Routine

Net zoals onze enige natuurlijke satelliet om ons heen draait, zijn onze gedachten vaak om de maan gericht wanneer het mysterieuze een verklaring nodig heeft. Het is in verband gebracht met waanzin en weerwolven, en in fictie heeft de duistere kant geleid tot een van de beste albums uit de jaren zeventig en fantasierijke ideeën over verborgen nazi-bases. Dus het is niet alleen de maan die ons aantrekt, maar wij worden ook door haar aangetrokken. Het voelt herkenbaar omdat het zo dichtbij ons is, maar het kan nog steeds mysteries bevatten die onze wildste verbeelding overstijgen.

British Lunar Software is duidelijk ook getroffen door maanwaanzin. Ze kondigden hun debuuttitel aan in 2012, en na wat alleen maar kan worden omschreven als een ongewoon lange ontwikkelingsperiode vol uitdagingen, is Routine nu klaar om in de schijnwerpers te stappen.

Routine draait om twee centrale ideeën. De eerste is retrofuturisme, dat zijn inspiratie haalt uit de jaren tachtig, met zijn logge computers die het qua uitdrukking dicht bij Alien plaatsen. Het tweede idee is een focus op het fysieke en tastbare. Alle interfaces bevinden zich in de spelwereld, weergegeven door je C.A.T.-scanner, die toegang kan krijgen tot terminals en gebruikt kan worden om het spel op te slaan en je doelen te controleren. Je kunt je ledematen zien, om hoeken kijken, op je tenen staan, helemaal liggen, en als je sprint, schudt het scherm hevig terwijl je ademhaling zwaar wordt.

Het openen van je scanner en schakelen tussen modules met verschillende functies is wat tijdrovend, maar verder werkt de aanpak prima, hoewel ik niet anders kan dan denken dat het in VR aanzienlijk beter zou hebben gewerkt.

Een ander concept dat onlosmakelijk verbonden is met Routine is natuurlijk de maan en de geheimen die deze kan bevatten. Aan het begin van het spel kom je aan bij een soort recreatieve maanbasis, waar al snel duidelijk wordt dat er iets volledig mis is gegaan. De verlaten kamers en gangen liggen bezaaid met persoonlijke bezittingen, elektrische kabels zijn uit de muren getrokken, en op verschillende plekken zit er iets dat op zijn best tomatensoep is en op zijn slechtst bloed aan de muren vast. Het is een bekend beginpunt, eigenlijk té bekend, maar Lunar Software verdient lof voor het tempo waarmee ze de lagen mysterie wegpellen. Je ontdekt al snel dat iets de beveiligingsrobots vijandig heeft doen doen, en als je een uur later ontdekt waarom, roept dat nieuwe vragen op. De balans tussen het mysterie behouden zonder de speler te lang te laten wachten is allesbehalve eenvoudig, maar Routine slaagt daar daadwerkelijk in. Het is niet zo dat het verhaal enorm verrassend is, en de thema's van het gevaar van het overdragen van controle aan machines en hoe we zowel bang zijn voor als aangetrokken worden tot het onbekende, zijn talloze keren onderzocht in sciencefiction en horror. Maar zelfs als wat Lunar Software zegt misschien niet bijzonder origineel is, weten ze welsprekend te zijn terwijl ze dat doen.

Zoals gezegd, Routine werd al in 2012 aangekondigd, een tijd waarin "run-and-hide" horror helemaal in was. En mechanisch voelt Routine erg als een product van die tijd. Methodisch verken je de maanbasis terwijl je puzzels oplost die je dichter bij het oplossen van het mysterie kunnen brengen. Maar je hebt geen rust en stilte om het werk te doen. De eerder genoemde robots patrouilleren door de gangen en stellen geen vragen voordat ze aanvallen. In het begin kunnen ze je haren een beetje overeind laten staan, maar omdat ze noch slim noch snel zijn en zelfs uitgeschakeld kunnen worden met de kortsluitingsfunctie van je C.A.T., duurt het niet lang voordat ze hun vermogen verliezen om je bang te maken.

Daarom is het een cadeau aan Routine dat er halverwege het spel nog een andere dreiging wordt geïntroduceerd. Ik zal niet precies onthullen wat het is, maar het overtreft zeker de robots qua angstaanjaging. En daarbovenop is hij sneller dan jij! Aan de andere kant is het een beetje frustrerend dat de robots je twee keer moeten pakken voordat je je einde vindt, maar dat er maar één dans met onze mysterieuze vriend nodig is, wat leidt tot meer vallen en opstaan. Het is nooit het coolste, maar het kan ook vertraagd worden met een andere module op je C.A.T., wat zeker een verzachtende omstandigheid is.

Laten we even stilstaan bij dit nuttige hulpmiddel. Je zult voortdurend nieuwe modules voor je scanner vinden en veel van de puzzels van het spel oplossen met hun hulp. De eerste module kan circuits kortsluiten, terwijl de module Ultraview, zoals de naam al doet vermoeden, een soort ultraviolet licht is waarmee je codes op toetsenborden kunt bespioneren door naar vingerafdrukken te kijken of, in een uitstekende puzzel, symbolen te decoderen op locaties die je vindt met behulp van een reeks Polaroidfoto's. Over het algemeen behoren de puzzels van het spel tot zijn sterke punten, omdat je vaak kennis moet zoeken in de verspreide documenten en die praktisch moet gebruiken, bijvoorbeeld wanneer je een decontaminatievloeistof maakt in een laboratorium en moet lezen welke componenten samenwerken. Met een paar uitzonderingen voelen ze natuurlijk aan in relatie tot de voortgang die nodig is voor je missie, wat de immersie vergroot die op veel manieren Routine 's bestaansreden is. Het is echter teleurstellend dat de fysieke kracht die je in de besturing van je personage en de manier waarop je je interface benadert, niet terug te vinden is in de puzzels van het spel. Het gaat bijna altijd om interactie met schermen, terwijl fysica nooit een rol speelt.

Dit zorgt ervoor dat Routine wat beperkt aanvoelt, en dat gevoel wordt alleen maar versterkt door de eerder genoemde kat-en-muis-sequenties tegen vijanden. Je ontwijkt met eenvoudige schuilplaatsen en schakelt ze dan neer met een schot en rent voor je leven. Het voelt op een saaie manier als het begin van de jaren 2010. En dan moet het concept van het oplossen van puzzels met het risico om betrapt te worden met pensioen worden gelaten. Het is niet intens, gewoon irritant.

In ieder geval zijn de sequenties meestal niet bijzonder moeilijk, dus er is geen frustratie, maar we zullen binnenkort verder moeten gaan en dit soort gameplay boeiender maken, bijvoorbeeld door de speler meer tactische tools te geven om kansen te creëren om langs de vijand te komen. En dan natuurlijk een sluwere AI. Misschien kan Alien: Isolation 2 de weg wijzen?

Waar Routine mechanisch zijn ups en downs heeft, raakt Lunar Software de spijker op zijn kop qua atmosfeer. De retro-futuristische maanbasis straalt leven uit, en elk moment en elke ruimte heeft een ongelooflijk hoog detailniveau dat de locatie echt verkoopt. Alles wordt bij elkaar gehouden door een draadje, en knipperende lampen en blootliggende elektrische panelen geven aan dat zelfs dat op geleende tijd is. De geslaagde sfeer helpt ook om de zwakkere elementen van het spel naar een hoger niveau te tillen. Zoals ik al zei, vond ik de ontmoetingen met vijanden vaak teleurstellend, maar de opbouw was bijna altijd opwindend intens.

Op die manier ben ik Routine best leuk gaan vinden. Toegegeven, ik kan wel iets vinden om over te klagen in alle mechanische elementen, of het nu de rudimentaire ontmoetingen met vijanden zijn of het gebrek aan fysieke kracht. En noch de keuze van de setting, noch de thema's zijn bijzonder origineel. Aan de andere kant is het een ongelooflijk sfeervolle reis, waarbij elke kamer belangrijk aanvoelt voor je voortgang, wat je langzaam maar zeker dichter bij waanzin brengt, maar misschien ook bij de waarheid. Routine schrijft misschien geen nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van horror, maar vertelt de oude op een stijlvolle manier.