En zo ging het uiteindelijk naar de finishlijn. De jongens begonnen in 2019 en in 2026 bereikten ze de finish na vijf seizoenen. Ik heb eerder geblogd over hoe tevreden ik was met de eerste afleveringen van seizoen vijf, maar ik heb ook duidelijk gemaakt dat ik het vierde seizoen echt niet leuk vond. Het is zo erg dat, net als de vervolgen van The Matrix, het de algehele magie heeft beschadigd die ik nog steeds vind dat de serie had - en nu waarschuw ik je opnieuw: SPOILERS!

Iedereen tevreden stellen met zo'n serie is natuurlijk onmogelijk, maar omdat de vijfde zo goed is begonnen, had ik toch wat hoop. En... Daar had ik reden voor, maar slechts tot op zekere hoogte. Na de zevende aflevering waren er zoveel losse eindjes dat ik vermoedde dat het in aflevering acht wat te snel zou gaan – en zo was het ook. Als je het hebt gezien, weet je nu dat het virus waar ze meerdere seizoenen aan werkten (inclusief Gen V) uiteindelijk onbruikbaar was. In plaats daarvan moest een bijpersonage, Kimiko, slechts een paar afleveringen voor het einde aan een nieuwe reis beginnen.

Er was dus weinig ruimte voor haar ontwikkeling, en plotseling kon ze andere "Supe"-eigenschappen oproepen en maakte Homelander een lafaard. Maar maar voor een minuut, toen was hij dood, en het voelde een beetje als een anticlimax. Het ging gewoon te snel en te makkelijk. Het seizoen had veel beter georganiseerd moeten zijn, en je zou Homelander toch zonder kracht langer dan een minuut of twee kunnen kijken?

Dan vind ik nog steeds dat Sage het slechtst geschreven personage in de hele serie is. Ze heeft een centrale rol gespeeld als de slimste persoon ter wereld, maar heeft er niets van begrepen. Toen ze aan het einde haar hyperintelligentie verloor, was het waarschijnlijk niet alleen ik die geen verschil merkte. 

Maar genoeg gezeur, maar het was toch een succes. Het verhaal verliep goed, personages vielen daadwerkelijk uit en het einde voelde als een mogelijke start van iets anders – precies zoals het hoort in een stripboekserie.

Een iets beter script en opzet van de gebeurtenissen had steeds meer opgetild, en het zou waarschijnlijk leuk zijn geweest om nog een laatste schokkende scène te hebben om te herinneren (Gen V is hier goed in geweest), en wat ik vooral meeneem is Billy Butchers prachtige Spice Girls-uitleg.

<bild>

Dus, met dat gezegd hebbende, wat vond je van het einde van The Boys, en ga je toekomstige spin-offs volgen?

Zoals je je misschien herinnert, ben ik begonnen met sparen toen de huidige generatie begon met een heel duidelijk doel, namelijk om op de releasedag een gloednieuwe console te kopen voor de helft van de prijs. En dat zou specifiek een Playstation 6 of Xbox Next zijn (waarvan we nu weten dat die werknaam Helix heeft). Ik rekende toen op een generatie van zeven jaar en zou voor de hele generatie slechts 50 kronen per maand sparen. Een bedrag dat zelfs studenten tot nu toe zouden moeten kunnen betalen.

Om het echt makkelijk te maken, koos ik een breed fonds van precies het soort dat de banken zelf graag aanbevelen. Dit leidt altijd tot misverstanden van lezers die denken dat ik het volledige bedrag meteen had moeten storten, een beter fonds had moeten kiezen of actiever had moeten zijn – en dan meteen missen wat ik wil doen, namelijk laten zien dat iedereen zonder voorkennis kan slagen met fondsaankopen.

Het fonds dat ik koos voor het experiment was SEB Global Index close en sinds de Playstation 5 en Xbox Series S/X zijn uitgebracht, heb ik onvermoeibaar 50 SEK per maand gestort (technisch gezien 100 SEK om de maand omdat mijn bank zulke kleine bedragen niet toestaat). Dit betekent dat ik vandaag op 5043 SEK zit, een stijging van net iets meer dan 48% ten opzichte van 3400 SEK.

Sinds ik hiermee ben begonnen, is de wereld echter veel veranderd. Na de pandemie kwam er een gekke inflatie die ons geld minder waard maakte, voert Rusland een compleet krankzinnige oorlog, het schudt elders ernstig en de tarieven zijn het nieuwe zwart. De aandelenmarkt heeft als een flipperkast bewogen, maar door regelmatig te sparen heb ik in zowel hoogte- als dalen gekocht en hoefde ik niet op geluk te vertrouwen. Nog maar een jaar geleden was het slechts 12% meer, wat laat zien hoe belangrijk het is om je eetlust niet te verliezen in tegenspoed.

Dus het is iets wat je gemakkelijk kunt doen om je geld met 48% te laten stijgen.

Zal ik mijn doel bereiken? Dat moet nog blijken. Toen ik hier in 2020 mee begon, was het geld meer waard en was er geen RAM-crisis. Ik dacht toen dat een nieuwe console net iets meer dan 6000 SEK zou kosten. Tegenwoordig denk ik dat dichter bij 10.000 realistischer is. En er zijn tekenen dat de Playstation 6 en Xbox Helix volgend jaar zullen verschijnen. Als de consoles zoals gewoonlijk in de herfst worden uitgebracht, heb ik tijd om ongeveer 800-900 kronen meer apart te leggen, en dan hebben we rente-op-rente die hopelijk een goede boost kan geven.

Maar... Waarschijnlijk zal het geld niet echt genoeg zijn voor de release. Het zal waarschijnlijk ergens rond de 7000 SEK uitkomen. Een echt goede funderingsplaat en zonder de opblazing en RAM-ellende was ik waarschijnlijk thuis geweest. En als ik een Switch 2 wil kopen, is dat genoeg voor zowel console, game als controller – waarvoor ik net iets meer dan 4000 SEK heb betaald.

We zullen zien waar we volgend jaar uitkomen, maar ik denk dat ik gewoon doorga met mijn spaargeld en dan zien we hoe het eruitziet en hoe lang het duurt om het bedrag te bereiken dat een Playstation 6 of Xbox Helix kost. Waarschijnlijk kan ik het me misschien een jaar na de release veroorloven en koop ik het dan voor minder dan de helft van de prijs vergeleken met wat het zou hebben gekost als ik het meteen had uitgegeven. Nu heb ik in plaats daarvan een volledig onbeduidend bedrag voor lange tijd ingezet en de aandelenmarkt de rest laten doen. Een goede herinnering aan hoe belangrijk, efficiënt en slim het is om regelmatig te sparen.

<bild>

Het lijkt erop dat ik een Playstation 6 of Xbox Helix voor minder dan de helft van de prijs kan kopen, maar dat is waarschijnlijk een jaar na de release als ze in 2027 uitkomen.

Er zijn maar een paar momenten in mijn leven dat een spel me zo heftig heeft geraakt dat deindrukken me bijna overweldigden en onuitwisbare herinneringen opriepen. Shenmue was er één van. Het was niet perfect, maar een ongelooflijke ervaring. Ik bevond me midden in het manga/anime-moeras en om rond te kunnen dwalen in Yokosuka voelde onwerkelijk; meerdere keren stuitte ik op iets kleins, ultra-Japans , dat geen ander doel diende dan dat het sfeer gaf.

Een voorbeeld hiervan was toen ik een groep stelende Japanse jongeren vond in een obscure achtertuin ergens. Het voegde niets toe qua spel, maar ze waren er, praatten en hadden een leuke tijd. Het voelde alsof er een authentiek Japan in mijn woonkamer lag en dat ik iets unieks ervoer (slechts vier jaar eerder was de Super Nintendo het krachtigste grote formaat).

Hoewel er geen parallellen zijn tussen Ryo Hazuki's knusse, melancholische avonturen en een open arcade-racer als Forza Horizon 6, slaagt de laatste er juist briljant in die kleine momenten van authenticiteit over te brengen, waarin het spel realiteit wordt en ik de kijker ben. Naast wat ik zelf vind, like ik ijverig de berichten van mensen op Threads, wat betekent dat de algoritmes het interpreteren als iets wat ik wil zien - en ze hebben gelijk.

Nu ben ik vooral bezig met het vinden van deze vreemde plekken die de spelwereld zo ongelooflijk levendig maken, simpelweg omdat ze geen enkel doel dienen, en ik kan niet genoeg benadrukken hoe magisch ik dit spel vind.

<bild>

De meest onbeduidende plekken zijn de meest intrigerend.

Als je mijn blog aandachtig leest, weet je waarschijnlijk dat ik kinderlijk dol ben op WarioWare, vooral de oudste games. In de nieuwere films draait het meestal om het krijgen van zoveel mogelijk nieuwe Nintendo-functies, ondanks het feit dat ze zelden geschikt zijn voor hyper-intuïtieve minigames en het juist ingewikkelder maken.

Een spel dat mij echt definieert als gamer is de Gamecube-titel Warioware, Inc.: Mega Party Game$! tot Gamecube, een serieuze kanshebber om het lokale multiplayerspel te zijn waar ik het meeste plezier mee heb gehad (een spel dat mij zelfs als persoon definieert ). Terwijl ik wachtte op de release voor de Switch Online + Expansion Pack, zie ik nu dat Nintendo zojuist Pictonico heeft aangekondigd.

En als ik de trailer kijk, dringt het tot me door... dit moet een creatie zijn van het WarioWare-team. Alles, van de banaal vermakelijke minigames tot de licht burlesque presentatie schreeuwt gewoon WarioWare. Eerder dit jaar verliet de maker van de show, Goro Abe, Nintendo om als professor in Osaka te gaan werken. En dit moet zijn wat de overblijfselen van zijn team hebben gecreëerd.

Als dit het einde van WarioWare betekent, laat ik het onuitgesproken en bellen mobiele games me zelden aan, maar hopelijk wordt het een succes zodat Nintendo weer terug kan keren naar de serie, bij voorkeur helemaal tot aan de basis voordat ze alles verpestten en bijdroegen aan de lucht die eruit ging.

<bild>

Is dit WarioWare in een nieuw pak (met microtransacties)?

Al toen het in 2007 uitkwam, was er kritiek op hoe Michael Bay militair maakte van Hasbro's geliefde robots, de camera liet rijden als een achtbaan rond Megan Fox, Optimus' transformatie van rood naar blauw robot, het algemene herontwerp, en de kinderachtige toon waarin de vriendelijke Autobot Bumblebee er het beste uit kon halen. Ik denk dat het een goed idee was om iemand te laten vallen.

Er was simpelweg om kritiek te leveren. De meeste kritiek ging echter over dingen die eigenlijk gingen over het feit dat wat we op het grote scherm zagen niet de Transformers G1 was waarmee zovelen van ons waren opgegroeid. Als we gewoon accepteren dat het weer een op zichzelf staand universum is met personages die alleen gebaseerd zijn op degenen van wie we hebben leren houden, vinden we ineens iets heel oprechts dat makkelijk leuk vindt.

Shia LaBeouf was perfect in de hoofdrol en is ook een heel aardige acteur, en hij had een goede persoonlijke chemie met Megan Fox (die eerlijk gezegd bijna alles deed wat ze kon met haar iets beperkte rol). Optimus werd opnieuw gespeeld door Peter Cullen, die het personage door en door kende en een stem heeft die meteen de sfeer zet.

Het nieuwe ontwerp (vandaag: het 19 jaar oude ontwerp) liet veel te wensen over, maar ging eigenlijk op in de omgeving, en alle komische scènes voelden echt, echt succesvol (de scène met de Indiase telefoonondersteuning en Sam Witwicky's poging om alle Autobots in zijn huis te verbergen is echt leuk). Bovendien... De special effects uit deze tijd bevinden zich echt op een totaal ander niveau dan nu.

Wat er sindsdien met computergegenereerde special effects is gebeurd, zal iemand slimmer dan ik moeten beantwoorden, maar oh, wat ziet het er goed uit. Ik heb de film in het weekend voor het eerst in lange tijd gezien. Ik herinnerde me dat ik het leuk vond, maar was toch aangenaam verrast door echt alles, inclusief de loodrijke soundtrack.

Voor wat het is – een speelfilm gebaseerd op oude speelgoedjes voor kinderen met gigantische robots die in voertuigen veranderen – is het een meesterwerk. Ik vergelijk het niet met The Seventh Seal of iets dergelijks, maar ik betwijfel of een andere regisseur met dezelfde omstandigheden iets beters had kunnen doen.

Zelfs voor Michael Bay was het zo ver als hij kon komen, want hoewel er een paar goedgekeurde vervolgen zijn (voornamelijk Bumblebee), is geen enkele andere Transformers-reel in de buurt gekomen van wat hier is gemaakt, maar integendeel, is het beschamend slecht geweest. Misschien is het ook de slechte aard van de slechtste films die een beetje overwerkt op Transformers 1, want ik denk niet dat het veel beter had kunnen zijn onder deze omstandigheden.

<bild>

Een klassieker die veel beter is dan zijn reputatie. In de categorie 'oude gefilmde kinderspeelgoed' moet het zelfs als meesterwerken worden beschouwd.