South Park: Snow Day

De stad South Park is opnieuw in chaos in Snow Day, de nieuwste videogame-aanpassing van de animatieserie, die is ontwikkeld door Question Games. Afwijkend van de meer traditionele RPG-wortels van voorgangers Stick of Truth en The Fractured but Whole, is Snow Day een roguelike brawler die met maximaal vier spelers kan worden gespeeld. Het is ook opmerkelijk omdat het de eerste 3D South Park -game is die in de afgelopen twee decennia is uitgebracht.

Snow Day begint direct na de gebeurtenissen van de vorige twee South Park RPG's. Hier heeft een hevige sneeuwstorm de titulaire stad overspoeld, waardoor de school is geannuleerd en de inwoners in een razernij zijn geraakt om wc-rollen te kopen. Nu de school uit is, keren de jongens terug naar hun Dungeon and Dragons geïnspireerde capriolen, maar ze worden gedwongen om een ander fantasiespel te spelen nadat het nieuwe kind (de speler) weer op is geworden. Het verhaal heeft een back-to-basics-benadering en is gericht op de fantasieën van de kinderen en niet op politieke satire.

Hoewel ik absoluut dol was op de manier waarop de ontwikkelaars de beelden van de show en de 3D-presentatie van Snow Day combineerden, vond ik het verhaal behoorlijk flinterdun en ongeïnspireerd. Tussenfilmpjes zijn minimaal tijdens verhaalhoofdstukken en dingen nemen een ongelooflijk voorspelbare wending in de tweede helft die niet slim of grappig aanvoelde. Dit is iets waar zelfs de game de draak mee steekt als je een trofee/prestatie ontgrendelt met de naam Inevitable Betrayal.

Dat gezegd hebbende, hoewel het verhaal vrij zwak is, waren er af en toe een paar momenten die me als grote fan van de show aan het lachen maakten. Momenten zoals Stan's vader Randy die hem steunde in zijn baasgevecht om zijn toiletpapiervoorraad te verdedigen of de jongens die de regels van het spel opnieuw uitvonden terwijl ze bezig waren, waren hilarisch, maar deze momenten waren zeldzaam.

Zoals eerder vermeld, is Snow Day een coöperatieve brawler die met maximaal vier spelers kan worden gespeeld. Gelukkig voor degenen die alleen spelen, is de AI behoorlijk bekwaam als hij aan je zijde vecht en je helpt herstellen nadat je in de strijd bent gevallen. Er is ook de mogelijkheid om je aan te sluiten bij willekeurige spelers (of rando's) in online coöp, maar vreemd genoeg is lokale coöp niet beschikbaar, wat aanvoelt als een echte gemiste kans, aangezien spelen als een groep essentieel is.

Als het op vechten aankomt, krijg je een slagwapen, een afstandswapen en twee speciale krachten die kunnen worden gebruikt zodra je Pissed Off meter vol is. Deze krachten bevatten veel leuke verwijzingen naar de show en bieden spelers zowel defensieve als offensieve voordelen. De cheesing power zorgt er bijvoorbeeld voor dat vijanden zich tijdelijk tegen elkaar keren en de fart escape kan gebruikt worden zodat je op hilarische wijze in veiligheid kunt vliegen als het te veel wordt.

Om Snow Day te onderscheiden van typische vechtersbazen is een op kaarten gebaseerd systeem dat een gevoel van afwisseling toevoegt. Tijdens je run krijg je kaarten aangeboden die de kracht van je aanvallen en speciale vaardigheden kunnen verbeteren en deze kunnen worden geüpgraded met behulp van toiletrollen die je verkrijgt. Er zijn ook speciale bullshitkaarten die jou en je tegenstander speciale beperkte krachten geven, maar deze kunnen maar een handvol keren worden gebruikt. Mijn go-to bullshit-kaarten waren kaarten waarmee ik lasers uit mijn ogen kon schieten en een andere die me in een reus veranderde.

Er zijn een aantal interessante ideeën met de op kaarten gebaseerde mechanica, maar over het algemeen vond ik vechten een saaie slog. Je besteedt het grootste deel van de tijd aan het hacken en hakken van je weg door dezelfde groep eersteklassers door keer op keer op de vierkante knop te spammen. Je verdient geen XP door golven vijanden te verslaan en ze laten niets vallen zoals nieuwe wapens of uitrustbare voordelen, dus de repetitieve sleur van het over het hoofd slaan voelt nooit bevredigend.

De game doet ook heel weinig om de actie te variëren tijdens de erbarmelijk korte verhaalcampagne van vijf hoofdstukken. Het grootste deel van je playthrough wordt besteed aan het lopen van het ene gebied naar het andere om golven van respawnende vijanden op te ruimen totdat je eindelijk verder kunt komen. Snow Day probeert af en toe de boel op te fleuren door een bepaald gebied te verdedigen tijdens een hinderlaag of een willekeurige selectie items te verzamelen, maar dit zijn helaas zeldzame gebeurtenissen.

Met makers Matt en Trey die de teugels in handen namen van projecten zoals Stick of Truth en The Fractured but Whole, leek het erop dat het donkere tijdperk van South Park -games achter ons lag, maar helaas markeert Snow Day een belangrijke stap terug voor de serie. Het verhaal van vijf hoofdstukken voelt veel langer aan dan zou moeten vanwege het ongeïnspireerde script en de vervelende en repetitieve gameplay. Met dit in gedachten maakt het de game een moeilijke aanbeveling voor zelfs de meest hardcore fans.