The House of the Dead 2: Remake

Het gebrek aan railshooters in het huidige gamelandschap is echt jammer. Onhandige verhalen, onverwachte wendingen, goedkope personages en meedogenloos geweervuur... Wat is er niet om van te houden? Daarom voelt MegaPixel Studio 's remake van de klassieker The House of the Dead 2 als een culturele dienst.

Een jaar na de gebeurtenissen in de eerste game breekt er een zombie-uitbraak uit in Italië. AMS-agenten worden uitgezonden om te onderzoeken en te ontdekken wat er met hun vermiste collega is gebeurd. Als je het originele The House of the Dead niet hebt gespeeld, kan de plot van het vervolg aan je voorbij vliegen. Namen en gebeurtenissen worden rondgeslingerd alsof iedereen al bekend is met de meest bizarre wendingen en personages. Aan de andere kant, als het spel eenmaal begint, is het tempo zo hectisch dat het verhaal er nauwelijks toe doet. Het drama op soap-niveau en de verhalende omwegen zijn gemakkelijk van zich af te schudden wanneer het scherm overspoeld wordt met groteske monsters die smeken om geperforeerd te worden met een arsenaal aan wapens in een glorieuze razernij van geweld. Hoewel het verhaal altijd op dezelfde plaats eindigt, verandert het pad daarheen op basis van de keuzes van de speler en het schot op doelen, waardoor de ongeveer een uur durende campagne een behoorlijke herspeelwaarde krijgt.

Het kernconcept is verfrissend eenvoudig. De speler wordt automatisch door verschillende gebieden geleid en stopt op momenten dat monsters aanvallen. In first-person view bestuur je een dradenkruis om te richten en te schieten. Om verder te komen, moet je elke ontmoeting van vijanden opruimen, waar het interessanter wordt als er hulpeloze burgers verschijnen. Door deze arme zielen te redden, kunnen alternatieve routes worden ontgrendeld of nuttige bonussen worden toegekend, zoals betere wapens of extra levens, waarbij redding meestal afhangt van reacties in een fractie van een seconde, voordat de monsters ze opeten, tenzij je trekkervinger hun lot voortijdig bezegelt. Dat overkwam me vaker dan ik zou willen toegeven...

De gameplay-mechanica voelt een beetje ruw aan de randen. Het richten met de stick is onbetrouwbaar, hoewel de instellingen verrassend gedetailleerde aanpassingen bieden. De game schittert het helderst met gyrobesturing, die een authentieker arcade-gevoel toevoegt aan het schieten. Helaas lijdt de Joy-Con gyro aan onnauwkeurigheid en, nog irritanter, drift- en verbindingsproblemen. Na slechts een korte sessie begint het dradenkruis uit het midden te draaien, waardoor je gedwongen wordt om met een scheve controller te spelen, tenzij je ermee schudt om te resetten. Soms bevriest de gyro zelfs of verliest hij het dradenkruis helemaal uit het oog, wat verre van ideaal is in het midden van een vuurgevecht.

Ondanks het eenvoudige uitgangspunt is The House of the Dead 2: Remake een moeilijk spel. Zelfs op de gemakkelijkste moeilijkheidsgraad zullen de meedogenloze golven van snel bewegende monsters en verrassingsaanvallen je doen zweten. Munitie is misschien onbeperkt, maar je moet nog steeds herladen tussen bursts, waarbij de iconische "Herladen!" prompt van de game wordt een bijna constante mantra, die om de paar seconden weergalmt tijdens de chaos.

Je kunt de moeilijkheidsgraad verlichten door de coöpmodus te activeren. De verhaalcampagne is lokaal speelbaar met een vriend, wat de funfactor verhoogt. Je kunt samen het verhaal aanpakken of strijden om punten. De campagne is beschikbaar in zowel originele als bijgewerkte arcadeversies, hoewel de verschillen minimaal zijn. Er is ook een trainingsmodus waarin je je doel kunt aanscherpen door gijzelaars te redden of tegen bazen te vechten. Deze modi bieden een paar uur stevig stralen.

Visueel en auditief is The House of the Dead 2: Remake een tijdcapsule uit de gouden eeuw van de arcades. De oorspronkelijke stemmige esthetiek blijft behouden, tot en met de hoekige karaktermodellen. De texturen zijn scherp, de actie is helder en de wereld zit vol met details, van met bonussen gevulde kratten en vaten tot royale spatten bloed. Het is ook geweldig dat kogelgaten zichtbaar blijven op muren. Vijandelijke ontwerpen zijn amusant creatief, hoewel de variëteit slechts matig is, met enkele gerecyclede modellen. De soundtrack is een voorspelbare mix van rockriffs en gothic vibes, die als een clichéhandschoen past bij de monstervernietigende chaos. De geluidseffecten zijn meestal hoge tonen, maar de wapens hebben wat punch en de voice-acting is heerlijk stijf en onhandig, wat een laagje charme toevoegt aan al het bloedbad. Het met helium doordrenkte gekrijs van een vliegend monster is zo absurd dat het de game in een volledig komisch territorium duwt. Maar over het algemeen draait het spel soepel op de Nintendo Switch OLED, zelfs als het bladeren door de vijand- en schatgalerij grote vertraging veroorzaakt die alleen een herstart kan oplossen.

The House of the Dead 2: Remake is een verfrissende knaller uit het verleden. Het bewijst dat old-school game-ontwerp nog steeds bite heeft en dat railshooters een comeback verdienen. De remake had meer glans kunnen gebruiken, en er zijn duidelijke problemen, maar vooral in coöp is het nog steeds een leuke rit die het proberen waard is, zelfs voor degenen die het de eerste keer niet hebben meegemaakt.