Splinter Cell: Deathwatch

Toen Castlevania voor het eerst op Netflix verscheen, voelde de anime-aanpassing van de iconische videogameserie van Konami als een verademing. Na jaren en jaren van middelmatige aanpassingen te hebben doorstaan, kwam deze show authentiek en goed in elkaar gezet, en natuurlijk leek het een goede formule voor Netflix en andere partners om naar te neigen voor de toekomst. In de daaropvolgende jaren ontvingen we aanpassingen van Tekken, Cyberpunk, Cuphead, Tomb Raider, Dragon Age, Dota, Devil May Cry, Onimusha, en zelfs het op Ubisoft gebaseerde Captain Laserhawk: A Blood Dragon Remix. Dat laatste project is een interessant voorbeeld, want hoewel ze op zichzelf goed in elkaar zitten, zoals de nogal bekende gameplay-filosofie van Ubisoft, beginnen deze Netflix-anime-projecten nu heel erg hetzelfde te voelen. Het is het betreden van het geziene, het hele territorium gezien, en dit is opnieuw het geval met Splinter Cell: Deathwatch.

Dit is een serie die het bronmateriaal neemt en er vervolgens zijn eigen draai aan geeft. Je hoeft geen Splinter Cell meesterbrein te zijn om de overlevering en het verhaal te begrijpen, het is vrij eenvoudig en zwaar met expositie, zelfs als het een paar knipogen naar het originele materiaal bevat. Dus het neemt de basis van Splinter Cell en verdraait het tot een verhaal waarin de charme die de games zo iconisch maakte, aan de kant wordt geschoven. In plaats van vooral Sam Fisher in de schaduw te zien kruipen en stilletjes vijanden uit te schakelen zonder argwaan te wekken, zien we hem in het heetst van de strijd gewelddadig tegenstanders neerschieten en doodslaan, waarbij dit gepolariseerd wordt door gesprekken in hi-tech kamers verlicht door het blauwe licht van monitoren. Het zou zijn alsof je de eerste paar Metal Gear Solid games aanpast en ze inkadert als een Mission: Impossible film. Het is zeker vermakelijk, maar mist ook enigszins het punt van het originele materiaal.

Maar hoe dan ook, deze show gaat niet over Sam Fisher in zijn beste jaren, dus misschien is zijn tactische en gevechtstechniek op oudere leeftijd een beetje veranderd. In feite gaat het verhaal niet eens echt over Sam, maar eerder over een jongere Echelon agent genaamd Zinnia McKenna, die verwikkeld raakt in een samenzwering die veel groter is dan iemand had kunnen verwachten. Het is een incident waarbij Sam weer in actie wordt gesleept om de dag te redden, en dit leidt tot een wereldbol (of nou ja... meestal Europees)-drafavontuur waarbij het paar informatie verzamelt en een terroristisch complot probeert te voorkomen.

In het grote geheel is het een vrij eenvoudig verhaal en ik zal de paar verrassingen en wendingen die ze onderweg introduceren erkennen. Ze zijn helemaal niet zo getelegrafeerd als sommige wendingen in de moderne media, maar ze raken je ook niet als een bliksemschicht. Dit is enigszins te danken aan het algemene thema van de serie, dat vrij subtiel is en geen impact heeft, wat uiteindelijk betekent dat het nooit materiaal op het puntje van je stoel of nagelbijtende spanning is. Het is gewoon kijkbare televisie die misschien een beetje meer inkapselend overkomt voor degenen die een nostalgische opwelling krijgen wanneer Splinter Cell in een zin wordt genoemd.

Het punt is dat schrijver Derek Kolstad een aantal verhalende ideeën heeft die in deze show werken en de algemene plotontwikkeling is vermakelijk genoeg. Maar de actiescènes voelen niet altijd erg Splinter Cell aan, de dialogen en uitvoeringen zijn zo apathisch en koud (zoals getrainde moordenaars waarschijnlijk zouden moeten zijn) dat er nooit veel emotie doorschijnt, en de animatietechniek en de manier waarop de hele show in elkaar zit is nu zo vertrouwd dat het steeds moeilijker wordt om onderscheid te maken tussen dit en Tomb Raider, bijvoorbeeld.

Het is helemaal niet dat dit een slechte show is, het is eigenlijk gewoon prima televisie, maar dat is ook het punt, want meer is het nooit. Het is vertrouwd en voorspelbaar, kijkbaar maar niet beïnvloedbaar, en hoewel het Splinter Cell als franchise een beetje nieuw leven inblaast, is het echt niet de terugkeer naar vorm die velen zouden hopen. Bekijk het of kijk er niet naar. Dit is geen serie die je gezien moet hebben en het is ook niet erg genoeg om koste wat het kost te vermijden. Misschien is dat niveau van middelmatigheid een zonde op zich...