The Séance of Blake Manor

Ik hou van verhalen over hardboiled en superlogische detectives die moordmysteries kunnen oplossen omdat de aanwijzingen hen aanspreken. Mijn favorieten zijn Sherlock Holmes, Hercule Poirot en de modernere Columbo-serie. Ze prikkelen echt mijn verbeelding en ik denk vaak als ik ze kijk dat ik dat ook kan. Nu krijg ik de kans in The Séance of Blake Manor, waar ik zowel logisch als hardboiled moet zijn. The Séance of Blake Manor is nu op Steam te vinden, en ik ga kijken of je je detectivefetisj kunt bevredigen.

The Séance of Blake Manor speelt zich af in Ierland in 1897, wanneer rechercheur Jim Ward een brief ontvangt waarin hij wordt gevraagd naar Blake Manor te gaan om de mysterieuze verdwijning van Evelyn Deane te onderzoeken. Hij reist over het smaragdgroene eiland naar het afgelegen hotel en arriveert om 23.00 uur, nadat alle gasten naar bed zijn gegaan. Je begint buiten Blake Manor, waar je eerst een vrouw voor het hotel ziet staan. Maar als je naar haar toe loopt, verandert ze in vier raven en vliegt weg. Ze laat haar mantel achter, die je meeneemt naar het hotel. Hier ontmoet je meneer Varley, de sombere en donkere manager van het hotel, die totaal niet geïnteresseerd of blij lijkt dat je bent aangekomen. Als je naar Evelyn Deane vraagt, realiseer je je al snel dat hij liegt als hij zegt dat ze uit het hotel is uitgecheckt.

Dit is slechts het eerste van vele mysteries die The Séance of Blake Manor biedt in zijn 18-20 uur durende verhaal. Een verhaal vol leugens en intriges dat Ex on the Beach eruitziet als een programma dat je elke zondag in het bejaardentehuis kijkt. Het kan soms lastig zijn om te volgen, omdat er meer dan twintig personages zijn om mee te praten, en in sommige gevallen te beschermen en te beschuldigen. Het is eigenlijk een goed idee om aantekeningen te maken, gewoon om leugens en waarheden bij te houden, en natuurlijk alle aanwijzingen die je onderweg vindt.

Het is jammer dat het spel geen volledige stemacteurs heeft, want ongeveer de helft van de gesprekken wordt alleen als tekst gepresenteerd. Helaas kun je de tekst ook niet groter maken, wat op een 4K-tv betekent dat je vaak dicht bij het scherm moet zitten. Als je oogproblemen hebt zoals ik, is dat jammer - maar misschien is dat gewoon mijn probleem. De stemacteurs zijn ook niet van topniveau, maar ze zijn wel degelijk en functioneel. Al met al is het een geweldig verhaal met sterke gesprekken. De mysteries zijn intrigerend en de oplossingen openen voortdurend nieuwe mysteries, wat heel goed werkt.

The Séance of Blake Manor heeft coole, maar ook veeleisende mechanieken. Alles gebeurt op een timer. Bij het verkennen van het grote hotel moet je er altijd van bewust zijn dat alles wat je doet tijd kost. Als je te veel uitgeeft, kom je in een zogenaamde fail state, wat in feite betekent dat het spel voorbij is en je terugkeert naar je laatste savegame. Daarom moet je voortdurend nadenken over waar je onderzoek naar doet en met wie je praat. Je kunt dit bijhouden in je dagboek, waar je hypothesen opstelt en probeert de puzzels op te lossen die de vele gasten je voorleggen.

Zo klikte ik bijvoorbeeld op alles in de hal toen ik aankwam, zoals je doet in klassieke avonturenspellen. Het eindigde in een fail-staat en ik moest terugkeren naar een eerder punt in het spel. Ik besloot het hoofdstuk opnieuw te beginnen om zuiniger met mijn tijd om te gaan. Om 23:42 loste ik de puzzel op, die ik hier niet zal verklappen, en werd ik vervolgens naar mijn hotelkamer geleid.

Hier viel ik in slaap en in de dromen die volgden, kwam ik een van de puzzeltypes tegen die in het spel worden gepresenteerd. Je moest puntpuzzels oplossen waarbij je lijnen tussen stippen moest trekken zonder elkaar te kruisen. Er waren er drie voordat ik wakker werd. Ik zie niet echt de relevantie van deze sequenties, behalve dat ze de speeltijd oprekken. De puzzels zijn in het begin vrij makkelijk, maar worden geleidelijk uitdagender. Ze duiken elke dag tussen en dat was niet het deel van het spel dat ik het leukst vond.

Iets anders dat tot deze fail-states kan leiden, zijn bepaalde gevaarlijke acties. Zo kun je kort na aankomst in het hotel een deurkozijn omhoog klimmen, wat eindigt met dat je naar beneden valt. En dan is het fail state city. Het doet denken aan de oude Sierra-spellen, die vol stonden met dit soort vallen. Ik was toen geen fan en dat ben ik nu ook niet. Het voelt als een straf voor nieuwsgierigheid, en dat vind ik niet fijn. Het had zeker beter aangepakt kunnen worden.

Naarmate je dichter bij de waarheid over het lot van Evelyn Deane komt, verzamel je steeds meer aanwijzingen en praat je met de vele mensen in het hotel. De aanwijzingen worden opgeslagen in je dagboek waar je ze kunt organiseren in conclusies en hypothesen. Hier beschrijf je de leugens die je hebt ontdekt en hoe fysieke aanwijzingen passen bij de verklaringen die je hebt gekregen. Het opent nieuwe mogelijkheden voor dialoog en werkt heel goed. Je voelt je oprecht slim als je, na een lang onderzoek, eindelijk een overzicht krijgt van wat waar is en wat een leugen. Dit zijn mechanieken die je echt het gevoel geven een echte Sherlock Holmes te zijn.

Toch had ik de vele vallen die het spel in de weg gooit wel kunnen missen. Het zou genoeg zijn geweest als fail-states alleen waren gebeurd als je tijd tekort kwam. Zoals het nu is, voelt het opnieuw als een manier om de speeltijd te verlengen.

Het spel heeft een geweldige grafische uitstraling en voelt alsof je rondbeweegt in een levend stripboek. De manier waarop de personages worden gepresenteerd is ook erg charmant. Er wordt veel gespeeld met licht en schaduw, en er gebeuren veel bovennatuurlijke dingen in het hotel. In de eerste paar minuten zie je de vrouw buiten en een snelle glimp van een gloeiend skelet. Het hotel verbergt duidelijk geheimen die het liever voor zichzelf houdt. De sfeer is van topniveau en de muziek weet precies wanneer ze moet inzetten voor maximaal effect.

Zou ik The Séance of Blake Manor aanbevelen? Ja, dat zou ik doen. Het is een klein spel gemaakt door een studio met beperkte middelen, maar ze hebben het echt goed gedaan met de tools die ze tot hun beschikking hebben. Ik zou op het puntje van mijn stoel hebben gezeten als het niet was voor de vele faal-toestanden, die onnodig aanvoelen en als vulling lijken. Maar als je een beetje detective in je hebt, is dit het antwoord op je dromen. En wie heeft er niet eens van gedroomd om een hardboiled detective te zijn - maar af en toe?