hoe een scène anders zou verlopen of om een noot op te pikken die je in een andere scène hebt gemist. Als je vindt dat het systeem de spanning verpest, kun je er gewoon voor kiezen het niet te gebruiken, want er is niets in de gameplay dat je dwingt ermee te interageren.

Het verhaal wordt gedragen door over het algemeen goed acteerwerk en animaties. De games van Supermassive zijn niet op hetzelfde niveau of budget als die van Naughty Dog, maar ze hebben er alles aan gedaan om het acteerwerk zo geloofwaardig mogelijk te maken. We ontlopen de ongemakkelijke grimassen en lege blikken die in hun vorige games verschenen niet helemaal, maar zelfs op dit punt is Directive 8020 het beste spel dat de ontwikkelaars tot nu toe hebben gemaakt, en over het algemeen wordt de immersie behouden. Wanneer het verhaal echter draait om dubbelgangers, is het verwarrend wanneer een personage kunstmatig of levenloos lijkt; Is het omdat ze een imitatie zijn, of omdat de animatie niet helemaal klopt? Nogmaals, ik wil benadrukken dat het meestal goed werkt.

Het verhaal en de narratieve elementen die worden gedreven door de keuzes van de speler zijn waar Supermassive om bekend staat, en dat is wat hen onderscheidde in de industrie sinds Until Dawn. Waar ze hun kunnen nog niet echt laten zien, is in meer traditionele gameplay-sequenties zoals stealth of survival horror, maar ze zetten grote stappen in die richting met Directive 8020, en het allerbelangrijkste: ze slagen het daarbij. Het zijn geen baanbrekende stealth-sequenties, want ze zijn relatief eenvoudig gehouden, met een punt aan de andere kant van het gebied dat je moet bereiken zonder ontdekt te worden. Tussen het personage en het doel kunnen er kleine puzzels of alternatieve routes zijn, maar je wordt niet overweldigd. De vijanden hebben geen dynamische AI; ze patrouilleren meestal voorspelbare routes, maar over het algemeen was ik erg aangenaam verrast door hoe gepolijst deze sequenties zijn. Zonder twijfel is Directive 8020 het meest gameplay-rijke spel in de The Dark Pictures-serie en dat is een goede zaak. Supermassive blijft binnen de lijnen en neemt geen grote risico's vergeleken met andere games, maar aangezien dit in het verleden niet de sterkste kant van de studio was, zijn ze hier zeker geslaagd, en ik zou graag zien dat ze in de toekomst meer deze kant op gaan.

Technisch gezien is Directive 8020 ook solide en het is hun best uitziende spel tot nu toe. Dit komt door de grafische kwaliteit, maar is ook grotendeels te danken aan het art design. Het ruimteschip is stijlvol, maar ziet er ook technisch haalbaar uit en niet overdreven futuristisch. De scherpe, kunstmatige lijnen vormen een goed contrast met de organische en muterende vormen die geleidelijk groeien en zich door het schip verspreiden. Als ik het nogmaals mag vergelijken met het Alien-universum, is de stijl dichter bij Prometheus dan bij de film uit 1979. Cassiopeia ziet eruit als een schip dat technisch functioneert, en het ontwerp is daarom relatief subtiel, maar het heeft toch een sterke visuele aanwezigheid in het spel.

Op de PS5 merkte ik dat het spel—en vooral het geluid—haperde wanneer ik een nieuwe aflevering begon of aan het begin van een nieuwe scène. Het is niet iets dat de ervaring verpest, maar het is wel merkbaar genoeg om hopelijk snel met een update te worden opgelost. Het geluid is ook vreemd genoeg gemengd. Natuurlijk kan dit variëren afhankelijk van je uitrusting, maar sommige actiescènes voelen als amateurtheater omdat de geluidseffecten te laag zijn en de gegrom en kreun van de personages te luid is, en dit zou verbeterd moeten worden. Vaak voelt het spel bijna als een AAA-titel, maar deze glitches laten zien dat dat niet zo is. Ik heb veel respect voor wat Supermassive weet te doen, maar ik wou dat ze de kinderziektes helemaal konden gladstrijken zodat je niet af en toe hoeft te gruwelen bij een ongemakkelijke scène. Aan de andere kant weten ze de ingebouwde speaker van de PS5-controller uiterst effectief te gebruiken, omdat radiocommunicatie zowel via de tv als de controller komt, wat zorgt voor een ruimtelijke en authentieke sfeer.

Het moet worden vermeld dat er een multiplayercomponent is, maar dat is gewoon standaard "pass the controller." Er zijn geen parallelle sequenties, zelfs niet bij online spelen. De Dark Pictures-serie is makkelijk te introduceren aan mensen die niet erg gewend zijn aan gamen. Ik denk dat het hier een grotere uitdaging kan zijn met de meer veeleisende stealth-sequenties, dus de meest ervaren speler zal daar misschien de controller moeten overnemen.

Ik ben geneigd Directive 8020 Supermassive's beste spel te noemen. Het overtreft waarschijnlijk niet de knal die ik Until Dawn vond, want in veel opzichten was het veel kitscheriger en ronduit cheesy, maar het werkte goed als een soort party horror-spel. Directive 8020 is een serieus sciencefictionverhaal. Het overtreft zijn inspiratiebronnen niet, maar het verbleekt ook niet. Alle gameplaymechanieken waarmee Supermassive eerder heeft gewerkt, werken hier beter dan ooit. Het is ook ongetwijfeld het spel in de serie met de meest traditionele stealth-gameplay, en gelukkig laten de ontwikkelaars hier zien dat ze het ook kunnen, ook al nemen ze geen grote risico's. Als je fan bent van Supermassive's games of sci-fi horror, wordt Directive 8020 ten zeerste aanbevolen, en trouwens geldt dat ook voor iedereen.