Top 10 meest verbluffende Sega Mega Drive-covers

Nu alles van de Super Nintendo tot de pc is behandeld, is het eindelijk tijd voor de Mega Drive. Nee, we zijn Sega's roem zeker niet vergeten, de zwarte hengst die begin jaren 90 grote delen van de markt domineerde en Nintendo flink wat hoofdpijn bezorgde, het coole alternatief voor alle rotzakken die geen zin hadden in mollige loodgieters, hongerige groene dinosaurussen of nette mascottes.

En die reis begon daar op de winkelplank met de spelhoezen. Misschien wel het belangrijkste onderdeel van allemaal: een kunstwerk dat je aandacht trekt en je overtuigt van de ongelooflijke avonturen die komen liggen. Juist hier wist Sega iets geheel eigen te creëren, met een duidelijk hardere, arrogantere houding dan de Super Nintendo. Nee, we hebben het over covers die echt helemaal losgingen, vrij wisselend tussen Amerikaanse stripboeken, Japanse anime, klassieke fantasy-illustraties en pure heavy metal-esthetiek.

Het resultaat waren covers die vaak meer leken op filmposters of albumhoezen dan op traditionele spelboxen. Kijk maar naar de plank in een oude speelgoedwinkel uit 1991, die gevuld was met helden, futuristische ruimteschepen, neonverlichte straten en robots. Het was dramatisch, kleurrijk en soms bijna belachelijk overdreven. Maar juist daarom is het zo memorabel. Handgeschilderd en ongelooflijk iconisch, doordrenkt met een totaal andere sfeer dan de digitale, steriele covers die we tegenwoordig vaak zien.

Nee, we hebben het hier over persoonlijkheid en ziel. De Mega Drive-covers waren zoveel meer dan reclame; Ze waren magisch, en hier zijn tien van de allerbest uitziende die debuteerden, zonder specifieke volgorde. Dus daar gaan we.

Super Donderzwaard

De cover van Super Thunder Blade is een schoolvoorbeeld van hoe de Mega Drive pure, ongefilterde actie via één afbeelding kon verkopen. Hier worden we recht in een chaotische inferno geworpen die schreeuwt om actiefilm. De parallellen met Blue Thunder (de film, dat wil zeggen) zijn onvermijdelijk. Wolkenkrabbers, explosies en een dramatisch perspectief dat de gepantserde helikopter doet lijken alsof hij zo van de dekmantel af zal vliegen. Bovendien slagen ze er, met bijna chirurgische precisie, om dat arcadegevoel daadwerkelijk vast te leggen.

Toki Gaat Apenspuwen

Het feit alleen al dat de titel van het spel er een grap van maakt, is genoeg om mijn interesse te wekken. Maar het feit is dat Toki ook een van de meest kleurrijke en levendige covers voor de console is. Een jungle vol monsters en intriges, kronkelende wijnstokken, en alles gehuld in een groteske levensvreugde. Een cover die het echt voor elkaar krijgt om je te laten stoppen en na te denken; Het wekt nieuwsgierigheid en valt meteen op tussen bijna alles.

Gouden Bijl

Heeft iemand epische fantasy gezegd? Natuurlijk hoort Golden Axe op de lijst van de coolste, meest stijlvolle covers voor de console en hoewel de vervolgen ook niet zwak zijn, is de artwork van het allereerste spel pure perfectie. Uitpuilende spieren, glanzende zwaarden en mooie fraaieën. Het is onmogelijk om naar de cover te kijken en niet helemaal van vreugde te gaan; het had net zo goed een albumhoes kunnen zijn voor Manowar of een andere hedendaagse band.

Truxton

Met een extreem intens kleurenpalet en een gigantisch vijandelijk schip (of wezen?), prikkelt dit mijn esthetische zenuw behoorlijk. De sterke blauwe en donkere tinten tegen de vurige oranje achtergrond, doorzoedeld met flitsende laserstralen. Ja, ik neem het. Een uiterst slimme en goed uitgebalanceerde compositie die vandaag net zo goed zou werken als toen. Het is een cover die er niet alleen goed uitziet, maar ook echt een explosieve energie creëert en echt GEVAARLIJK aanvoelt.

Alisia Dragoon

Waar Golden Axe episch is, is Alisia Dragoon elegant. Veel meer dan veel andere Mega Drive-spelcovers, met de titelheldin in het midden en de enorme draak achter haar. Het is duidelijk zachter en iets minder overdreven, bijna filmisch en dromerig, met een knipoog naar Japanse anime en manga. Het is tegelijk net zo krachtig als stijlvol. Toegegeven, als jonge jongen zou ik het waarschijnlijk niet hebben opgepikt (meisjescrushes waren toen gevaarlijk), maar door volwassen ogen is Alisia Dragoon een parel van de hoogste orde.

Twee Grove Gasten

Als er een cover is die de over-the-top actie-esthetiek van de vroege jaren 90 weet te vangen, is het Two Crude Dudes. Midden in een gebombardeerde stad staan twee enorme, gespierde helden, klaar om alles wat beweegt te verpletteren. Waarschijnlijk de coolste kerels ooit, met precies nul zelfbewustzijn of een greintje subtiliteit, wat ook precies de reden is waarom de cover zo wanhopig charmant is. Het is een beetje alsof iemand gelijke delen Mad Max en Les Edwards in een blender gooide en op volle snelheid ging. Als jonge jongen zou je hier helemaal van onder de indruk zijn geweest. Een perfect voorbeeld van hoe Mega Drive-covers vaak het waagden om buitensporig overdreven, luid en absoluut bloederig briljant te zijn.

Straten van Woede

Weer een klassieker van de hoogste orde. Eerlijk gezegd, wordt het nog iconischer dan dit op de Mega Drive? Streets of Rage is de essentie van alles waar Sega in de jaren 90 voor stond. Emotie, actie, passie en bakken vol kont. Evenveel stripboekomslag als spelomslag, met twee (van de drie) helden - Axel en Blaze - die het opnemen tegen het uitschot van de stad, temidden van vuur, wolkenkrabbers en neon. Om de een of andere reden mocht Adam er echter niet in zijn.

Quackshot met Donald Duck in de hoofdrol

Temidden van zwaarden, monsters en explosies verschijnt Quackshot en herinnert ons eraan dat Disney ook mee kan - en wil - meedoen aan het plezier. Maar dit is hier niet de gebruikelijke "saaie" Donald; nee, hier is hij in plaats daarvan een arrogante avonturier, helemaal in lijn met Sega's houding, compleet met een safaripet en een vastberaden blik in zijn ogen. Maak ruimte, Indiana Jones. De omslag weet ook een balans te vinden tussen kindvriendelijk en stijlvol. Het voelt charmant zonder kinderachtig te zijn en precies daarom staat het nog steeds als een van de meest tijdloze Mega Drive-covers.

Phantasy Star III: Generaties van Ondergang

Hier hebben we een omslag waarvan ik me duidelijk herinner dat die de aandacht trok in de speelgoedcatalogi uit die tijd. Een eenzame held die geconfronteerd wordt met een schijnbaar overweldigende vijand bovenaan een trap die lijkt omhoog te leiden naar de sterrenhemel. Er is iets bijna melancholisch aan de scène, alsof het hint naar een veel groter lot dan zomaar een gewoon avontuur, en eerlijk gezegd lijkt het meer op de omslag van een roman dan op een videogame. Gedenkwaardig en episch, met een prachtige mystiek en ongelooflijk zorgvuldig gekozen kleuren. Het is een bonus dat het spel zelf gewoon belachelijk fantastisch is.

Street Fighter II: Kampioen Editie

Toegegeven, de Street Fighter II-hoes van de Super Nintendo heeft zijn charme en is ook meteen, belachelijk iconisch. Maar de Mega Drive-versie is, bij Jove, op een heel ander niveau. Scherper, mooier en geladen met explosieve energie. De illustraties neigden duidelijk naar de meer Japanse stijl, en Bison, met zijn gloeiende handen op de achtergrond, ziet er prachtig dreigend uit, precies zoals het hoort. Eerlijk gezegd zou het heel goed de best uitziende Street Fighter-cover ooit kunnen zijn; Het is zo goed.

Ja, de Mega Drive-bibliotheek staat vol met fantastische covers, en het terugbrengen tot tien was eerlijk gezegd geen gemakkelijke opgave. Dus ik wil toch graag van de gelegenheid gebruik maken om een paar van de spellen te noemen die net niet op de lijst zijn gevallen, waaronder Castle of Illusion Starring Mickey Mouse, Turbo Outrun, Gynoug en Sonic the Hedgehog 2. En ik heb ongetwijfeld minstens evenveel anderen gemist, dus laat ik het aan jullie, beste lezers, over om me eraan te herinneren.

Hoe dan ook, dit herinnert ons eraan dat de Mega Drive niet alleen een fantastische console was, maar ook de thuisbasis was van enkele van de allerbest uitziende gamecovers uit de geschiedenis. Wat denk jij?

Welke covers heb ik gemist, en welke had je graag op de lijst willen zien?