Smiling Friends Seizoen 3

Soms voelt Smiling Friends niet als een show die echt zou moeten zijn. Het is niet overdreven grafisch of zoiets, maar je kunt je gewoon geen bord voorstellen van gewone mannen en vrouwen in pakken die instemmen met bijvoorbeeld een molman met een zogenaamd afschuwelijke penis en zeggen: "ja, wij denken dat dit perfect past bij ons netwerk." Dat is precies wat er gebeurde, en blijft gebeuren nu deze show consequent wordt verlengd.

Smiling Friends Seizoen 3 pakt het weer op met onze groep liefdadigheidsmedewerkers. Omdat er geen echte hoofdplot is om te volgen, zijn we vrij om mee te gaan met Pim, Charlie, Glep, Alan en Mr. Boss terwijl ze proberen meer gekke en neerslachtigere personages weer te laten glimlachen. Als je de serie hebt gezien, weet je dat er maar weinig afleveringen echt draaien om de werkdag van Pim en Charlie, waarbij de meeste behoorlijk zware uitwijkingen maken naar belachelijke werelden, scenario's en wilde personages introduceren.

Het is meestal een slechte dienst om Smiling Friends als gek, of gek, of iets dergelijks te beschrijven. Die woorden passen zeker, maar de show zelf is toegewijd aan het ontwijken van zoveel labels dat het lijkt alsof het zo te beschrijven gewoon laat zien dat je het niet echt begrijpt. Niet dat er echt een geweldige boodschap is, maar meer dat elke poging om een paar woorden die Smiling Friends belichamen volledig vast te pinnen is als proberen een oceaan door een rietje te drinken. Het heeft geen zin.

Seizoen 3 heeft een duidelijk verschil met Smiling Friends ' eerdere seizoenen. De animatiekwaliteit is beter, wat lijkt op een verhoogd budget dat de makers hebben gebruikt voor briljante effecten. Smiling Friends Seizoen 3 ziet er wat gepolijst uit vergeleken met eerdere seizoenen, maar dat doet niets af aan het algehele effect van de show. Het verpest zijn reputatie als een underground hit niet, ook al is het nu een van de populairste tekenfilms van Adult Swim. In plaats daarvan biedt de betere animatie in veel sequenties meer creativiteit, wat leidt tot meer lachmomenten, zoals wanneer Pims lied bruut wordt onderbroken door een schotstoot op het hoofd van Mr. Frog.

Er is een onmiskenbare passie in Smiling Friends die moeilijk niet te waarderen is. Ook al waren sommige afleveringen wat kort aan lachen, ik was betoverd door hoe toegewijd elke animator, schrijver en stemacteur is om deze show te maken zoals ze willen. Van paaseieren verborgen in frames tot dialogen die net lang genoeg zijn om te lijken op een echt gesprek dat je met een vriend of collega hebt gehad. Dit alles vloeit prachtig samen op een manier waarvan ik hoop dat Smiling Friends kan bijhouden nu het vierde en vijfde seizoen ingaan. Zo niet, dan lijkt het onwaarschijnlijk dat het de weg zal gaan van Rick & Morty, dat enkele vergeetbare seizoenen kende omdat duidelijk bleek dat creatief zijn passie had verloren. Uit interviews met makers Zach Hadel en Michael Cusack blijkt dat ze bereid zijn de show los te laten als ze klaar zijn, of hem in nieuwe richtingen te sturen afhankelijk van wat ze grappig vinden.

Er is iets heel respectabels in Hadel en Cusacks benadering van Smiling Friends. Ze proberen geen breder publiek aan te spreken, ook al hebben ze dat wel gedaan, en maken gewoon de show die ze graag zouden willen zien. Veel makers zeggen dat tegenwoordig, maar weinig laten je het geloven zoals Smiling Friends doet. Laten we hopen dat de kwaliteit blijft, en zelfs als sommige afleveringen ons niet laten huilen, is er altijd hoop voor de volgende.