The Alters

Ik hou van nieuwe concepten in gaming - dat wil zeggen, mechanische en structurele innovatie. Helaas is er tegenwoordig niet veel innovatie in de game-industrie, waar sequels en recycling van oude concepten en manieren om games te maken alomtegenwoordig zijn. Daarom is het geweldig om te zien wanneer een ontwikkelaar iets compleet nieuws heeft bedacht, of misschien een nieuwe manier om een oud concept te gebruiken, waardoor een genre helemaal fris en levendig aanvoelt.

Daarom was het geweldig om The Alters in handen te krijgen, een spel dat ik al heel lang op mijn radar had, maar dat keer op keer is uitgesteld. Je hebt het ongetwijfeld al eerder gezien, op een show of gewoon als een willekeurige trailer hier en daar, maar je bent je er misschien niet van bewust dat het morgen, 13 juni, eigenlijk uit is, omdat ontwikkelaar 11 bit Studios veel vager is geweest in zijn marketing. En dat is jammer, want dit is iets heel bijzonders. Het is een gaaf concept, waarbij ze verschillende genres op een compleet nieuwe en spannende manier met elkaar hebben gemixt. Je speelt als Jan Dolski, die wakker wordt in zijn ruimtecapsule nadat deze is neergestort op een onbekende planeet. Hij ontdekt al snel dat hij de enige overlevende is en moet nu proberen een manier te vinden om in zijn eentje te overleven.

Hij vindt al snel een enorm mobiel ruimtestation, een soort basis in de vorm van een gigantisch wiel, maar het is leeg. Door contact met het bedrijf achter de missie krijgt hij de opdracht om de planeet te verkennen. Op zijn eerste reis buiten de basis vindt hij een mysterieus mineraal genaamd Rapidium. Het blijkt iets te zijn waar wetenschappers al jaren naar op zoek zijn en dat de mensheid kan redden. Wanneer hij terugkeert naar de basis, krijgt hij toegang tot een kwantumcomputer waarmee hij zichzelf kan klonen.

Maar dit zijn niet zomaar kopieën. De klonen zijn versies van Jan uit alternatieve levenspaden. Bijvoorbeeld een waar hij bij zijn moeder verbleef en een passie voor mechanica ontwikkelde. De computer maakt nieuwe herinneringen voor de kloon die bij deze alternatieve achtergrond passen, en ineens worden het er twee: Jan en Monteur Jan. En daar blijft het niet bij. Alle klonen hebben unieke specialisaties en namen die passen bij hun nieuwe rollen en persoonlijkheden. Je kunt bijvoorbeeld terecht komen bij Chef Jan, Engineer Jan, Botanist Jan en diverse anderen. Elke Alter heeft zijn eigen achtergrond, dialoog en behoeften, en het is aan jou om erachter te komen hoe ze moeten samenwerken.

Het is een super tof concept, en dat is precies waarom het spel The Alters heet. Het verhaal is verrassend goed gemaakt en fascinerend. Je moet constant praten met je klonen, die allemaal hun eigen trauma's, gedachten en reacties hebben, en je komt zelfs in contact met mensen van de Aarde die deel uitmaakten van het oorspronkelijke levensverhaal waar de klonen nu van zijn afgeleid. Deze gesprekken kunnen leiden tot existentiële reflecties en emotioneel intense momenten waarop je echt het gevoel hebt dat dit niet alleen een strategiesimulator is - het is een menselijk verhaal.

Oké, dus in praktische termen is dit gelijke delen third-person verkenning als de originele Jan, en gelijke delen onderhoud, upgrade en uitbreiding van je basis, waar je jezelf kloont en ervoor zorgt dat de klonen die je hebt gedijen. Het is ongebruikelijk dat een game met zoveel RTS- en resource management-elementen zich zo veel richt op karakterontwikkeling. De klonen reageren op je keuzes, worden blij of nerveus en kunnen zelfs ruzie met elkaar maken. Je moet een standpunt innemen, bemiddelen en ervoor zorgen dat iedereen goed samenwerkt, anders gaat het bergafwaarts. Ze kunnen depressief worden, boos worden of weigeren mee te werken. Je moet een leider, een vriend en een psycholoog tegelijk zijn.

Tegelijkertijd moet je de planeet verkennen, die mysteries, gevaren en verborgen geheimen bevat. Het is niet alleen overleven, het is een soort langzame ontdekkingsreis waarbij je nooit helemaal weet wat er om de volgende hoek te wachten staat. De game combineert het bouwen van een basis, het beheer van hulpbronnen, het verzorgen van personages en verkenning in één pakket, en het werkt verrassend goed. Je kunt bijvoorbeeld vreemde objecten in de wildernis vinden die geen van je klonen begrijpt, totdat je ze mee naar huis neemt en ze door de juiste expert laat analyseren. Dit opent kleine zijverhalen en draagt bij aan het gevoel op een vreemde maar levende planeet te zijn.

De centrale gameplay gaat over het in leven houden van je mobiele basis en het weghouden van de zon, die alles dreigt te verbranden. Maar daarvoor zijn middelen nodig, en die moeten op het oppervlak van de planeet worden opgegraven. Dit wordt gedaan via een kleine minigame waarin je de grond scant en een mijnstation opzet. Maar het moet wel bemand worden door een kloon, anders gebeurt er niets. Je moet dus voortdurend prioriteiten stellen: moet je de middelen gebruiken om nieuwe modules voor de basis te bouwen of een nieuwe versie van jezelf klonen met de nodige vaardigheden? Deze motivaties zijn niet nieuw voor dit type spel, maar in deze context wordt de daadwerkelijke gameplay-flow unieker.

Het spel dwingt je constant om beslissingen te nemen en je behoeften in evenwicht te brengen. Een kloon heeft misschien een slaapplaats nodig, en zonder slaap wordt hij prikkelbaar en ineffectief. Een andere kloon vindt dat je je moet richten op plantkunde, terwijl een derde nieuwe systemen wil bouwen. Naar wie luister je? Wat is het belangrijkste? Het is aan jou om te beslissen, en het voelt constant alsof je nog een hand nodig hebt, maar nog een hand zal meer problemen met zich meebrengen. Dit maakt de gameplay intens en boeiend. Het voelt alsof je in de voorhoede staat van een expeditie waar elke beslissing gevolgen heeft en waar samenwerking niet alleen een mechanisme is, maar een noodzaak.

De basis is gebouwd als een gigantisch wiel, waar je de modules constant kunt herschikken. Het is een beetje zoals het basisbeheer in XCOM, waar je overal ruimte voor moet maken en logistiek moet denken. Er zijn afdelingen voor elk kloontype, één voor de botanicus, één voor de monteur, enz., en je moet constant uitbreiden en aanpassen. Tijd is je grootste vijand en je hebt zelden het gevoel dat je voorop loopt. Dit betekent dat je voortdurend optimaliseert, bijstuurt en inspeelt op nieuwe uitdagingen.

Het moet echter gezegd worden dat dit alles de neiging heeft om een beetje overweldigend te worden. Ik speelde op pc, waar macro's en muisbesturing het iets gemakkelijker maken om snel door verschillende systemen te navigeren, en het is moeilijk voor te stellen hoe dit op de console werkt. De onboarding via tutorials ontbreekt ook, en ik ben een beetje bang dat veel spelers zullen afhaken, omdat het spel zijn diepgang simpelweg niet effectief communiceert door middel van een solide leercurve tijdens de eerste paar uur. Gelukkig word je, als je doorzet, beloond.

Een van de dingen die ik erg leuk vond, was het verkennen van de planeet. Het is mooi, somber en voelt echt gevaarlijk aan. Er is radioactiviteit, magnetische stormen en andere verschijnselen die doen denken aan de S.T.A.L.K.E.R. spellen. Het is super spannend om je voort te bewegen op een planeet die lijkt alsof hij je daar niet wil hebben. En misschien is er meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt? Je krijgt het gevoel dat de planeet een personage op zich is, een stille tegenstander die je voortdurend hindernissen in de weg legt.

The Alters is een prachtige mix van genres die samen een krachtig en uniek geheel vormen. Het is een spel dat denkwerk, leiderschap en strategie vereist, maar ook een spel dat een diepgaand verhaal, sterke personages en een wereld biedt die je wilt begrijpen. Ik raad het van harte aan als je van dat soort dingen houdt.