Inloggen
De legendarische Italiaanse kunstenaar was blij om met Gamereactor te praten over de evolutie van zijn kenmerkende stijl voor het tekenen van vrouwen, de geheimen achter HP & Giuseppe Bergman, het werken met Jodorowski, of de essentie van pure artistieke erotiek.
"Hoi Gamereactor-vrienden, ik ben op de 26e Comicon in Napels en dit is een heel bijzonder moment.
Voor mij persoonlijk is het een leuk moment, want ik ben hier samen met maestro Milo Manara.
Weet je, we moeten je bedanken voor 50 jaar prachtige kunst."
"Mijn vader en ik zijn thuis grote fans van je werk.
Dus allereerst heel erg bedankt voor je werk, voor je kunst en dat je hier bij ons bent.
Ik wilde je vragen, als eerste vraag: je staat bekend om waarschijnlijk de beste vrouwen in het medium, in strips.
Dus, hoe zou je zeggen dat je techniek voor het tekenen van vrouwen zich sinds het begin heeft ontwikkeld?
Wij vinden het ongelooflijk moeilijk wat je toen deed en wat je vandaag de dag nog steeds doet."
"Eigenlijk, ik bedoel, de techniek is in die zin geëvolueerd dat ik, toen ik jong was, natuurlijk heel slecht was in tekenen.
En ik hoop dat ik beter ben geworden in tekenen en in de techniek.
Je moet natuurlijk weten dat ik naar de kunstacademie ben gegaan.
Dus ik ben begonnen met tekenen, weet je, toen ik 14 en 15 was, met modellen, dus levende modellen."
"En door de geschiedenis heen, vanaf Praxiteles, hebben alle kunstenaars, grote kunstenaars, maar zelfs, weet je, beginners, of kunstenaars die geen succes hadden, altijd het paradigma van het vrouwenlichaam gebruikt als symbool van schoonheid, maar niet alleen schoonheid, ook van harmonie, van perfectie en een synthese van het leven.
Dus in zekere zin, ik bedoel, in een tekening, aangezien we maar twee D's hebben, we maar twee dimensies hebben, is het profiel, de contouren van het vrouwelijk lichaam een geweldige reis."
"Het zit vol emotie en dat geldt voor elke tekening.
Het zit vol met dezelfde emotie.
Zo is het, het is een passie, weet je, het is een reis vol passie.
En dat geldt vanaf Praxiteles voor alle kunstenaars."
"Fantastisch. Wie waren je modellen voor HP en Giuseppe Bergman?
HP, heel eenvoudig, heel rechttoe rechtaan.
Ik bedoel, eigenlijk heeft hij zijn eigen zelfportret gemaakt.
Weet je, ik zal je dit verhaal vertellen."
"Ik bedoel, we zaten in de bus op het Lido in Venetië.
Weet je, je kunt het Lido in Venetië alleen bereiken met de veerboot of met de boot.
Maar als je er eenmaal bent, hij woonde eigenlijk in Malamoco, zijn huis stond in Malamoco.
Dus namen we de bus om naar zijn huis te gaan."
"En in die bus vertelde ik hem mijn idee om hem als model voor een personage te gebruiken.
En op het buskaartje tekende hij zichzelf.
Hij maakte een zelfportret, gaf het aan me en zei: teken me zo.
En ik koester dit. Het is een perfecte herinnering. Ik bewaar het nog steeds in mijn aantekeningen."
"En wat het andere personage betreft, weet je, dat is een soort projectie van mezelf en Alain Delon.
In die tijd was die publicatie eigenlijk bestemd voor Frankrijk, voor de Franse markt.
En in die tijd was er een soort rivaliteit, een dualisme, tussen Alain Delon en Belmondo.
En Belmondo was het model voor Blueberry."
"Ik bedoel, ik wilde een antiheld.
En dus was het makkelijk. Het was zo makkelijk om aan Alain Delon te denken.
En hij is natuurlijk ook een knappe man.
Dus het was echt heel makkelijk."
"Dus dit zijn min of meer de fysieke voorbeelden van die personages.
En ik heb Alain Delon ontmoet, weet je. Ik heb hem ontmoet. Ik heb hem ontmoet.
Hij was de juryvoorzitter van Miss Italia, weet je wel, de schoonheidswedstrijd van toen.
En ik was een van de juryleden."
"Dus we hebben een week samen doorgebracht.
En hij kende die strips, hij was ervan op de hoogte.
En het was zo grappig, ik bedoel, om hem te ontmoeten.
Oké, ik wilde je vragen naar je samenwerking met Alejandro Jodorowsky."
"Ik weet het, ik ben dol op Los Borgia.
Hoe heb je daarmee een soort donkerdere toon verkend in een donkere periode uit de geschiedenis van Italië en Spanje?
Nou, het was eigenlijk echt een groot genoegen om aan dat project te werken.
Ten eerste is het het enige verhaal dat ik zelf heb ingekleurd."
"Ik heb het verhaal getekend en ingekleurd.
En het was echt geweldig dat Jodorowsky me vroeg om mee te werken aan dit verhaal dat zich afspeelt in het hart van de Renaissance.
Paus Alessandro Borgia, Alessandro Borta, werd in 1492 tot paus benoemd."
"Dat is ook het jaar waarin Amerika volgens de gangbare opvatting werd ontdekt.
Maar het is ook volgens de gangbare opvatting het jaar dat de scheiding vormt tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd.
Het is het einde van de Middeleeuwen en het begin van de moderne tijd.
En het is het verhaal dat, in zekere zin, deze overgang, deze overgangsfase weergeeft."
"Het is de periode waarin zonden en corruptie min of meer werden vergeven aan degenen die aan de macht waren.
Borgia had al een dochter en een zoon voordat hij paus werd, maar hij was sowieso al kardinaal.
Dus eigenlijk, zoals we nu ook kunnen zien, worden degenen die aan de macht zijn alle zonden vergeven, allerlei soorten zonden, vooral die welke te maken hebben met seks, met seksuele relaties."
"En het is alsof er sprake is van corruptie die wordt getolereerd.
En nog erger: het besef dat er niets aan de hand is, dat het geen verschil maakt, dat er een moraal en een wet is voor de machthebbers en een andere voor het gewone volk.
En Alessandro Borgia was eigenlijk een soort symbool."
"Hij klom schaamteloos op tot het hoogste niveau van gezag, ook politiek, niet alleen in de religie.
En het feit dat Todorovsky me vroeg om mee te doen, vond ik echt spannend.
En ik kon die bronnen ook echt bekijken.
Er zijn veel iconografische bronnen voor de renaissance, veel schilderijen, niet in het geval van de middeleeuwen natuurlijk, maar voor de renaissance."
"En dus heb ik de kleurenpaletten gebruikt, hetzelfde kleurenpalet van de renaissance.
We hebben het natuurlijk over Todorovsky's Borgia, niet per se over de historische.
Oké, de laatste, de afsluiter, l'ultima.
Hoe denk je dat pure erotiek tegenwoordig wordt gezien?
Er is een verschil tussen pornografie en erotiek, althans voor mij."
"En eigenlijk zei Woody Allen dat pornografie de erotiek van de ander is.
Dat is wat hij bedoelde, en het is waar, het is geniaal, het is niet alleen grappig, het is waar.
Want wat voor mij erotisch is, is niet per se erotisch voor jou, het kan voor jou pornografisch zijn.
En eigenlijk is erotiek volgens mij de culturele verwerking van seks in de samenleving."
"En pornografie is slechts een vertoning van seks, zonder enige culturele verwerking, zonder enige culturele dimensie.
En in de huidige samenleving, de samenleving van vandaag, wint pornografie terrein, is ze succesvoller, heeft ze het leeuwendeel.
Ze is heel toegankelijk, veel toegankelijker dan vroeger op het internet, ongeacht je leeftijd."
"Iedereen kan toegang krijgen tot pornografie.
En dat geldt niet alleen voor erotiek en pornografie, maar voor elk fenomeen.
Het lijkt me dat er in de huidige samenleving een gebrek is aan culturele verwerking in het algemeen, van welk fenomeen dan ook.
Er wordt meteen naar geweld gegrepen."
"Geweld komt voort uit een gebrek aan culturele verwerking bij conflicten, of het nu gaat om interpersoonlijke of internationale conflicten.
Als je de oorzaak van het meningsverschil op een culturele manier verwerkt, kun je praten.
Je praat en je lost je problemen op en je brengt je zaken in orde.
Tegenwoordig is er geen sprake van enige vorm van culturele verwerking, en ik denk dat erotiek in dit geval de dupe is."
"Ik zie het niet in de samenleving, in de film, in de literatuur, in strips.
Er is in het algemeen geen culturele verwerking, maar in het geval van erotiek en pornografie wint pornografie in zekere zin terrein.
En eigenlijk lijkt het erop dat er in alle culturele productie van tegenwoordig geen behoefte is aan erotiek.
Erotiek is niet langer essentieel."
"Er is tegenwoordig alleen maar geweld in verhalen: onderzoeken, moorden, doodslag, en politieagenten en commissarissen, enzovoort, die het onderzoek doen.
Erotiek is een beetje naar de achtergrond verdwenen, het is naar de achtergrond verdrongen, niet zoals in de jaren '70 en '60, in de jaren zeventig en zestig, toen er een bevrijding van de samenleving plaatsvond en erotiek een onderdeel was van die bevrijding."
"En tegenwoordig, ik moet mezelf herhalen, is er overal pornografie, is er overal geweld.
Vanwege dit gebrek aan cultuur.
Heel erg bedankt. Grazie mille. Ik vind je antwoorden geweldig. Bedankt."
