Romeo is a Dead Man

Romeo is a Dead Man wordt door de Japanse ontwikkelaar Grasshopper Manufacture beschreven als een "ultra gewelddadig sciencefiction-actiespel", wat volgens mij een zeer treffende beschrijving is. Omdat Romeo is a Dead Man een mengeling is van veel dingen en heel moeilijk in een traditioneel genre-hokje te plaatsen.

Het spel werd gemaakt door de Japanse gamedesigner Goichi "Suda51" Suda in samenwerking met Ren Yamazaki, en de twee hebben ook samengewerkt aan spellen zoals No More Heroes, Shadows of the Damned en Killer is Dead. Suda51 is een man met een zeer, zeer verwrongen geest, en hoewel hij nu 58 jaar oud is, is zijn geest met de jaren niet minder verwrongen geworden. Het rinkelt en klettert nog steeds in Romeo is a Dead Man, en het wijst allemaal in allerlei verschillende richtingen, wat precies is zoals het meestal is wanneer Suda51 ergens bij betrokken is – en precies zoals het hoort te zijn.

Om wat inzicht te krijgen in de waanzin, moeten we wat tijd besteden aan het verhaal. Je neemt de rol aan van Romeo Stargazer (waarschijnlijk de beste naam in de gamewereld), die de plaatsvervangend sheriff is in Deadford, Pennsylvania. Zijn leven verandert echter plotseling wanneer hij wordt aangevallen en dodelijk gewond raakt door een Witte Duivel, een mysterieus monster dat de helft van zijn gezicht en zijn rechterarm meeneemt. Romeo wordt op het laatste moment gered door zijn briljante (en licht gekke) grootvader en wetenschapper Benjamin Stargazer. Hij heeft een zogenaamd "Gear Life Support System" ontwikkeld, een apparaat dat Romeo op zijn hoofd draagt en dat hem kunstmatig in leven houdt door hem op de rand van leven en dood te balanceren door een tijdparadox te creëren.

In zijn pogingen Romeo te redden sterft zijn grootvader, maar hij slaagt erin zichzelf als een soort pratend borduursel op de achterkant van Romeo's jas te installeren zodat hij Romeo nog steeds kan helpen en begeleiden – en dat zal hij nodig hebben. Want natuurlijk stopt het daar niet. Kort daarna wordt Romeo benaderd door een man van de Space-Time Police van de FBI (die voortdurend twijfelt of hij Romeo zijn traditionele naam of Deadman moet noemen), omdat Romeo's vermiste vriendin, Juliet Dendrobium, is geclassificeerd als een "Space-Time Drifter" - en de FBI Space-Time Police is erg gebrand om haar te pakken. Daarom wordt hij aangenomen als lid van de eenheid met de pakkende naam: FBI Wanted Space-Time Criminal Special Investigative Task Force.

Zoals hier waarschijnlijk duidelijk is, is dit een klassiek Suda51-verhaal, waarin veel gebeurt en het lastig kan zijn om alles bij te houden. Dit is typisch voor spellen van Suda51, die meestal vol persoonlijkheid zitten, vaak compleet gek, met waanzinnig ingewikkelde verhalen, maar ook vol creativiteit. Vaak, als je ze op zichzelf als spellen bekijkt, zijn ze niet bijzonder overtuigend, maar het zou ook verkeerd zijn om ze zo te zien. Dat gezegd hebbende, Romeo is a Dead Man is lang niet zo haperend als Suda's eerdere games (maar er is nog steeds hapering) en het is duidelijk het beste spel dat hij heeft gemaakt, terwijl het de kenmerkende Suda51-kenmerken behoudt.

Zoals eerder genoemd, is Romeo is a Dead Man moeilijk te categoriseren, maar in de kern is het spel een 3D hack 'n' slash actiegame, net als Killer Is Dead en Lollipop Chainsaw, en ik kreeg hier en daar ook wat Bayonetta-vibes. Hier ben je uitgerust met een reeks mêleewapens van verschillende soorten, zoals zwaarden, maar ook vuurwapens zoals een pistool, een jachtgeweer en andere. Als ik zeg "zwaard" en "shotgun", is het goed om te onthouden dat dit een spel van Suda51 is, dus we hebben hier nog lang geen normale zwaarden en gewone shotguns.

Dit hack-'n'-slash-gedeelte werkt echt goed. Het gevechtssysteem is snel; je hackt je een weg door hordes zombie-achtige vijanden genaamd "Rotters" terwijl je verschillende grondstoffen verzamelt die je kunt gebruiken om wapens en andere items te upgraden. Je hebt een snelle en lichte aanval, een langzamere maar krachtigere aanval, en wanneer een bloedmeter vol is, kun je een Bloody Summer superaanval uitvoeren. Het wordt allemaal opgefleurd met vrij interessante baasgevechten en een paar Soulslike-elementen, zoals dat alle vijanden in een gebied respawnen als je het spel opslaat. Het werkt en speelt verrassend goed, maar je had je een paar meer verschillende vijanden kunnen wensen.

Net wanneer je dacht dat de eentonigheid begon toe te slaan, verandert het spel plotseling naar een totaal ander genre, waarbij je ongezien moet rondsluipen en... Nee, ik zal niet meer onthullen, maar ik zou willen dat Grasshopper Manufacture een spel zou maken in dit, naar hun maatstaven, heel ander genre, want het werkt ook heel goed.

Tussen elke missie keer je terug naar het FBI Space-Time Police-ruimteschip Last Night, dat dient als het centrale knooppunt of basis van het spel. Hier krijg je nieuwe missies toegewezen, kun je spelen tegen bazen die je al hebt verslagen, en je kunt je wapens upgraden en nieuwe ontgrendelen. Het klinkt heel normaal, maar houd er rekening mee dat dit een spel van Suda51 is. Dit betekent dat alles aan boord van het Last Night-ruimteschip is ontworpen als een semi-top-down 16-bit pixel-avonturenspel, wat visueel scherp contrasteert met het hack-'n-slash-gedeelte.

Een ander leuk detail is dat je verschillende zogenaamde "Bastards" mee kunt nemen op de verschillende missies. Deze zijn een soort zombie die je achter je vijanden aan kunt sturen als je onderweg in de problemen komt. De manier om deze te pakken is ze te laten groeien in de bedden van de keukentuin van het ruimteschip. Ja, je leest het goed, je kweekt zombies in de grond van de moestuin. Je plant een Bastardzaad (dat je tijdens de missies vindt) en na korte tijd trek je een zombie uit de grond en neem die mee op missies. Er zijn in totaal 21 verschillende Bastards, allemaal met verschillende aanvallen en kenmerken. Het is heerlijk gek.

In Marianne's keuken kun je een minigame gebruiken om verschillende currygerechten te maken, die je ook mee kunt nemen op missies. Wanneer ze worden verbruikt, verbeteren ze je aanvalskracht, versterken je verdediging of vergroten ze het bereik van je vuurwapens voor een korte periode. De ingrediënten voor deze currygerechten zijn natuurlijk ook in het spel te vinden, of ze kunnen gekocht worden in Shiroyabu's winkel aan boord van de Last Night.

Ik zou zeggen dat deze segmenten aan boord van de Last Night soms iets te lang zijn en saai worden, waardoor je weer verlangt naar het afslachten van Rotters om je heen. Onder alle gekte, zoals eerder genoemd, zit er een echt goed functionerend hack-'n-slash actiespel dat gewoon een genot is om te spelen, niet alleen naar Suda51's maatstaven, maar in het algemeen. Een ander belangrijk onderdeel van het spel zijn enkele meer op verkenning gerichte zogenaamde Subspace-levels, waarbij je je weg moet vinden door virtuele gangen, die je toegang krijgt via zogenaamde "Nirvana-tv's". Deze secties contrasteren goed met de actievolle gameplay, maar ze worden te veel gebruikt, vooral tegen het einde, wat jammer is omdat ze niet het meest spannend zijn en visueel duidelijk de saaiste delen van het spel zijn.

De structuur van Romeo is a Dead Man is heerlijk ouderwets. Er is hier geen open wereld, maar een reeks lineaire missies gescheiden door een hubwereld waarin je jezelf upgradet en nieuwe missies krijgt. Hoewel, zoals we zojuist hebben onthuld, niets hiervan normaal is, is de structuur herkenbaar. Het is makkelijk om in te stappen en het laagste moeilijkheidsniveau is echt makkelijk, maar als je meer uitdaging wilt, moet je de sinaasappelchocolade uit de chocoladebox kiezen, want ja, je kiest het moeilijkheidsniveau door verschillende chocoladesoorten te kiezen uit een prachtige doos gevuld chocolaat. Nogmaals, dit is Suda51 waar we het hier mee hebben.

Romeo is a Dead Man is een spel met tientallen grafische stijlen. Het hack-'n-slash-gedeelte lijkt min of meer op andere 3D-actiespellen, behalve dat de vijanden oplossen in een wolk van bloed en rozenblaadjes zodra ze verslagen worden. Een andere visuele richting is, zoals gezegd, de 16-bit pixelstijl tussen missies aan boord van de Last Night. Het pauzescherm lijkt op iets uit de jaren zeventig, het optiemenu lijkt op iets uit teletext (voor wie zich dat soort dingen herinnert), het verhaal wordt verteld via stripboeksequenties in verschillende stijlen, de machines waar je nieuwe wapens upgradet en ontgrendelt lijken op een ouderwets stereosysteem gecombineerd met een Japanse spelshow, en het menu waarin je je spel opslaat lijkt op... Nou, een foutmelding van een heel oude computer - het is zeker niet mooi. De creativiteit is waanzinnig, en het is bizar hoeveel verschillende stijlen de ontwerpers hebben weten te combineren en het toch voor elkaar te krijgen. Het straalt allemaal grote creativiteit uit, en er is niets anders dat lijkt op Romeo is a Dead Man.

De audio is net zo gek als de beelden. De geluidseffecten zijn erg mooi en werken goed, terwijl de soundtrack varieert van snelle elektronische tracks tot jazz en iets dat klinkt als een kind dat te veel snoep heeft gehad en voor een piano is gezet die niet goed is gestemd.

Hoe vat je een spel als Romeo is a Dead Man samen? Het is eigenlijk niet zo eenvoudig. Toch denk ik dat ik bij de mening blijf dat dit het spel van Suda51 is dat de meeste aantrekkingskracht zal hebben, simpelweg omdat het het beste spel is dat hij heeft gemaakt. Het is niet perfect, er zijn nog wat glitches, maar het is ook heerlijk gek (ik ben er nog steeds niet helemaal overheen dat je zombies in je moestuin kunt laten groeien), dus je moet nog steeds open en openstaan voor dit soort dingen, anders leg je het na een tijdje neer met ongeloof in je ogen en zoek je meteen een andere hobby.

Als je, net als ik, onverklaarbaar wordt aangetrokken door het gekke brein van Goichi "Suda51" Suda, dan moet je zeker Romeo is a Dead Man spelen, want er is simpelweg niets anders dat erop lijkt als het gaat om de algehele game-ervaring. Het spel kan in 12-15 uur worden uitgespeeld, afhankelijk van hoe grondig je bent en op welk moeilijkheidsniveau je speelt. Romeo is a Dead Man is waarschijnlijk een goed begin als je een voorproefje wilt krijgen van de verwrongen wereld van deze man - niet omdat het niet gek en absurd is, want dat is het wel - maar omdat het het meest verteerbare en goed functionerende spel is dat hij ooit heeft gemaakt.