The Astronaut

Knallen! De ontsnappingscapsule van het NASA-ruimtevaartuig Sam stort neer in de Atlantische Oceaan tijdens de intro van The Astronaut (2025) en de reddingsoperatie brengt een gewonde, versufte en geschokte piloot naar huis die, ondanks het redden van zijn leven, ternauwernood aan de dood is ontsnapt, en nu moet worden behandeld in een ruimtehospitaal en vervolgens in quarantaine moet worden geplaatst. Aan de andere kant van het beschermende glas, voorbij veiligheidscontrole na veiligheidscontrole, Nasa-wetenschappers in hazmat-pakken en alles daartussenin, wacht Sam's dochter op haar moeder, die zes maanden weg is geweest en haar nog zeven dagen niet kan zien omdat haar algemene toestand en mogelijk risico op infectie of straling met uiterste zorg moeten worden onderzocht. Sam's capsule werd gebroken tijdens de noodlanding in de Atlantische Oceaan. Het glas aan de voorkant was gebarsten, net als het glas in haar ruimtehelm, en kort nadat ze in de luxueuze quarantaineruimte van NASA was geplaatst, begonnen haar hallucinaties de grens tussen fantasie en realiteit te vervagen.

De marketing van deze film is naar mijn mening briljant geweest. Het is gecategoriseerd als horror en zowel trailers als postermateriaal zijn bedekt met de woorden "Van de producent van A Quiet Place". Als je ruimte, horror, duisternis, mysterieuze kwalen en A Quiet Place mengt in een vooraf gestileerde cocktail, ben ik zeker een van degenen die mezelf tegen de bar gooit en het naar binnen slurpt. Tot de laatste druppel. Het klonk verdomd goed, duidelijk en eenvoudig.

Helaas was de film niet erg goed. Überhaupt. In feite zou dit heel goed kunnen staan als misschien wel de slechtste film van het jaar naast Ice Cube's op Teams gebaseerde rampenfilm gebaseerd op War of the Worlds, en het was constant moeilijk voor mij om door The Astronaut te komen, om verschillende redenen. Ten eerste is het verhaal slordig geschreven, slecht gestructureerd, slecht gemotiveerd en doordrenkt met stijlfiguren waardoor de geperste 'horror'-elementen hoogstens aanvoelen als slechte thrillerpluisjes. Er is hier geen horror, hoewel ik besef dat dat vanaf het begin het idee was. Het volgende negatieve punt betreft de hoofdrolspeelster Kate Mara (The Martian, House of Cards). Ze heeft hier echte problemen met het uiten van enige vorm van echte, verstandige emotie, en ik vermoed dat dat een combinatie is van een beperkt bereik als acteur en een beperkte capaciteit als regisseur (van de kant van Jess Varley). Mara ziet er nooit echt doodsbang uit in de scènes waarin ze doodsbang zou moeten spelen, ze ziet er nooit opgelucht uit als ze net is verzorgd na de noodlanding, ziet er nooit misselijk uit als ze moet overgeven, of verdrietig als haar dochter, na zes maanden afwezigheid, haar roept door het veiligheidsglas. Mara kan hier niets laten werken, en dat wordt niet geholpen door het feit dat de oude man van The Matrix, Fishburne, zijn regels gewoon voorleest, van grote papieren borden, rechtstreeks. Geen empathie, geen karakter, geen menselijkheid.

Nu wil ik natuurlijk niet onthullen waar The Astronaut echt over gaat, waar het om draait, maar laten we zeggen dat Sam dingen uit de ruimte naar de aarde heeft gesleept, die haar helemaal naar het superbeveiligde ziekenhuis van NASA hebben gevolgd. Wanneer de dingen op het platteland beginnen te ontrafelen en het beveiligingssysteem in de war raakt, is het de bedoeling dat deze film een aantal voor de hand liggende elementen zal delen met A Quiet Place in het bijzonder, maar niets werkt hier, niets. Tegen de tijd dat we de laatste akte bereiken, is de lucht uit The Astronaut gegaan op een manier waardoor het lijkt op een slechte aflevering van The Twilight Zone of een slechte sketch. Of een combinatie van beide.