Stupid Never Dies Gameplay Preview: Monster Mash

Tijdens mijn vormende jaren bleek het videospel Crash Bandicoot: Crash of the Titans een grote favoriet te zijn. De mogelijkheid om de vijanden die je versloeg te beheersen en vervolgens hun krachten te gebruiken om hordes andere vijanden te verslaan was ontzettend leuk, en toen ik zag dat Capcom-veteranen die de nieuwe studio GPTRACK50 Inc. oprichtten aan een soortgelijke mechaniek werkten bij hun debuut Stupid Never Dies, moest ik natuurlijk het spel eens proberen.

In het spel volgen we protagonist Davy terwijl hij zoekt naar een manier om een bevroren meisje op wie hij verliefd is geworden te ontdooien. Het probleem? Hij is een zombie, zij is een mens, en de hele wereld is overspoeld door monsters. Om de dag te redden en ware liefde te vinden, zal Davy zichzelf door een toilet moeten spoelen en door lagen van de onderwereld moeten gaan, vechtend tegen allerlei monsters.

Stupid Never Dies begint je in een verlaten winkelcentrum dat je tot je thuis hebt gemaakt. Gedachten aan Dead Rising kwamen meteen in me op, maar dit is gewoon een hubgebied waar je upgrades kunt ruilen voor Davy, kunt chatten met andere behulpzame personages die je op je avontuur ontmoet, en dan kunt kiezen om weer op pad te gaan. Als je niet de diepten van de onderwereld betreedt, ben je erg traag. Gelukkig hoef je niet elke keer naar het toilet te waggelen als je een nieuwe run wilt starten, en kun je er gewoon naartoe teleporteren. De traagheid is een grappig stukje smaak, maar het doet je soms afvragen of die sfeer het waard is.

Zodra je jezelf hebt uitgerust met een nieuwe arm, been, hoofd of iets anders dat je aan Davy wilt veranderen, kun je jezelf de onderwereld in spoelen. Daar ben je lang niet zo traag en ga je door een reeks kaarten die geïnspireerd zijn op verschillende historische periodes als ze in verschillende ideeën van de hel zijn gegooid. Je vecht tegen kleinere, jobber monsters en meer elite vijanden, die je na het verslaan van hun vormen en krachten kunt verslinden.

We komen zo op verschillende monstervormen, maar eerst bespreken we Davy. Hij is niet helemaal nutteloos in gevechten, en met zijn basisuitrusting kan hij eigenlijk best goed overleven. Zijn aanvallen doen genoeg schade om je eerste monstervorm gemakkelijk te krijgen, en zijn kleinere model betekent dat het eigenlijk beter is om naar hem te wisselen als je in verdediging bent. Je hebt ook je zombiebeet om je midden in de combo te genezen, en een parryknop waarmee je vijandelijke aanvallen kunt afweren wanneer ze geel oplichten. Je kunt die parry opvolgen voor enorme schade, en net als je beet kunnen je monstervormen die gebruiken evenals de basis Davy-vorm.

De monsters zijn er in alle vormen en maten, gelukkig zijn ze niet zomaar een reskin van elkaar. De weerwolf speelt bijvoorbeeld totaal anders dan de harpy, en monsters zoals de wisp zijn ongelooflijk uniek in hun ontwerp en speelstijl. Niet allemaal zijn ze gelijk, maar ze bieden allemaal iets interessants waardoor je een nieuw monster kiest zodra je de kans krijgt het uit te proberen. De punkrockesthetiek van Stupid Never Dies druipt door alle visuals, inclusief de monsterontwerpen en vaardigheden, en voegt een extra laag smaak toe om het spel creatief samenhangend en een eenvoudig plezier te maken.

Waar ik misschien niet helemaal overtuigd ben van Stupid Never Dies is in het run-based format. Veel games voegen tegenwoordig roguelike-elementen toe, misschien om te voorkomen dat ze gezien worden als taken van 40 uur om te voltooien in plaats van als een spel om plezier in te hebben. Toch voelt Stupid Never Dies ' run-based structuur soms alsof het spel na verloop van tijd te repetitief aanvoelt. Dat kan ik niet met zekerheid zeggen na slechts een korte tijd met Stupid Never Dies, maar de kern van de ervaring lijkt geen roguelite-elementen nodig te hebben. Individuele levels, een lineaire campagnestructuur, hadden misschien een duidelijkere verbinding met het hoofdverhaal kunnen bieden. Het lijkt erop dat de roguelite-elementen voortkwamen uit de wens om de tijd van de speler niet te verspillen, maar daardoor krijg je de vraag waarom je die tijd überhaupt zou moeten besteden?

Nogmaals, ik heb niet genoeg Stupid Never Dies gespeeld om zeker te zeggen of de roguelite-structuur kernproblemen veroorzaakt, en gedurende mijn tijd met het spel heb ik gewoon ontzettend veel plezier gehad met transformeren in verschillende monsters, mijn weg banen door de knotsgekke, punkrock-onderwereld en zoveel mogelijk uitdagingen aangaan in de gegeven tijd. Stupid Never Dies is zo helder en speels als ik had gehoopt, met arcade-achtige gevechten die geweldig zijn, of je nu vastzit als Davy of speelt als een van zijn monsterlijke vormen. Ga door in oktober!