Tales of Berseria Remastered

Het spelen aan een klassiek Japans rollenspel is zeker een van mijn favoriete dingen als ik mezelf in een nieuwe game-ervaring stort. Tussen de 40 en 100 uur voor me hebben, een hoop kleurrijke personages leren kennen en rondreizen in een prachtige wereld is gewoon geweldig, en alle 17 delen van de Tales-serie bieden eigenlijk altijd wat ik van dit genre wil. Er zijn verschillende hoogtepunten (voor mij persoonlijk zijn dat Symphonia, Vesperia en ook het nieuwste deel, Arise), maar de meeste games in deze dertig jaar durende serie hebben talloze fantastische uren geboden van alles wat je van het rollenspelgenre zou verwachten.

Bandai Namco heeft een hoog tempo aangehouden in het oppoetsen van de meeste van deze titels. Als je sommige van deze nog niet hebt gespeeld of misschien graag opnieuw wilde spelen, is dit de perfecte gelegenheid om dat te doen. Sommige titels, waaronder deze, zijn ook voor het eerst beschikbaar in een bepaald formaat. Toen Tales of Berseria net geen tien jaar geleden werd uitgebracht, moest je een PlayStation 3, 4 of pc hebben om van het avontuur te genieten. Maar met deze remaster hebben Xbox- en Switch-eigenaren nu ook de kans om van deze aflevering te genieten.

Toen het spel voor het eerst werd uitgebracht, werd het beoordeeld door een van de andere role-playing experts van het redactieteam, en zijn uitstekende recensie is hier te lezen. Omdat dit een remaster is, en bovendien een vrij "voorzichtige" ook, is het spel zelf op geen enkele manier drastisch veranderd. Het is de westerse versie die als basis is gebruikt voor de herziening – we krijgen een verbeterde versie met snellere personagebewegingen, enkele klassieke Quality of Life-veranderingen zoals duidelijkere markeringen en een paar andere kleine dingen, evenals alle uitgebrachte DLC in de vorm van kostuums en andere items. Toch valt op verschillende plekken op dat dit een tien jaar oud spel is, met zeer mistige beelden in bepaalde omgevingen en grotten die weinig details hebben. Bovendien daalt de framerate behoorlijk wanneer de gevechten iets te spectaculair worden, dus het is simpelweg geen perfecte remaster, dat onder de tand des tijds kampt en niet volledig geoptimaliseerd is voor de consoles van vandaag.

Het verhaal van hoe onze hoofdpersoon Velvet iets tragisch meemaakt – en wordt getransformeerd tot een nogal onsympathieke en harteloze heldin – is, althans volgens Japanse role-playing game-standaarden, behoorlijk verfrissend. Natuurlijk is het nog steeds in wezen een verhaal over wraak, en alle clichés van het genre volgen elkaar op gedurende het avontuur. Maar de manier waarop Velvet wordt neergezet voelt nog steeds een beetje origineel en anders. Tijdens haar reis ontmoet ze vanzelfsprekend een aantal min of meer gekke personages, en ook al is de galerij van deze personages niet de meest spannende die ik ben tegengekomen, Japanse rollenspellen hebben het voordeel dat alles je na verloop van tijd bevoorwaardet. Als we zoveel uren met de groep doorbrengen, groeien ze toch aan ons.

Meestal lees ik graag en volg ik een verhaal, maar zucht vaak bij de enorme hoeveelheid expositie die je hier overspoelt. Er is constant geklets, en ik wou dat de dialogen vloeiender waren naarmate je vordert. Nu wordt het te vaak onderbroken door kleine stripboekachtige dialoogvensters of overmatige cutscenes. Toch heeft het spel zeer mooi getekende anime-sequenties tijdens belangrijke verhaalgerelateerde gebeurtenissen, en die zijn een genot om te ervaren. Maar het spel zelf is veel te verwaterd met veel dialogen, en ik merk vaak dat mijn geduld opraakt. Daardoor wordt Velvets hele verhaal – hoe leuk het ook is dat het durft een beetje anders te zijn qua antagonist – erg langdradig en soms saai.

Als het op rollenspellen aankomt, geef ik persoonlijk de voorkeur aan turn-based gevechten. Hier is het echter realtime actie, en hoewel je gemakkelijk langs vijanden op de kaart kunt gluren en alleen in het gevecht wordt getrokken als je ze aanraakt, moet je toch veel vechten. Het gevecht bestaat vooral uit eindeloos op knoppen drukken om verschillende combo's samen te stellen. Er is zeker wat finesse nodig om de zwaktes van je vijanden te achterhalen om hun gezondheidsmeters makkelijker te verlagen, maar helaas wordt het ook al snel behoorlijk repetitief.

Tales of Berseria Remastered ziet er visueel best goed uit. Natuurlijk valt het op, vooral in binnenomgevingen en grotten, dat de tijd wat zwaar is geweest voor de visuals. Of beter gezegd, die tijd heeft vooruitgang geboekt die hier niet zichtbaar is. De hogere resolutie draagt zeker bij aan het scherpe gevoel. Maar er hangt ook een mist die de horizon bedekt. Gangen en grotten zijn spaarzaam versierd en grijs. Maar het ergst, zoals eerder genoemd, is in de gevechten, waar het spel behoorlijk hapert. De consoles van vandaag zouden dit moeten aankunnen, dus het voelt als een optimalisatieprobleem dat simpelweg niet is opgelost. Veel buitenomgevingen zijn echter erg mooi, steden voelen prettig aan om in te komen, en een hogere resolutie zorgt ervoor dat het goed werkt op moderne schermen qua tekst en afbeeldingen. Daarnaast moet de muziek zeker worden benadrukt, want die is vaak erg groots met verschillende nummers die, hoewel misschien niet meteen memorabel, op een zeer goede manier bijdragen aan de sfeer.

Zoals ik in de inleiding schreef, hou ik echt van het beginnen aan grote en lange avonturen. Dus gezien het soort spel past het heel goed. De originele recensie kreeg een zeven, en ik geef de remaster hetzelfde. Uiteindelijk is het gewoon een goed Japans rollenspel zonder tot de groten van het genre of de serie te behoren.