Saccharine

Heeft iemand body horror gezegd? Daar ga ik weer, maar ik blijf maar doorgaan over dit gezegende jaar van horror, want weet je wat? Het houdt gewoon niet op. Dit jaar hebben we in het horrorgenre Obsession, Evil Dead Burn en Lee Cronin's The Mummy gehad, om er maar een paar te noemen. En nu komt Saccharine, dat blijkbaar een coproductie is tussen Australië en Finland. Heb je er nog nooit van gehoord? Ik ook niet, tot een paar weken geleden. Ik kwam een recensie tegen en werd nieuwsgierig, en daar ben ik erg dankbaar voor. Op zijn eigen manier doet Saccharine denken aan The Substance en een hele reeks andere body horror-films, maar het brengt iets unieks naar het genre.

Hana, een geneeskundestudente die ongelukkig verliefd is, raakt betrokken bij een extreme gewichtsverliestrend die snelle resultaten belooft. Kort daarna wordt ze achtervolgd door een hongerige geest die verbonden is met het ritueel. Naarmate de grens tussen lichaam, schuld en bovennatuurlijke bezetenheid vervaagt, wordt ze gedwongen de gevolgen van haar obsessie onder ogen te zien.

Natalie Erika James zit in de regisseursstoel en heeft eerder de horrorfilms Relic en Apartment 7A geregisseerd (een prequel op Rosemary's Baby). In de rol van Hana zien we Midori Francis, bekend van haar werk aan Grey's Anatomy, onder andere, en ze is absoluut briljant als Hana. De andere acteurs in de cast, waaronder Madeleine Madden en Robert Taylor, leveren ook solide prestaties.

In Saccharine springen we op de kannibalisme-kar, maar op een onverwachte en andere manier. Het is behoorlijk grotesk, maar niet vanwege het geweld zelf of de scènes waarin doktersafspraken bestaan uit het openen van de torso's, maar de groteskheid ligt juist in de opgeblazen spieren. Je zult niet bepaald zin hebben in zoetigheid terwijl je naar Saccharine kijkt, of taart trouwens. Eigenlijk niets. Als je je snel walgt, raad ik aan de snacks op afstand te houden.

Er is hier genoeg om van te houden. Saccharine is een queer body horror film met interessante personages. Het is onvoorspelbaar en de horrorelementen zijn stijlvol en soms verontrustend, maar ik vind het niet zo onaangenaam. Het is ook verdrietig en actueel tegelijk, met body shaming en "looksmaxxing" als thema's. Het weerspiegelt een zieke samenleving op een stijlvolle manier. Het kleine liefdesverhaal voelt aanvankelijk, als niet geforceerd, toch wat simplistisch. Het voelt bijna als een plotgat dat Hana's coach voor haar valt, ondanks dat hij beseft dat ze vals speelt met prestatiebevorderende middelen. Maar het voegt nog steeds iets toe aan het verhaal, en als je accepteert dat het iets te soepel verloopt, is het een interessante toevoeging aan een al interessant verhaal.

Ik had graag een hogere dosis onrust gehad, maar ik ben bereid dat te negeren, want Saccharine is van begin tot eind vermakelijk en biedt ook een einde dat ik waardeer. Dus, als je zin hebt in body horror en eetbuien, houd dan een oogje in het zeil voor Saccharine.