The Drama

Liefde is niet altijd makkelijk, maar het is uiterst zeldzaam dat het ooit zo moeilijk zou moeten zijn als in A24's The Drama. Met Robert Pattinson en Zendaya in de hoofdrollen volgt de film een stel dat op het punt staat te trouwen en een nieuw ontdekt geheim dat hun huwelijk in gevaar brengt nog voordat het begonnen is.

We beginnen met een schattige ontmoeting, waarbij Charlie (Pattinson) Emma (Zendaya) benadert in een koffietentje. Haar gedeeltelijke doofheid leidt tot een schattig verhaal dat je zou verwachten van een romcom uit het begin van de jaren 2000, en het eerste deel van de film neemt ons mee door dat liefdevolle aspect van zo'n relatie. Eerste dates, samenwonen, geweldige seks, het gaat allemaal zo goed als je kunt verwachten. Zelfs als je weet dat er iets mis zal gaan, is het fijn dat er niets cynischs is aan de liefde die deze twee personages delen. De film vraagt ons meerdere keren om Charlie en Emma te lachen, maar nooit om het idee dat ze verliefd zouden kunnen zijn. Dit zijn geen twee jonge idioten die verblind zijn door de fysieke aantrekkingskracht die ze tot elkaar voelen, die bij het eerste teken van echte problemen uit elkaar zouden gaan.

Het is het beste om er The Drama blind in te gaan, dus ik zal niet verklappen wat de centrale wending is die het leven van dit stel op zijn kop zet, maar het is iets waar jij en je partner zeker over zullen discussiëren of de personages wel of niet bij elkaar hadden moeten blijven tijdens de rit naar huis.

The Drama bruist van de momenten, thema's en personages die echt geschikt zijn voor waterkoelers. Het is een echt rijke tekst, met genoeg extra details om een dozijn "heb je dit gezien?" YouTube Shorts of Reels te vullen. Ik was bijzonder fan van hoe Pattinsons haar slapper werd naarmate zijn mentale toestand verslechterde. Ik denk niet dat ik het binnenkort opnieuw wil kijken. De film is briljant tenenkrommend, met momenten waarin je óf lacht óf achterover deinst in je stoel alsof je een slak bent die terugkeert naar zijn schulp, terwijl The Drama de geheimen van het stel verder in het openbaar brengt, en steeds meer mensen het verschrikkelijke moment beginnen te begrijpen dat Pattinson en Zendaya ertoe bracht hun leven samen te bevragen.

Ik had echt niet verwacht dat The Drama zo bewust grappig zou zijn als het is. Gezien de titel en de betrokken acteurs had ik een film verwacht die meer doordrenkt was met, nou ja, drama. Toch is The Drama zo goed gemonteerd en gefilmd dat je niet anders kunt dan lachen, zelfs als je weet dat je dat niet zou moeten doen. Er zijn enkele tussenpogingen die soms passen bij een Family Guy-aflevering, maar ze doen nooit af aan het emotionele gewicht en de kern van de film. Als er al iets is, maakt de humor het alleen maar echter, alsof de personages niet voor het conflict zijn gemaakt, maar bestaan als echte mensen, waardoor we een korte blik krijgen op hun leven.

Zendaya en Robert Pattinson doen fantastisch werk in het vertolken van Emma en Charlie, hoewel ik vooral Zendaya als een uitblinker wil benadrukken. Net als in Challengers bewijst Zendaya dat, hoewel ze een van de grootste sterren op de planeet is, ze als iemand anders volledig geloofwaardig kan zijn. Het hoort bij haar werk als actrice, maar soms groeien sterren zo groot dat het onmogelijk is ze voor te stellen als iemand die niet groter dan het leven is. Toch is Emma een nuchter, realistisch persoon, op wie het centrale conflict van de film steunt. Je hebt misschien gehoord van de controverse rond sommige aspecten van de film, die ik niet zal benadrukken vanwege spoilers, maar zelfs met onderwerpen die op een slappe koord balanceren boven een put van volatiliteit, draagt Zendaya het gewicht van de film alsof het een lege zak is. Pattinson is ook een briljante chagrijnige als Charlie, die veel te vaak verstrikt raakt in zijn eigen overdenken, waardoor hij de ergste scenario's creëert die hij in zijn hoofd had gedroomd.

The Drama is een fenomenaal, karaktergedreven film. Het is grappig, emotioneel en briljant gemonteerd. Misschien vond ik het meest leuk aan het romantische element. Zoals ik aan het begin zei, is er in deze film een geloof dat liefde, ware liefde, bestaat, en dat biedt een centraal thema van hoop dat je helpt de vragen te beantwoorden of mensen verlost kunnen worden door in de kern van de film te liggen. Ik wil deze film van hartsout houden, maar de controverse rond de relatie van regisseur Kristoffer Borgli met een tiener toen hij eind twintig was, belemmert dat, en laat een bittere nasmaak achter als ik de film zo fel prijs.