Spelmomenten die ons schokten: deel 5

Kefka vernietigt (bijna) de wereld in Final Fantasy VI

Nadat ik Final Fantasy VII voor het eerst had gespeeld, besloot ik al snel om ook de andere spellen in de serie te spelen. Ik had ze nog niet uitgespeeld en bleef gelukkig gespaard van spoilers van alle titels. Het kwam dus als een enorme schok voor mij toen de grote boze Kefka van de zesde game schijnbaar zijn doel vervulde en heerser werd, waarbij hij de wereld vernietigde. Nou ja, bijna, in ieder geval. Omdat, zoals het spel ons vertelt, de wereld nooit meer hetzelfde was na het vernietigen van grote delen ervan, waaronder verschillende steden en vele diersoorten. Die gebeurtenis op zich was schokkend, maar wat een nog diepere indruk op me achterliet, was wanneer Celes, die na deze gebeurtenis vast komt te zitten op een eiland met Cid die kort daarna overlijdt, besluit zelfmoord te plegen. Final Fantasy VI werd in zo'n korte tijd zo ongelooflijk donker dat ik in de foetushouding moest gaan liggen en schreeuwen. Ik zou nooit hebben durven geloven dat Square zo'n volwassen verhaal zou durven vertellen over zowel het einde van de wereld als de zelfmoord van een hoofdpersoon. Voor mij hebben deze gebeurtenissen het vertellen van verhalen in spelvorm volledig veranderd.

Cole Phelps weggespoeld in L.A. Noire

Een van mijn favoriete spellen ooit is L.A. Noire, dat me bijna 15 jaar geleden volledig betoverde. Van mijn kant was het ongelooflijk opwindend om de voormalige oorlogsveteraan Cole Phelps te volgen, die begon als een eenvoudige agent die vervolgens werd gepromoveerd om moorden te onderzoeken, terwijl hij zijn privéleven verwoestte. Phelps was voor mij een ongelooflijk goed geschreven personage dat in principe fatsoenlijk was, maar nog steeds zijn vrouw bedroog, waardoor ik als speler zeker van gedachten over hem veranderde. Toch was ik zo verbijsterd toen hij aan het einde van het spel zijn leven opofferde om Elsa en Kelso te redden. Ik heb nooit durven geloven dat hij door de hevige stortvloed van water zou worden meegesleurd en zou verdrinken. Zijn "tot ziens" stak vreselijk en in het begin en ik kon het niet geloven en hoopte dat hij het zou overleven. Zelden zijn game-ontwikkelaars erin geslaagd om een verhaal te creëren waarin we een personage gedurende vele jaren volgen en ze door de beproevingen van het leven zien gaan en vervolgens op de meest vreselijke manier afscheid van ze moeten nemen.

Desmond's offer in Assassin's Creed III

In de beginjaren van Ubisoft's veelgeprezen Assassin's Creed -serie mochten we als verschillende huurmoordenaars spelen. Wat ze allemaal gemeen hadden, was dat we de hoofdpersoon, Desmond Miles, vanaf het heden volgden en ik ging er zelf van uit dat hij de lijm was die de hele spelserie bij elkaar hield. Het bleek echter dat ik het zo erg mis had toen Ubisoft ervoor koos om zijn leven te beëindigen aan het einde van Assassin's Creed III waar hij zijn leven opofferde om de aarde te redden, maar tegelijkertijd de mensenhatende god Juno te bevrijden. Misschien was ik naïef om te denken dat Desmond de voor de hand liggende hoofdrolspeler van de serie was die altijd zou terugkeren omdat elke game ons nieuwe antwoorden (en vragen) gaf op de raadsels van de dag. Ik had nooit verwacht dat Ubisoft zou besluiten om een heel andere weg in te slaan en zich meer te richten op het voorouderlijke verhaal en veel minder op de hedendaagse personages. Ik was volledig overrompeld toen Desmond uit het DNA van Assassin's Creed werd gewist en daar en toen hadden we geen idee in welke richting de serie nu zou gaan.

De hoedendief in Super Mario 64

Super Mario 64 is een van de vroegste gameherinneringen die ik heb en dat komt waarschijnlijk omdat ik er als kind heel veel van heb gespeeld. Ik kan niet ouder zijn geweest dan zes jaar of zo toen ik het begon te spelen, en vandaag heb ik er veel herinneringen aan. Geen van hen is me echter bijgebleven zoals die verdomde aap die mijn pet heeft gestolen. Ik herinner me dat hij het dagenlang vasthield, niet begrijpend hoe dat mogelijk was. Ik ging ervan uit dat Mario zijn hoofddeksel terug zou krijgen als je het level verliet, maar nee. De pet was weg en ik was er zo verbijsterd over. Een tijdje dacht ik dat het voor altijd weg was en ik achtervolgde hem dagenlang, maar kon het nooit meer terugkrijgen tot de dag dat ik het daadwerkelijk deed. Ik wilde de aap tot moes slaan voor de pijn die hij me had aangedaan en vanaf die dag voelde ik geen angst meer omdat ik de babypinguïn over de rand naar een wisse dood had gegooid.