Star Wars: Skeleton Crew - Afleveringen 1-3

De 10-jarige Wim leidt een ogenschijnlijk idyllisch leven, maar voor hem is het allesbehalve perfect. Zijn workaholic vader heeft nooit tijd voor hem en zijn motivatie om te studeren neemt af wanneer zijn verborgen avonturenverhalen - dromerige verhalen over Jedi en piraten - zoveel meer avontuur bieden! Op een dag komt zijn droom uit wanneer hij, samen met drie andere kinderen uit de buurt, een geheim schip vindt dat hen naar een sterrenstelsel hier ver, ver vandaan brengt en deel uitmaakt van een onvergetelijk avontuur.

We zullen zien hoe onvergetelijk Disney's nieuwe Star Wars onderneming Skeleton Crew zal zijn zodra we begin volgend jaar de finale bereiken. Ik heb de eerste paar afleveringen gezien en mijn indrukken tot nu toe weerspiegelen mijn reactie op recente Star Wars -serie: Waarom was Skeleton Crew niet gewoon een film vanaf het begin? Laat me uitleggen wat ik bedoel. De maker van de serie, Jon Watts, die onder andere achter de recente Spider-Man -films zit, heeft geprobeerd de magie van Spielberg-klassiekers als E.T. en The Goonies na te bootsen door de schijnwerpers te richten op een groep kinderen die gedwongen worden om op een gevaarlijke schattenjacht te gaan, maar in de ruimte. Die geestige Spielbergiaanse magie uit de jaren 80 is echter moeilijk te vangen in een tv-serie die het verhaal over acht afleveringen uitstrekt en tot nu toe ben ik het niet helemaal met elkaar eens.

Het geheel ruikt naar Treasure Planet, maar de opwinding en inspiratie uit inspiratiebronnen uit de kindertijd ontbreekt vanwege de langdurige verhalen van de afleveringen. De kindacteurs zijn goed, maar ze missen de bijtende persoonlijkheid en authentieke energie die te vinden zijn in de grootste van deze coming of age-verhalen. De kindpersonages hebben niet genoeg vonk om een spannende dynamiek tussen elkaar te creëren en het komt allemaal over als onschadelijk, middelmatig en veilig op een manier die de opwinding wegneemt van jong en verloren zijn en moeten opgroeien om je doel te bereiken.

Hier zorgen de volwassenen in de kamer (Nick Frost en Jude Law) voor de vonken van het personage, waarbij Frost een boksende robotpiraat speelt wiens ene oogkas de thuisbasis is geworden van ruimteratten en Law vermakelijk is als een mysterieuze oplichter die de Force kan gebruiken. Ik hou ook van de grommende wolfspiraat die de belangrijkste antagonist van de show lijkt te zijn, maar verder vraag ik me vooral af waarom dit zelfs een Star Wars verhaal is. Het zien van een Star Wars -ified buitenwijk zorgt ervoor dat het verhaal grotendeels vastgeplakt voelt aan het sci-fi-universum, en hoewel de productiekwaliteit zelf geweldig is, is het op sommige plaatsen een beetje te digitaal en gelikt.

Drie afleveringen in de serie is er ook de vraag wie het beoogde publiek is. De kinderen in het huishouden zullen zich waarschijnlijk vervelen door het formaat van de lange afleveringen, terwijl de volwassenen zo vroeg in de serie waarschijnlijk niet veel zullen halen uit de nostalgiefactor. Aangezien ik alleen toegang heb gehad tot de eerste drie afleveringen, is het moeilijk om te bepalen hoe goed Jon Watts dit ruimteschip uiteindelijk heeft weten te laten landen, maar tot nu toe voelt het verre van origineel. Als u echter op zoek bent naar wat onschuldige The Goonies -achtige nostalgie, kan dit zeker in de smaak vallen.