Taxi Chaos 2

Voor mij ging Dreamcast bijna uitsluitend over Shenmue, Resident Evil: Code Veronica en Crazy Taxi. Dit waren de drie spellen die me de meeste speeltijd gaven en elk op hun eigen unieke manier vermaak boden. Natuurlijk moeten we niet vergeten dat we 26 jaar geleden minder eisen aan games hadden dan nu, maar hoewel alles is geëvolueerd, kunnen de eenvoudigere, meer uitgeklede ervaringen nog steeds enorm vermakelijk zijn. Ze kunnen zelfs het contrast zijn dat we zoeken om onze dosis te krijgen. Dus als je de snelheid, opwinding en vrij eenvoudige opzet die Crazy Taxi bood hebt gemist, lijkt Taxi Chaos 2 op het eerste gezicht misschien interessant. Helaas voelt het op alle verkeerde manieren simpel aan en bovenal is het niet erg leuk...

Het achtergrondverhaal is dat de afgedankte taxichauffeur Vinnie terechtkomt in de zonovergoten stad San Valeda. Daar stapt hij opnieuw achter het stuur van een taxi om klanten van punt A naar punt B te brengen. Ze willen niet alleen op tijd hun bestemming bereiken, maar de stad zit ook vol met AI-politieagenten die je leven moeilijk proberen te maken, maar meestal is het gewoon een kwestie van de kortste routes vinden, obstakels vermijden en dan het geld binnenhalen dat een bijzonder tevreden klant meebrengt. Hier ontdek je ook snel dat Taxi Chaos 2 om verschillende redenen niet bijzonder vermakelijk is. Het allereerste wat ik miste was eigenlijk een coole soundtrack die wat attitude toevoegde, want daarmee komt een gevoel van snelheid, en dat is wat dit spel echt, echt nodig heeft.

Als je passagiers oppikt, moet het rijden tussen de punten leuk zijn. Hier komt het bijna uitsluitend door de opdringerige AI-politieagenten die wat paniek en weerstand veroorzaken, ook al voelt het tempo de hele tijd meer als een schouderophalen. Natuurlijk zijn er nieuwe auto's om vrij te spelen, maar hier vinden we een ander probleem; De vooruitgang is zo ongelooflijk langzaam. Je verzamelt genoeg geld om in één of twee rondes een voertuig, cosmetische outfit of upgrade te kopen, omdat mensen gul zijn met hun portemonnee. Maar om verder te komen in het teleurstellende verhaal, moet je ook levelen, en dat gebeurt ontzettend langzaam. Het spelconcept waarbij mensen rondrijden in de nogal saaie, lege stad is simpelweg niet leuk genoeg, waardoor alles saai aanvoelt.

Daarbij komt een erg saaie visuele stijl. Alles voelt plastic, een beetje alsof het er als tijdelijke oplossing is geplaatst. Er is geen leven, geen beweging, zelfs als een paar paniekerige mensen op het trottoir zich opzij gooien als je met je gele auto voorbijraast. Over het algemeen voelt de open stad meer als een achtergrond, en na een paar dagen werken erin is het ook duidelijk dat het veel te klein is om lang plezier te hebben. Ik had graag passagiers buiten de stad in een klein dorp willen afzetten, gedwongen worden op kleine wegen in woonwijken, en ja, er is gewoon veel van dit soort te wensen dat niet wordt geleverd. Afgezien van een paar speciale opdrachten (die nog steeds alleen bestaan uit het rondrijden van mensen), is er verder niets te doen of om uitgedaagd te worden.

Uiteindelijk mist Taxi Chaos 2 (afgezien van het duidelijke gebrek aan snelheid en een leuke open stad om in rond te hangen) charme en attitude. Alles voelt op alle niveaus vlak aan, en het feit dat er geen geweldige soundtrack is, is een van de vele ingrediënten die veel onthullen over hoe beperkt de productie waarschijnlijk was. Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen geld heeft om aan songlicenties te geven, maar het piep-geluid dat aanwezig is, helpt het spel helemaal niet. In korte doses kun je zeker even inspringen en even plezier hebben, maar als de zon begint onder te gaan en ik terug naar de garage moet gaan, voel ik niets meer als wat ik voelde van de inspirerende Dreamcast parel waarop dit gebaseerd is.