The Long Walk

Om te zeggen dat Stephen King op dit moment hotter is dan ooit, na 65 gepubliceerde romans en bijna 200 gepubliceerde korte verhalen, op 78-jarige leeftijd en na 50 (!) jaar bestsellers te hebben geschreven, is voor mij bijna absurd. Maar dat is het wel, en de golf van verfilmingen die de afgelopen twee jaar zijn verschenen, is bijna verbijsterend. King-verfilmingen stromen uit, en net voordat Edgar Wright's veel gehypte The Running Man verschijnt, heeft The Long Walk eindelijk zijn weg gevonden naar de streaminghemel.

Het boek was King's eerste (in ieder geval zijn eerste geschreven, aangezien Carrie zijn eerste gepubliceerde roman blijft), en is een soort kruising tussen The Time of the Plague en Stand By Me, en een metaforische klap in het gezicht van onze ultra-materialistische samenleving en onze zeer menselijke neiging om nooit macht en de staat in twijfel te trekken. De film speelt zich, net als zijn voorganger, af in 1967 en speelt zich af in een soort post-apocalyptisch verleden waar jaarlijks een challenge plaatsvindt waarin 50 jonge mannen de strijd aangaan om te kijken wie het verst kan lopen, zonder rust of onderbreking. Als hun snelheid onder een bepaald cijfer daalt, worden ze doodgeschoten. Als ze afwijken van het vooraf bepaalde pad, worden ze doodgeschoten op dezelfde manier als wanneer ze rusten of stoppen. Onder deze omstandigheden, die op zijn zachtst gezegd vreemd zijn, vindt een groep verdwaalde jongeren niet alleen zichzelf, maar ook elkaar, en dit is waar deze film echt schittert.

Cooper Hoffman als Raymond Garraty (#47) en David Jonsson als Peter McVries (#23) zijn beide uitblinkers en de twee die deze film stelen in een ensemble van verschillende zeer getalenteerde jonge heren. Er zijn echte vonken over deze twee, wiens relatie gemakkelijk saai en vol met stijlfiguren had kunnen zijn, maar in plaats daarvan erin slaagt menselijk geloofwaardig en genuanceerd te zijn op een manier waarvan ik denk dat King er geen expert in was, tijdens zijn geweldige carrière. Er is hier wanhoop, hoop, betekenis, nutteloosheid en een goed opgebouwde zenuw via scherpe regie die ervoor zorgt dat alle 108 minuten heel goed werken. Aan het roer staat Francis Lawrence (I Am Legend, Constantine, Hunger Games) en minus een paar misstappen met lege, one-note Hunger Games-sequels, is hij hier echt terug in topvorm. Er zijn delen van The Long Walk die misschien niet zo goed werken als bedoeld (Luke Skywalker als generaal, een van die momenten), maar over het algemeen is dit een goed gemaakte film en een aangrijpend, kijkbaar drama.