Terminator 2D: No Fate

Echt goede Terminator-spellen groeien zeker niet aan bomen. Ik heb hier moeite om iets te bedenken dat mijn brein op een positieve manier heeft geprikkeld, maar ik word instinctief getroffen door het feit dat er er maar heel weinig zijn. "Cyborgs uit de toekomst met staalgepolijste endoskeletten die de mensheid willen uitroeien" – zo zou mijn gepensioneerde moeder waarschijnlijk sciencefiction in het algemeen omschrijven zonder veel inzicht. Dus waar zijn alle tot nadenken stemmende ervaringen die hieruit voortkomen? Het antwoord is dat het simpelweg niet zo ver is gebeurd als je zou denken, ondanks een in wezen geoptimaliseerd, bijna vanzelfsprekend beginpunt. Terminator: Resistance was absoluut acceptabel, maar naar mijn mening is het geen klassieker die stijl vormt ondanks goede bedoelingen. Het is bijna 35 jaar geleden dat Terminator 2: Judgment Day geschiedenis schreef, een film die nog steeds wordt beschouwd als een van de beste actiespektakels aller tijden. Nu 2025 klaar is om te trouwen, is het toch tijd voor verlossing in de vorm van een 16-bit retrospel voor de nieuwste generatie supercomputers? Dat durf ik te zeggen.

Maar we blijven nog even in het herdenkingsbos terwijl we hier zijn. Als kind uit de jaren 80 groeide ik op met 2D-platformers, die begrijpelijkerwijs destijds hoog op de agenda stonden; van Alex Kidd en Mega Man tot Contra, Bionic Commando en uiteindelijk Gunstar Heroes en Metal Slug. Ik maakte ook kennis met Terminator als een naamloze Play-Doh, met James Camerons eerste moordmachine uit de toekomst die het jaar dat ik geboren werd – en hoewel ik het niet met wijd open ogen zag, heb ik wel genoten van twee briljante scenario's in het begin van de jaren 90 die technisch en thematisch ver vooruit waren op hun tijd. De dreiging van uitsterven nadat kunstmatige intelligentie vrije wil ontwikkelt, ligt aan de basis van veel zorgen en voortgezet overleven – misschien vandaag meer dan ooit?

Terminator 2D: No Fate heeft alles begrepen waar ik net van heb gekokhalsd, en het heeft het grootste deel van mijn leven gekost om het te begrijpen. Dit is geen onwaardige geldklopper, noch een spel dat probeert te doen alsof het iets is wat het niet is, en het probeert zeker niet het wiel opnieuw uit te vinden – in plaats daarvan gaat het terug in de tijd om het recht te zetten met een tie-in die de film verdient op basis van gevestigde uitgangspunten uit dezelfde tijd. Geen lot, begrepen?

Dat dit een passieproject is van Bitmap Bureau is duidelijk zichtbaar, het detailniveau hier is een lust voor het oog. De animaties zijn levendig, de stilstaande beelden die het verhaal voortstuwen zijn pixelperfect – en op dezelfde manier is het zeer bewust van wat het probeert na te bootsen en te bereiken. Waar veel gelicentieerde games berucht zijn om het beknibbelen op het gebied van levels, vijanden en ontwerp, weet Terminator 2D: No Fate dit tot autoriteit op dit gebied te maken. Afgezien van de duidelijke presentatie en het tijdperk waarmee je flirt toen de film uitkwam, hebben ze ook op slimme en effectieve wijze elementen overgenomen die niet in de film voorkwamen, zonder buiten het kader te treden. Verschillende levels vullen gaten in het verhaal op waar je verschillende interessante elementen voor je hebt, of je nu een fanaticus bent of een nieuwkomer. Het eerste level is daarom een sequentie die nooit in de film is gezien, terwijl het inspiratie en kracht put uit het basismateriaal.

Het afwisselen van verwijzingen met logische opvulling is in de Terminator-context nog nooit beter gedaan dan hier. Wat gebeurde er voordat Sarah werd opgesloten in het Pescadero Ziekenhuis, vraag je je misschien af? Ze trainde John natuurlijk in Mexico totdat "Oom Bob" tussenbeide kwam. Die computerfabriek Sarah Connor zou hebben geprobeerd te saboteren wat Dr. Silberman noemde? Het was niets anders dan een Skynet-faciliteit die ze had geraakt en die werd verborgen - hier voor het eerst omgezet in logica, wat ook niet vanzelfsprekend moet worden in de context van 'Terminator'. Het spel verweeft canon met lore en het voelt allemaal gegrond en mooi verwerkt.

Wanneer ik later John Connor speel in het toekomstige Los Angeles, leidt dat tot sequenties die op een nette manier hints geven aan de eerste Terminator-film zonder geforceerd aan te voelen. Dat de ontwikkelaars zich bewust zijn van het universum van het merk is een understatement – net als het feit dat ik als gamer niet kan stoppen met glimlachen en instemmend knikken gedurende het hele spel. De baas "Angry Bartender Man" in elkaar slaan op de melodie van Bad to the Bone van George Thorogood and the Destroyers is briljante fanservice, samen met de klassieke beat 'em up-sequentie die erbij hoort – net als de achtervolging via motocross door de regenafvoer met een boze vrachtwagen in de achteruitkijkspiegel, waar ik inkomend puin op mijn pad "duik". De recreatie van de meeste – maak je geen zorgen, ik durf te zeggen allemaal – iconische scènes uit de film die vandaag de dag nog steeds overeind staan als documenten uit die tijd, worden vertegenwoordigd en trekken de meeste andere genres dan sidescrolling shootgames uit dezelfde tijd. Battletoads, Streets of Rage – de invloeden zijn talrijk, en ze zijn allemaal zeker van hun identiteit in de context.

Vrijheden nemen om gaten op te vullen en scenario's te bedenken om uiteindelijk iets dat op een ervaring lijkt samen te brengen, mag niet als vanzelfsprekend worden beschouwd. Wanneer je, zoals in dit geval, te maken hebt met rechttoe rechtaan lesmateriaal in de populaire cultuur, kan dat je snel in diep water brengen, wat op zijn beurt meer vernietigt dan toevoegt – maar gelukkig is het bedacht, en altijd op een smaakvolle manier. Het gaat er ook nooit van uit dat je de film waarop het gebaseerd is al hebt gezien, en wordt James Camerons epos zo teruggebracht dat iedereen ervan kan genieten. Dan moet natuurlijk gezegd worden dat je het meeste uit deze film haalt als je de franchise al kent. En als je dat doet - weet je precies welke films uiteindelijk meetellen.

Het balanceren tussen een algehele ervaring die bewust ouderwets is zonder oneerlijk te zijn, vereist ook finesse in alles, van het gedrag van wapens tot de balans in moeilijkheidsgraad en levelontwerp. Via het vizier filmen we in acht verschillende richtingen - wat herkenbaar is voor degenen die historisch Contra en Metal Slug hebben gespeeld. De moeilijkheidsgraad is aanpasbaar in vier levels waar de vereiste nooit betekent dat je geboren bent in de arcade, ondanks duidelijke afkomst. Springen tussen verschillende hoogteverschillen op de circuits alsof het Sunset Riders zijn, ja - daar moet je aan wennen. Gedurende het spel dragen we Sarah, John en T-800 op onze schouders en gedragen ze zich ook wat verschillend met verschillende vaardigheden. Sarah is de meest behendige van de drie en heeft een dodelijk mêleemes, kan gijzelaars nemen en pakt verschillende moderne wapens op in het landschap; John spelen we exclusief in toekomstige sequenties en hij heeft een pijpbom die hij kan gooien terwijl de laserkarabijn met drie verschillende power-ups zijn deel doet om te vermaken - waaronder het richten op plasma en een bredere schot. Het kan hier echter wat rommelig worden, want ik vind dat Johns opnames niet helemaal gekalibreerd en wat stijf zijn ondanks de focus op het fotograferen. De T-800 kan niet springen, maar hij is een enorme kracht in hard slaan en gaat niet snel dood. Het doorlopen van het verhaal gebeurt via deze drie personages en duurt iets meer dan een uur voor een ervaren speler - maar de personages kunnen ook naar wens worden gebruikt in de vele extra modi die op verschillende manieren worden vrijgespeeld na het voltooien van het verhaal, waarbij het verhaal zelf ook alternatieve scenario's biedt via nieuwe playthroughs waarbij je verschillende paden kunt kiezen en verborgen items kunt verzamelen. Arcademodus zonder continues, overleven en vijanden aanvallen - leveltraining voor speedrun? Er is veel om uit te kiezen, en ik noem niet alles.

Een spel maken van een van de beste actiefilms aller tijden is natuurlijk een gedurfde zet – maar werkt het? Ja, dat doet het, zonder ray tracing en zonder 3D. De muziek en het geluid zijn ook absoluut briljant - Brad Fiedels onvergetelijke soundtrack maakt een comeback, samen met periode- en bijna uitgebreide audiofilie. Een laserwapen in het spel harmonieert zoals verwacht met zijn filmtegenhanger. De insecten echter... nergens te bekennen, wat ik toejuich.

De presentatie en de zeer bewuste en hedendaagse kunststijl hier doorslikken is misschien makkelijker als je deze tijd hebt meegemaakt, beweert Persoon A - door en voor belanghebbenden, maar ik durf te zeggen dat Persoon B gelijk heeft in zijn gretigheid om een oude vosboa uit de kast te halen en elke 20-jarige influencer aan te kleden - die meegaat of niet. Terminator 2D: No Fate biedt waar voor je geld en dat is nou ja investeerd, precies leverde wat ik hoopte – en meer. Maak je je zorgen over de inhoud en de speelduur? Dan zul je iets anders moeten vinden. Dit is precies de juiste lengte en goed doordacht, klassiek gestructureerd en een briljante mix van verschillende genres. Het is vooral side-scrolling actie – maar het verweeft ook elementen van beat 'em ups en voertuigsequenties die rechtstreeks uit Battletoads of Teenage Mutant Ninja Turtles uit de SNES en Mega Drive komen. Terminator 2D: No Fate is een viering van de definitie van het woord perspectief op meer manieren dan mogelijk zou moeten zijn, waarbij de tijdlijn waarschijnlijk zal beginnen te barsten als ik blijf doorgaan met het bestaan ervan. De retro compote hier is van topkwaliteit en slaagt in iets wat noch het spel noch de film over het thema eerder heeft geleverd.

Met geprogrammeerde precisie hebben we een missie en is er geen onderhandeling of redenering over – het voelt geen medelijden, geen spijt en nauwelijks angst. Het zal nooit stoppen met je jagen... Terminator 2D: No Fate heeft mijn dagelijks leven uitgedaagd met retro-geïnspireerde gameplay en technologie uit een vervlogen tijdperk, met iconische scènes en levels, met een explosieve T-1000 van botbrekende viscositeit vlak achter zich aan. Het verleden hoort absoluut in het heden – om nog maar te zwijgen van de toekomst. Terminator 2D: No Fate is het spel waar het merk sinds 1991 op wacht.