Venom: The Last Dance

Er is iets zo triest voor mij aan de eerste twee films over McFarlane's iconische Spider-Man-schurk. Want het is helaas zo dat extreem weinig elementen van deze films (inclusief de nieuwe derde film die gisteren in de bioscopen verscheen) iets gemeen hebben met het strippersonage. En dat is tragisch. Verspild potentieel voor ons allemaal die altijd van Venom in stripvorm hielden. Bovendien zijn er in deze trilogie zo weinig narratieve risico's genomen en zijn er zoveel duidelijke fouten gemaakt met zowel het script als de regie, dat er helaas geen verzachtende omstandigheden meer zijn om excuses te geven. Venom, Venom: Let There Be Carnage en Venom: The Last Dance zijn een slechte trilogie van stripboekfilms die we over een jaar of twee allemaal vergeten zullen zijn.

Venom: Let There Be Carnage is eerlijk gezegd een van de slechtste miljardenfilms die ik in mijn hele leven heb gezien. De onwetende regie van Gollum-boy Serkis, het onhandige en doelloos luie script, gecombineerd met supervreselijke kotsen van kleverige computereffecten, maakten het tot een tentoonstelling van hoe je geen vermakelijke popcornfilm moet maken op basis van een stripfiguur. In deze derde film is de co-schrijver van het script voor de eerste film achter de camera gestapt en is de toon anders. Eddie en Venom zijn op de vlucht en ontsnappen allebei aan hun eigen problemen. Brock wordt opgejaagd door de politie en de FBI voor de moord op agent Mulligan aan het einde van de vorige film, terwijl Venom nu wordt opgejaagd door de heerser en handhaver van de thuisplaneet Knull, die op aarde is aangekomen met zijn leger van slijmerige ruimtemonstervolgelingen.

Het leven op de vlucht heeft in dit geval echter niet betekend dat Sony een dichte, donkere, zenuwslopend coole thriller heeft gemaakt, gekruid met wat naar McFarlane geurende meta-humor. Nee, nee. Dit is een kindvriendelijke, door daglicht beïnvloede, supervoorspelbare slappe roadtripfilm over twee vrienden die samen hun laatste reis maken. Want zo zien de strenge basiseisen van Knull eruit. Of Eddie sterft, of Venom lift naar huis naar zijn planeet - alweer. De twee zullen hoe dan ook worden gescheiden, en wat is er in de tussentijd dan zich aan te sluiten bij een stel hippies in winterslaap en door verschillende staten te rijden, terugkerend naar dezelfde grappen die in beide voorgangers werden gebruikt.

Hardy is voor mij gemakkelijk leuk te vinden. Dat is altijd zo geweest. Het was echter niet genoeg om van Venom een goede film te maken en hij was op geen enkele manier in staat om Serkis' ronduit rampzalige scènes in het vervolg te redden. Als hij in dit laatste deel van de trilogie steeds hetzelfde doet, en als de 'humor' in het contrast tussen methodische nieuwsfotograaf en knettergek ruimtemonster uit het raam verdwijnt, heb ik het gevoel dat de hele film sluimert terwijl ik ernaar kijk. Er is geen randje, er worden geen risico's genomen, ze benaderen nooit een toon die consistent is met het stripfiguur en karakterontwikkeling is onbestaande. We zijn gewoon verslaafd. Wanneer Eddie en Venom met hun hippievrienden door een snuifdroog Amerika reizen om uiteindelijk oog in oog te komen te staan met Knull en zijn Knullers.

Is Venom: The Last Dance de slechtste film in deze slappe trilogie? Nee, dat is het niet. Niets kan zo verschrikkelijk slecht zijn als Let There Be Carnage. Helemaal niets. Is het op gelijke voet met de ongelooflijk middelmatige eerste film en daarom 'oké'? Ook dat niet. Kelly Marcel heeft niet het lef om hier alles uit de kast te halen, er is een gebrek aan karakter, verbeeldingskracht, humor en hart in een film die natuurlijk Spider-Man had moeten bevatten. Een hele Venom-trilogie zonder ook maar een seconde met Spider-Man is alsof je het Wereldkampioenschap snooker probeert te spelen met een touwtje. Het 'werkt', maar je raakt niets.