Schreeuw: Van het beste naar het slechtste

Toen Scream in 1996 debuteerde, betekende het een hergeboorte van het slashergenre, dat al lange tijd aan het sterven was. Met zijn intertekstualiteit en zelfbewustzijn werd het een enorm succes, en we weten allemaal wat een enorm succes betekent voor de pakken in Hollywood: er valt geld te verdienen. Nu Scream 7 bijna in première gaat, dacht ik dat ik van de gelegenheid gebruik maak om mijn favorieten in de franchise te rangschikken, van slechtst tot beste. Spoiler alert!

6. Scream VI (2023)

Vanaf het begin begin ik iets verdachts te vermoeden wanneer Romeinse cijfers plotseling in de titel verschijnen, terwijl de voorgangers (en het zevende deel) Arabische cijfers gebruiken. Deze inconsistentie in nummering is geenszins, zelfs niet in de verste, het grootste probleem van de film. Ghostface in de metro in New York City klonk waarschijnlijk als een leuk idee toen het verhaal voor dit vijfde vervolg werd gepitcht, maar dit is al gedaan in Friday the 13th Part VII: Jason Takes Manhattan (1989), waarvan we allemaal weten dat het een van de vreemdste en slechtste delen van de franchise is. De film is de hele tijd saai, met zeer weinig tot geen lichtpunten, en de laatste strijd in het verlaten theater is verschrikkelijk. Naar mijn mening zou deze film veel beter zijn geweest als ze in Woodsboro waren gebleven. Scream is gewoon op zijn best als horrorfilm uit een klein stadje.

5. Scream 4 (2011)

Na een pauze van elf jaar maakt Scream een comeback met een derde vervolg, en het is al vroeg duidelijk dat de filmmakers een grootse terugkeer willen maken, wat volgens mij helemaal niet is gelukt. De openingssequentie is een film binnen de film (genaamd Stab) binnen de film. Dit zou als iets heel slims en origineels kunnen worden gezien, maar voor mij roept het vooral een diepe zucht op bij deze Inception-verwijzing. Ze blijven meeliften op de golf van wat door de hele film heen aanwezig is, en dat betekent alles van found footage tot reboots. Veel draait ook om sociale media, wat ik helemaal niet leuk vind in slasherfilms. Maar ik ben oud, bekrompen en conservatief, dus ik zal dit maar accepteren, want een van Scream's sterke punten is altijd geweest dat het actueel is, en sociale media waren in 2011 een hot topic. Nieuwe personages worden geïntroduceerd, waarvan misschien wel Jill de meest prominente is, de nicht van Sidney Prescott (Neve Campbell), het laatste meisje van de franchise, wat ik wat saai en laf vind. Het hoeft niet altijd een familielid te zijn dat de entree maakt en het middelpunt van de belangstelling inneemt; Het kan ook een personage zijn zonder enige familiebanden.

4. Scream 3 (2000)

Dit tweede vervolg is nog meta-metaver dan het vorige, omdat de film zich grotendeels afspeelt op de filmset van Stab 3, en de locatie ook naar Hollywood is verhuisd. Ik herinner me dat ik teleurgesteld was in de film toen die rond de eeuwwisseling uitkwam, en er is in de loop der jaren eigenlijk niets veranderd. Er moet gezegd worden dat de film op een relatief ongelegen moment uitkwam, als dat het juiste woord is, gezien het bloedbad in Columbine. De filmstudio gaf Wes Craven en zijn team opdracht meer humor en minder geweld toe te voegen. Niet eens gezegd dan gedaan, wat zeker goed werd ontvangen, maar in dit geval was meer humor en minder geweld een negatief iets. Het wordt nog saaier wanneer blijkt dat de moordenaar van de film Sidney's halfbroer is en het meesterbrein achter het plan van de moordenaars in de originele film. Na deze film nam de serie, zoals hierboven genoemd, een pauze van 11 jaar voordat het volgende vervolg uitkwam, dat achteraf gezien zwakker is dan deze.

3. Scream (2022)

Een lange pauze betekent niet altijd een slechtere film, zoals hierboven, maar de 11 jaar (opnieuw) die verstreken tussen de vierde en vijfde film (die, vreemd genoeg, gewoon Scream heet, net als de originele film) betekenden een soort nieuw begin. Het geweld is terug, en veel voelt nieuw en fris aan. Op een positieve manier, mag ik toevoegen, voor een traditionalist zoals ik. Als het gaat om horror- en slasherfilms, dat wil zeggen. Ik denk ook dat Wes Craven in zijn regisseursstoel in de hemel zat, naar beneden keek en twee duimen omhoog gaf. Nieuwe metaconcepten worden geïntroduceerd, namelijk requel, een combinatie van remake en sequel, waarbij een serie opnieuw wordt gestart, maar met oude personages die niet meer de drijvende kracht zijn zoals voorheen. Het voelt frisser dan het in lange tijd is geweest. Toch hadden de hallucinaties/droomsequenties met Billy Loomis, een van de moordenaars uit de eerste film, weggelaten kunnen worden.

2. Scream 2 (1997)

Een volwaardig vervolg dat bijna evenveel geld opbracht als het origineel (waardoor Scream 2 de op één na best verdienende film in de franchise is). Wes Craven neemt ons mee op een rit en brengt meer van hetzelfde zonder zichzelf significant te herhalen. Een coole scène is wanneer Ghostface Gale en Dewey achterna zit in de geluidsdichte kamers, een briljante visuele metafoor die leunt naar Hitchcock met zijn claustrofobische gevoel. Craven wist waar hij het over had! Een ander ding dat hij doet is ons shockeren door horrorfilmkenner Randy te doden, en dan nog eens in het volle daglicht. Hij diende als een soort spreekbuis, of als een soort verteller als je wilt, voor ons horrorfilmnerds die kijken. Simpel gezegd is het een heel goed vervolg dat vooraf levert wat je wilde.

1. Scream (1996)

Geen van bovenstaande kan natuurlijk concurreren met het origineel, dat naar mijn mening een van de allerbeste films van het moderne (horrorfilm)tijdperk is. Ik zag hem voor het laatst met Halloween en was opnieuw getroffen door wat een perfecte horrorfilm het werkelijk is. Er is echte spanning door de hele film, stijlvolle moorden (wat in deze context positief is), en een zelfbewustzijn dat werkelijk ongelooflijk is. De film wisselt echt tussen het eren van slasherfilms en het belachelijk maken van het genre. We zien allerlei verwijzingen naar horrorfilms waar nerds zoals ik helemaal enthousiast van maken. Het is ook fascinerend en verfrissend om een menselijkere moordenaar te zien dan bijvoorbeeld Jason Voorhees en Freddy Krueger. Dit is al duidelijk in de openingsscène wanneer Ghostface twee keer wordt neergeslagen, eerst met een klap in het gezicht en daarna met een trap recht op de kroonjuwelen. Ik denk dat ik het daarbij laat, want het is niet ondenkbaar dat er binnenkort een diepgaand artikel over deze film zal verschijnen.

Ben je het eens met deze ranglijst, of zou je het anders hebben gedaan?