Sora Winds of the Jungle

Telkens als ik een code ontvang om een spel te recenseren waar ik nog nooit van heb gehoord, is Google mijn beste vriend. Google is de vriend die me informeert en me snel een idee geeft van wat ik ga meemaken, en uitlegt of ik me moet voorbereiden op zombies, raceauto's of paddenstoeletende loodgieters. Deze keer was het duidelijk dat ik een spannende reis door de junglehemel zou maken, en dat klonk niet zo slecht. Het spel zelf is een vluchtsimulator, en je speelt als de kleurrijke papegaai Sora, die zich een weg door de levels moet banen met zijn zwerm vliegende vrienden. Na ongeveer vijf minuten spelen realiseer ik me echter dat Google onzin heeft gekletst, want "adembenemend" is geen woord dat ik zou gebruiken om de gameplay te beschrijven. Hmmm, welk woord moet ik zoeken? Wat dacht je van "onderstimulatie"?

Het komt niet vaak voor dat ik sprakeloos ben, maar voor het eerst in lange tijd moet ik echt nadenken over wat ik moet schrijven terwijl ik ga zitten om dit spel te recenseren. Helaas komt mijn gebrek aan woorden niet doordat ik verrast ben door een verrassend goed spel, maar omdat ik nu niet veel meer heb om over te schrijven nu ik Sora Winds of the Jungle heb uitgespeeld. Eerlijk gezegd gebeurt er niet veel. Voor zover ik begrijp wilde de ontwikkelaar EpiXR Games een spel maken dat ontspannen en rustgevend zou zijn, maar voor mij wordt het trage tempo van het spel een slaappil na het voltooien van het eerste level. Het voelt een beetje tekort aan actie om een vliegspel te maken waarbij het enige doel is om de finish te halen zonder punten of timers. Het maakt niet uit of je eerste of laatste wordt, een beetje zoals bij de kinderwedstrijden van vandaag waar je een medaille en een certificaat krijgt alleen al voor deelname, wat ik altijd heb gedacht dat kinderen creëert die niet hard leren werken voor een doel.

Het vliegen zelf doet denken aan de minigames uit het oude Spyro the Dragon, waarin je door ringen moest vliegen, en de vergelijking stopt daar niet, want zelfs de graphics lijken op een oude console te horen, dus het is niet iets waar je salto's voor zou maken. Elke vluchtroute heeft tussen de 40 en 60 ringen en windversterkingsringen waar je doorheen moet komen, en er is geen aanduiding hoeveel ringen je nog moet doorheen, waardoor veel paden eindeloos aanvoelden. Je vliegt over alles, van oceanen met grote schepen, jungles tot grotten met lava, maar je mist veel van de uitzichten omdat je vooral gefocust bent op de ringen voor je en de graphics geen wow-effect bieden. Je kunt drie verschillende snelheden instellen voor het spel: ontspannen, normaal en snel, maar ik denk dat alle drie een beetje een slaapmiddel waren, en soms moest ik mezelf aansporen om wakker te blijven.

Zoals ik eerder al zei, gebeurt er niet veel. Soms vlieg je tegen een andere vogel in de zwerm aan en wijk je een beetje van koers af, maar je komt snel weer op het juiste spoor. Tijdens mijn spel hoefde ik nooit een checkpoint te gebruiken of een baan opnieuw te spelen, want het spel is tenslotte heel eenvoudig. Je moet elf circuits voltooien, en als je iets te langzaam vliegt, krijg je een waarschuwing zodra je zwerm de finish heeft bereikt, en begint een klok af te tellen vanaf acht seconden, wat de tijd is die je hebt om met je vleugels in de laatste ring te slaan en de finish te bereiken. De muziek in het spel voelt erg misplaatst en past eigenlijk beter als achtergrondmuziek voor Who Wants to Be a Millionaire, en het bijna twee uur lang dezelfde muziek moest luisteren, zorgde ervoor dat ik het geluid helemaal uitzette om niet een beetje te sterven en te overwegen mijn hoofd in de broodrooster te steken. Er is een gezegde dat "het de reis is en niet de bestemming die telt," en dat zijn woorden waar ik altijd naar heb geleefd. Maar wat doe je als de reis helaas saai is en je alleen maar de bestemming wilt bereiken? Ik weet niet zeker welke doelgroep dit spel zal waarderen. Het is voor kinderen van drie jaar en ouder, en misschien zou een heel klein kind het leuk vinden om een papegaai op een onopvallend avontuur te vliegen zonder enige zin, maar wat weet ik ervan? Maar ik heb iets meer nodig en, bovenal, iets betekenisvols.