Supergirl

Supergirl, de tweede uitbreiding van het nieuwe DC Universe (exclusief de animatieserie Creature Commandos, die beter is dan de meeste superheldenfilms), is niet de totale teleurstelling die sommigen zeggen, maar het is ook nauwelijks een succes. Het is vermakelijk genoeg, heeft een paar goede momenten, maar mist persoonlijkheid, varieert visueel van saai tot verschrikkelijk, en het is uiteindelijk grotendeels vergeetbaar.

En dat woord, 'vergeetbaar', is precies wat Supergirl: Woman of Tomorrow, de achtdelige stripreeks van Tom King en Bilquis Evely, waarop deze film direct gebaseerd is (en niet vermeld op de credits), niet was. In tegenstelling tot de meeste superheldenfilms, die personages, thema's, basispremissen en soms visuele ideeën nemen, maar originele verhalen opbouwen, is Supergirl een directe bewerking van het stripboek uit 2021-22, geprezen als een van DC's beste strips van de afgelopen jaren.

Het is een interessante aanpak, maar een die de film tekortdoet: degenen die hem gelezen hebben, zullen niet geïnteresseerd zijn in de film vanwege hoe weinig hij van het plot afwijkt, terwijl ze tegelijkertijd teleurgesteld zijn als het ziet hoe het zijn beste delen, zowel qua verhaal als visueel, niet weet te vangen. Ondertussen worden degenen die het niet hebben gelezen blootgesteld aan een vrij basaal en niet-origineel wraakverhaal (oorspronkelijk gebaseerd op True Grit), terwijl ze de diepgang en nuances van de originele tekst worden ontzegd, inclusief de mix van droge humor met tragische elementen die hier worden afgezwakt.

Het eindresultaat is een film die de meeste kijkers waarschijnlijk in verschillende mate zal teleurstellen, maar die niet zonder goede beslissingen blijft. Bijvoorbeeld, hoewel het voor sommigen teleurstellend kan zijn dat Kara Zor-El zich niet als Supergirl kleedt of vecht zoals Supergirl tot het laatste bedrijf, dient het als een goede introductie voor het personage in het grote geheel van het DC-universum. We ontmoeten een grof, apathisch personage - gespeeld met een goed scala aan emoties door Milly Alcock - dat het tegenovergestelde voelt van de Superman die we vorig jaar kenden (Superman verschijnt trouwens een paar keer in deze film). Maar met tegenzin meegesleurd in een nieuw conflict, omarmt ze uiteindelijk haar 'super' zelf en beseft ze dat ze bedoeld is om een held te zijn, om 'goed' te zijn, ook al staat het concept van goed open voor verschillende interpretaties en wordt gesuggereerd dat ze in een toekomstig avontuur zal botsen met haar superneef.

In dat opzicht verhindert het gebruik van flashbacks om haar oorsprongsverhaal te tonen en haar als personage te definiëren haar niet van een bevredigende, zij het niet te drastische, karakterontwikkeling te doormaken. Vooral omdat ze een hoofdrol deelt met een ander personage, Ruthie (Eve Ridley), een jong meisje dat wraak zoekt nadat haar familie is verwoest. Haar dynamiek met Alcock's Supergirl is interessant, maar ik zou zeggen dat er geen grote chemie tussen de twee is, misschien door een verrassend gebrek aan betekenisvolle interacties tussen de twee behalve de grote en voorspelbare plotpunten. Oh, en er is ook Jason Momoa, die wat plezier toevoegt aan een grotendeels humorloze film, maar bijna niets toevoegt aan het plot.

De film faalt volledig in het visuele ontwerp. Het tonen van de kleurrijke kunst van Bilquis Evely op het scherm zou een enorme onderneming zijn geweest, met een groot risico om goedkoop en nep te lijken. Maar als er iemand in Hollywood is die het had kunnen doen, dan was dat niemand minder dan... James Gunn, producent en meesterbrein achter de DCU, die vorig jaar de prachtig kleurrijke Superman regisseerde, en vooral Guardians of the Galaxy Vol. 2, een van de live-action superheldenfilms die het meest lijkt op een kleurrijke strip zonder zich te schamen voor het uitbundig lijken (de derde Guardians-film was weliswaar goed, maar trok zich grotendeels terug in de lelijke esthetiek).

Allereerst vind ik het goed dat Gunn en Peter Safran regisseurs in de DC-franchise artistieke vrijheid geven, waarbij ze elke film als een aparte graphic novel behandelen. Craig Gillespie kiest hier echter voor een super vuile, stoffige, roestige, grijze en bruine look, die meer lijkt op... Guardians of the Galaxy (de eerste) of de meeste Star Wars Disney+ series die zich afspelen in woestijnen, vervallen dorpen of verlaten faciliteiten.

De film heeft een flinke hoeveelheid make-up, kostuums en praktische effecten voor de aliens, wat een groot pluspunt is, maar de omgevingen zijn zo saai en de cinematografie zo vlak, zonder iets onderscheidends, dat het bijna lijkt op een van de eerdere superheldenfilms uit de jaren 2000 of 2010, films die nog steeds bezig waren met het zoeken naar een "geaarde" en realistische uitstraling die ze simpelweg oninteressant en saai maakte. Dat is vooral zorgwekkend gezien hoe mooi de originele strip is, waarbij de balans tussen het ultra-tragische verhaal en het prachtige landschap een van de belangrijkste dingen is die het zo krachtig maken.

Uiteindelijk voelt Supergirl als een gemiste kans: een slechte bewerking van een fantastisch stripboek, en een redelijke maar vergeetbare introductiefilm van een superheldin die veel potentie heeft met regisseurs die bereid zijn nieuwe verhalen te vertellen en durven wat meer te dromen op visueel gebied.