Total War: Warhammer 40,000 Hands-on Preview: In de grimmige duisternis van mijn nabije toekomst is er alleen oorlog (hamer)

Ik beschreef ooit de Aurochs Digital boomer shooter Warhammer 40,000: Boltgun als het droomproject voor fans van de grimdark verre toekomst. Een Warhammer-skin toevoegen aan een sterk Doom-geïnspireerde ervaring bracht ons dicht bij het onvoorstelbaar zware ceramiet pantser van een Space Marine. Maar als er één videogame is die het gevoel heeft de harten en geesten van Warhammer 40.000 fans te veroveren, dan is het wel de Total War-adaptatie van het 41e millennium. Met enorme gevechten, wapens die planeten kunnen vernietigen en veel te veel vuurkracht dan de Total War-serie gewend is, droomden niet velen van ons dat het echt zou zijn. Toen bevestigde Creative Assembly afgelopen december dat het eraan zou komen.

Nu hebben we de kans gehad om het te spelen. De afspraak begon met leden van het CA-team die sterk suggereerden, ongeacht hoeveel ervaring iemand had met Total War: Warhammer, dat ze zichzelf in de tutorial moesten stoppen. Ik ben niet iemand die het advies van een ontwikkelaar meestal negeert, en dat deed ik precies toen het toetsenbord en de muis werden overgedragen. Voor degenen die denken dat ze de tutorial zullen laten vallen zodra ze Total War: Warhammer 40,000 krijgen, mis je misschien enkele belangrijke gameplayverschillen. Het dekkingssysteem, strategische reserves en munitie spelen allemaal een grote rol, en laten zien hoe oorlogvoering veel verder gaat dan alleen het richten van je speren op de aanvallende cavalerie. Je denkt veel meer aan positionering, dan alleen je eenheden uit de buurt houden van de engste vijandelijke troepen. Elevatie en dekking zijn nu erg belangrijk nu de focus op afstandsgevechten veel groter is.

Melee blijft onderdeel van Total War: Warhammer 40,000 omdat het essentieel is in de Warhammer 40k tabletop. Maar Creative Assembly heeft eerlijk gezegd een enorme hoeveelheid werk gestoken in het creëren van een afstandsgevechtssysteem dat net zo accuraat en cinematisch aanvoelt alsof ze zichzelf naar Games Workshop's sci-fi dystopie hadden gebracht en enkele van de gevechten hadden bekeken. Toen de Space Marines die ik bestuurde begonnen te schieten op wat enthousiaste Orks, zoomde ik in om te zien hoe het afstandsvuur wordt gesimuleerd, en kreeg ik te horen dat het spel elke afgevuurde kogel volgt. Elke. Enkele. Kogel. Dat werd even later bewezen toen een bolterkogel een Ork tot weinig meer dan een met leer beklede hoop bloed liet exploderen, maar toen het lichaam viel, blokkeerde het een andere kogel die recht op zijn bondgenoot afging. Nog één laatste daad van vriendschap tussen groenhuidige kameraden? Misschien. Een demonstratie van de ongelooflijke mogelijkheden van Creative Assembly's nieuwe engine? Zeker.

Nadat we hadden geleerd hoe we moesten bewegen, schieten en zich aanpassen aan de nieuwe gevechtsfocussen in Total War: Warhammer 40,000, gingen we verder op de campagnekaart. Het hele sterrenstelsel wordt niet gesimuleerd in het spel, maar er is een flink stuk ruimte waar onze hoofdfacties om om te vechten. Het is best komisch om een gigantische Space Marine over een planeet te zien stampen alsof het zijn achtertuin is, maar het laat zien hoe alles wordt opgeschaald.

Het is ook interessant om te zien hoe de Space Marine-factie omgaat met nederzettingen. De meeste worden gezien als vitale strategische punten die een Chapter inneemt en behoudt voor het Imperium, terwijl de andere facties een nederzetting lijken te zien als een plek om even te parkeren. De Orks gaan wat schroot oogsten. De Astra Militarum zal waarschijnlijk proberen een hive-stad te bouwen. De Aeldari zullen je niet vertellen waarvoor ze een nederzetting afpakken, maar ze zullen erg zelfvoldaan zijn over het bewaren van hun geheimen. De manier waarop de campagne werkt in Total War: Warhammer 40,000 lijkt veel smaakvoller dan zijn fantasyvoorganger. Creative Assembly heeft veel geleerd van zijn factie-herwerkingen, en hoewel iedereen kan nemen, vasthouden en bouwen om meer troepen te rekruteren, voegt de focus op het toevoegen van redenen achter het veroveren van nederzettingen veel toe aan het meta-narratief dat je tijdens het spelen van een campagne opbouwt.

Uit mijn korte maar verhelderende tijd met Total War: Warhammer 40,000 wordt duidelijk dat dit geen Total War-spel is met een Warhammer-skin, maar een Warhammer 40,000-spel dat Creative Assembly met grote moeite heeft gedaan om binnen het Total War-thema te passen. Diplomatie is eigenlijk geen optie. De kaarten zijn breder dan ooit tevoren, en het idee om elke planeet in jouw kleur te schilderen zal lang niet zo belangrijk zijn als ervoor zorgen dat je werkt aan de einddoelen van je factie. Tegen de tijd dat onze sessie voorbij was, moest ik op de schouder geklopt worden en werd gezegd dat het tijd was om af te ronden. Toen ik me omdraaide, zag ik dat bijna iedereen behalve ikzelf al weg was, en ik was nog steeds in de strijd, terwijl ik probeerde de laatste paar orks op het scherm uit te schakelen met wat er over was van mijn elite Space Marine-eenheid. Dat soort onderdompeling is zeldzaam als je in de chaos van een evenement als Gamescom zit, maar het feit dat Total War: Warhammer 40,000 het bereikte met slechts een uur of zo gameplay, liet zien hoe rijk dit spel is qua inhoud en speelbaarheid.

Total War: Warhammer 40,000 was misschien niet vanaf dag één het plan, maar het voelt zeker als een game die al tien jaar in de maak is, gezien de hoeveelheid werk die Creative Assembly heeft gestoken in het omzetten van de grimdark verre toekomst op deze schaal in een videogame. Ik weet niet zeker of er een beter moment is geweest om Warhammer-hobbyist te zijn, en een groot deel daarvan komt door de drie uitstekende taarten die we binnenkort zullen eten in de RTS Dawn of War IV, de grand strategy Total War: Warhammer 40,000, en het vervolg op de shooter die ik aan het begin van deze tekst noemde, Boltgun II. Als er echter een spel is dat echt de epische schaal van de wildste Warhammer-gevechten uit onze verbeelding vangt, dan is het Total War. Als het spel het goed doet bij de lancering, heeft het een grote kans om een van de beste Warhammer-games te worden, en de beste strategiespellen die ik heb gespeeld.