The Super Mario Galaxy Movie

Toen ik precies drie jaar geleden de recensie van The Super Mario Bros. Movie schreef, prees ik wat ik vond een briljante bioscoopbewerking van die eigenaardige fantasie die het Paddenstoelenrijk is van Shigeru Miyamoto, Takashi Tezuka en Koji Kondo. Maar ik bekritiseerde vooral één ding: dat er weinig ruimte was om te ontspannen en dat het wat leeg aanvoelde. Zodra het Brooklyn verliet, bombardeerde het je met de ene actiesequentie na de andere, verloor zijn weg en leunde volledig op nostalgische verwijzingen. Maar goed, het was zo mooi en sommige personages waren zo goed uitgewerkt dat het zelfs de moeite waard was om het aan te bevelen aan wie niet bekend is met de videogames, als er nog iemand is.

The Super Mario Galaxy Movie negeert die vaak herhaalde kritiek niet en herhaalt inderdaad de dopamine-bombardementformule die is afgestemd op de ADD-generatie met nog meer razernij, als dat al mogelijk is. Het probleem is dat het deze keer gebeurt zonder dat er een fundament ligt.

Het zou hypocriet zijn om te verwachten dat deze animatiefilm de geloofwaardigheid en karakterdiepgang van The Godfather heeft, maar om hen te herkennen of zelfs maar te onderscheiden, en om hun zoveelste grap effectiever te laten slagen, had de cast wat meer zorg en dialogen op het scherm nodig. Of iets als de elegantie en terughoudendheid van de hondensequentie. Ik zeg dit omdat Rosalina volledig aan de kant wordt geschoven na een veelbelovende introductie, omdat Yoshi van een spannende ontdekking verandert in een achtergrondfigurant, want hoewel het personage en zijn scènes erg gaaf zijn geworden, voelt het vreemd dat Fox McCloud even de schijnwerpers steelt. Als je het vervolg weghaalt van Donkey Kongs persoonlijkheid en zijn familie, als de Lumas weer een kinderlijke versie van de Toads blijken te zijn, en als de meest unieke hoogtepunten van de eerste film verdwijnen, wordt dit een reeks grappen ondersteund door visueel spectaculaire scènes.

En dan is er nog een andere bepalende factor waarvan ik hoopte dat ze ze zouden benutten: de spelletje zwaartekracht uit de Super Mario Galaxy-titels. Er zijn hier een of twee knipogen naar, vooral in het Casino-gedeelte, maar waar is het gevoel van gewichtloosheid uit de videospellen? De omgekeerde wereld, het drie-lichamenprobleem, of de verschuivende zwaartekracht... Op de Wii en zelfs voor degenen die recentelijk op de Switch/2 hebben gespeeld, waren en blijven dit fantastische maagverdraaiende sensaties waar de film niet in slaagt in te profiteren. Ja, je ziet asteroïden en grotere planeten die geïnspireerd zijn door of direct gekopieerd zijn van de games, en natuurlijk is er veel ruimtevaart en springen, maar de essentie, de pure vindingrijkheid van die games, is verdund.

In plaats daarvan zie je veel meer van Super Mario Odyssey, maar dan als snelle cuts (Cascade, Sand) en vaak zelfs misplaatst (een bepaald nummer dat niet paste). De medley put ook uit Mario Sunshine en Wonder, maar vaak zonder de verwijzing goed vast te stellen. Om deze reden komen de visuele beste elementen nog steeds uit de oudere games, en de waarheid is dat in de veel betere slotscènes het zeer goed gebruik maakt van de pixelart uit Super Mario Bros. en Super Mario World. Eindelijk iets verrassends, bijna aan het einde.

En dat is misschien wel wat The Super Mario Galaxy Movie het meest mist: verrassing en mysterie, of dat nu op narratief of artistiek niveau is. Het is ongelooflijk vlak vergeleken met het fantastische bronmateriaal en weet de grenzen voor verschillende personages te vervagen, waaronder Mario zelf, de vermeende hoofdpersoon. Toegegeven, er zijn een paar voorzichtige hints van romantiek, de oorsprong van Prinses Peach wordt zoals verwacht onthuld, en stelen Bowser en zijn verhaallijn opnieuw de show: hoewel ze niet helemaal aan de eerste keer tippen, ontwikkelen ze zich hilarisch en passen ze bij de games.

Dat gezegd hebbende, is het natuurlijk een essentiële film voor fans. Als je de beste versies van de Mario-werelden wilt zien, is het een feest voor het oog. Hoewel het te veel als vanzelfsprekend beschouwt, zijn er altijd kleine details om je aan vast te klampen als je je verveelt (ook al zijn de Easter eggs deze keer niet zo talrijk of goed). En Brian Tyler brengt opnieuw het beste eerbetoon aan Koji Kondo en Mahito Yokota, en alleen al voor de soundtrack is het de moeite waard om de Mario Galaxy-film zelfs met gesloten ogen te bekijken. Maar ik vermoed dat deze repetitieve formule om de onzin goed te maken niet zo goed zal werken als de eerste keer, en dat betekent helaas dat deze film minder geschikt is voor alle doelgroepen. Ze zullen hiervan moeten leren voor DK's inmiddels voorspelbare terugkeer naar het grote scherm.