Skate Story

Je zou kunnen stellen dat indie het enige deel van de videogamewereld is waar echte creativiteit en artistieke expressie nog bestaan. Natuurlijk zijn er unieke en frisse ideeën die naar andere delen van de gamesector komen, maar indie is vrijwel de enige plek waar je games vindt zoals het nieuwste project van ontwikkelaar Sam Eng.

Simpel gezegd is Skate Story een bizarre mix, een eigenaardige ervaring die een uitgangspunt neemt dat zo simpel is als skateboardgameplay zoals we dit jaar al in een Tony Hawk's Pro Skater remake en een Skate reboot hebben gezien, en dat combineert met een vreemd en metaforisch zwaar verhaal. Het is het soort project waarbij je door de verschillende levels kunt bewegen, epische combo's kunt landen en indrukwekkende trucs aan elkaar kunt rijgen, terwijl je tegelijkertijd volledig verdwaald en verward bent door wat het hoofdverhaal je probeert te vertellen. Het zou zijn alsof je een Marvel film kijkt die is geregisseerd door Salvador Dalí.

Dat heeft op zichzelf al voor- en nadelen. Ten eerste is de daadwerkelijke gameplay, vooral wanneer het het lichaam is dat het spel vooruit drijft, behoorlijk briljant. Voor een indie-titel die grotendeels door één persoon is ontwikkeld, krijgen we een behoorlijk fantastische reeks skateboardmechanieken te zien. Het is niet zo complex als de gevestigde AAA-titanen, maar je kunt gemakkelijk een hoop unieke en gevarieerde trucs beheersen en landen door simpelweg knoppen in de juiste volgorde in te drukken zoals een combo van een vechtspel (dus geen geknoei met rare analoge stickposities), op allerlei manieren grinden, powersliden, op en van je board klimmen, en gemakkelijk over de wereld te glijden op een zeer bevredigende manier. Als je steile heuvels afvliegt op een dreunende soundtrack of combo's aan elkaar moet rijgen voor een hoge score, is het een zeer goed samengestelde ervaring waar je veel plezier uit kunt halen.

Maar dan vertraagt het en leunt het weer meer in het metaforische verhaal. Het basisidee is dat je, om te ontsnappen aan de Onderwereld, een deal sluit met de Duivel waarin staat dat als je de maan eet, je vrij zult zijn. Om bij het kosmische lichaam te komen, krijg je een bijna etherisch skateboard en word je veranderd in een wezen van glas en pijn, een vat dat de maan kan bevatten die eenmaal werd verteerd. Maar naarmate het verhaal vordert, ontdek je dat je op allerlei manieren bent misleid, waaronder dat er niet één maan maar zeven zijn, en dat de Duivel je niet eens van plan is te laten vertrekken als je de prestatie voltooit... Het betekent allemaal dat tijdens elk hoofdstuk verschillende verhalende wendingen worden geïntroduceerd, sommige verwijzen naar Alice in Wonderland, zoals het achtervolgen van een konijn (dat blijkt eigenlijk een rat te zijn, wat inderdaad verwarrend is) door portalen (konijnenholen), en andere die aansluiten bij de negen cirkels van de hel uit Dante's Inferno. Het is soms veel om te verwerken en het voelt soms als staren naar een surrealistisch schilderij in een museum en proberen het uitgangspunt erachter te begrijpen, maar dan met de kanttekening dat dit geen schilderij is dat openstaat voor expressie, maar een videogame met een duidelijk en vooruitstrevend verhaal.

Naast het verhaal waar sommigen zich mee verbinden en aanbidden en anderen verbijsteren, vinden we een gestructureerde opzet waarin elk hoofdstuk in wezen op dezelfde manier is samengesteld. Je begint met een paar portalen in intense skateboardactie en komt dan terecht in een meer open omgeving waar je een paar kleine en vreemde taken moet voltooien om verder te komen. Dit is het deel van het spel dat meer openstaat voor vrijheid van de speler, omdat je hier zoveel tijd kunt doorbrengen als je wilt, trucs kunt uithalen en zielpunten kunt verzamelen die in feite een munteenheid zijn die je alleen aan cosmetica kunt besteden als je dat wilt. Je hoeft nooit één enkel cosmetisch item te kopen als je dat niet wilt, maar de optie is er. Hoe dan ook, je vinkt deze bizarre zijtaken af, zoals een duif met een schrijversblok helpen door letters in de buurt te verzamelen om woorden als "Cheese" te spellen, zodat je zijn laptop kunt lenen om een formulier uit te printen zodat je kunt slapen en een 1984-achtige overzichtsafdeling van je rug kunt afschudden (ik weet het, zo ontzettend vreemd), en uiteindelijk kun je doorgaan naar het laatste deel van het hoofdstuk dat meestal in de vorm van een baasgevecht komt.

De baasgevechten zijn visuele spektakels, maar het zijn niet echt ingewikkeld samengestelde ideeën. In wezen moet je de manen (en meer...) "verslaan" door punten en punten te scoren met trucs en combo's, en ze dan meestal te verslaan in het licht dat deze bazen uitspreken om ze te beschadigen. Het is geen enorme aangelegenheid, want vaak zijn deze ontmoetingen binnen vijf minuten voorbij, maar het zijn wel enkele van de meest memorabele onderdelen van het bredere spel. De opzet van elk hoofdstuk zorgt voor variatie in de gameplay, ook al is het tempo misschien wat minder gebalanceerd door de open delen en het doorgaans heel traag lopen van de quests. Oh, en nogmaals, ongelooflijk eigenaardig.

Los daarvan zijn de andere onderdelen van Skate Story die eruit springen zonder twijfel de artstijl en de soundtrack. De tekeningen zijn passend vreemd en soms misschien wat lastig te bevatten, ook al is het uniek en memorabel en voelt het heel goed bij dit project. Dan hebben we de soundtrack die is gemaakt door de New Yorkse artiest Blood Cultures, en dit is misschien wel mijn favoriete onderdeel van Skate Story, omdat het een gevarieerde en spannende soundtrack biedt met muziek in allerlei thema's en categorieën die perfect aansluiten bij het deel van de gameplay waarin je ondergedompeld bent. Het is bijzonder en blijft bij je, met het audiovisuele element Skate Story die een expressieve en creatieve samenwerking levert die je buiten de indiewereld niet zou vinden.

Maar dit is precies het bijzondere aan dit spel, want hoewel er delen zijn die indruk maken, functies die je zult omarmen en waarderen, zijn er ook andere elementen waar je eerlijk gezegd verbaasd van zult zijn. Het is een vreemde balans, een eindproduct waar ik in de dagen na het inpakken nog steeds op sommige plekken niet helemaal grip op heb. Maar dat betekent wel dat het memorabel en uniek is, dus als je houdt van indies die de grenzen van creatieve expressie verleggen, heeft Skate Story veel te bieden. Evenzo, als je van directere en minder ingewikkelde videogames houdt, is het misschien het beste om deze te laten schieten. Ik laat je daarmee achter.