Ted - Seizoen 1

Of je nu van zijn stijl van humor houdt of niet, je kunt de bijdrage die Seth McFarlane heeft geleverd aan de comedysector niet ontkennen. Family Guy en American Dad blijven enkele van de meest populaire geanimeerde komedieseries op televisie, en als we deze opstapelen met A Million Ways to Die in the West en de twee Ted films, zijn velen opgegroeid met McFarlane's projecten, ongeacht hun kwaliteit. Ik ben een van die mensen en misschien is dat de reden waarom de nieuwe Ted tv-show zo goed met mij resoneert, want hoewel het duidelijk is dat deze serie zijn gebreken heeft en op een groot aantal manieren vertrouwd aanvoelt, is het ook - en cruciaal - verdomd hilarisch.

Voor degenen die niet weten wat de Ted -serie precies is, deze show is een prequel op de films met Mark Wahlberg in de hoofdrol. Het speelt zich af in de vroege jaren 1990, kort nadat Ted terugkeert naar de familie Bennett in Boston nadat het sterrendom van zijn schokkende geboorte vervaagde. Rond deze tijd is John in zijn tienerjaren, en dit leidt tot allerlei avonturen op school, thuis en in het algemeen, op alle andere gewone en stereotiepe plaatsen waar je een sitcom-familie zou vinden die betrokken is bij hijinks.

Dit is een belangrijk element om te begrijpen, de vertrouwdheid van de sitcom, aangezien Ted een show is die dezelfde kernformule gebruikt als die van bijvoorbeeld Family Guy. Het is het typische kerngezinsthema met een paar aanpassingen, want in plaats van een zus is er een neef, en in plaats van een baby of een geliefd huisdier krijg je Ted, een grof pratende, intelligente en charmante levende teddybeer. Als je het uitgangspunt terugbrengt tot de meest elementaire elementen, is Ted niet iets dat we nog niet eerder hebben gezien, en dat geldt ook voor de verhalen van elke aflevering. Niets dat zou verbazen gebeurt ooit, het is allemaal zeer voorspelbaar, maar dat is helemaal prima, want het is nooit nodig.

Het schrijven en de dialoog van deze show is briljant. De grappen komen vrijwel altijd aan, en aangezien er maar een paar kerncastleden zijn, wordt er veel moeite en zorg besteed aan zinvolle karakterontwikkeling. De humor is grof en vaak donker, maar als je geniet van de komische stijl die McFarlane zijn hele carrière heeft gebruikt, zul je hardop lachen en elke aflevering een enorme grijns op je gezicht krijgen. De cast stuitert ook op elkaar en zorgt voor interessante uitvoeringen die vermakelijk zijn.

Maar ongeacht de daadwerkelijke live cast, is het Ted die opnieuw de show steelt. De geanimeerde beer is ronduit hilarisch en brengt zijn punchlines en grappen met precisie en finesse. McFarlane's komische timing en frasering blijft een van de beste die er zijn, en na het afronden van de zeven afleveringen die deel uitmaken van seizoen 1 van deze show, kun je niet anders dan verlangen naar meer van de geestige, woeste en onzedelijke antropomorfe knuffelbeer.
Dus hoewel deze show heel vertrouwd aanvoelt en originaliteit mist in veel van zijn kernuitgangspunten en elementen, zijn de humor en situaties waarin Ted en de familie Bennett zich bevinden meer dan genoeg om van deze serie een plezierig horloge te maken. Hoewel McFarlane's stijl van humor misschien niet voor iedereen is, zullen degenen die wel resoneren met de neigingen van de komediester veel gelach en gegiechel uit deze serie halen, en voor een comedyshow is dat alles wat je echt zou kunnen vragen.