Inloggen
We praten met Randall Park en Kimiko Glenn, de acteurs van Red en Teal in Among Us over hun overlevingsstrategieën.
"Hoi Randall, hoi Kimiko, ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Om maar meteen te beginnen: Among Us is, denk ik, al een tijdje een begrip in gamingkringen.
Waren jullie al enigszins bekend met het spel voordat jullie eraan begonnen?
En zo niet, wat heeft je er dan toe aangezet om aan dit project mee te doen?
Ik niet. Ik zeg het niet graag."
"Maar het is, ik bedoel, meteen al, als je het materiaal krijgt en het script is zo goed.
Het is zo grappig. Je voelt je meteen verbonden met alle personages, omdat ze gewoon zo karakteristiek en zo goed geschreven zijn.
En ik bedoel, de tekeningen vind ik natuurlijk ook zo grappig.
Ja, ik ook niet. Ik kende het niet."
"Zodra ik erachter kwam, heb ik het opgezocht en ontdekte ik hoe groot het was.
En ik was ook zo gefascineerd door hoe ze het zouden gaan bewerken tot een serie.
En ja, zoals Kimiko al zei, het lezen van de scripts en het leren kennen van deze personages en hoe, je weet wel, hoe ze elk personage hebben uitgewerkt.
En ook te horen wie de stemmen van sommige andere personages zouden doen."
"Dat was echt van: oh mijn god. Ja, ik zou hier heel graag deel van uitmaken.
En dus, ja. Ja. Ik wist het van tevoren niet, hoor.
Het is heel handig om zo’n sterke cast te hebben.
Ja, ja. Maar maak je geen zorgen, de rest is net zo."
"Niemand lijkt bekend te zijn, wat echt leuk is, want het laat volgens mij de kracht zien van de creatie die jullie hebben neergezet.
En iets anders waar ik ook aan dacht, is dat, zoals je zegt, de personages heel goed zijn uitgewerkt, maar het voelt alsof ze allemaal heel goed passen bij de vertolkingen die jullie geven.
Was er ruimte voor een soort improvisatie? Want ik denk dat er geen mondbewegingen zijn om te volgen bij de voice-over."
"Theoretisch gezien, gewoon een beetje met de stroom meegaan.
Ja, dat was een grote vraag die ik had toen ik eraan begon: hoe gaan mensen zich verbinden met deze personages als je ze niet echt kunt zien emoties tonen?
Maar toen ik het zag, dacht ik: oh mijn god, je voelt echt wat deze personages doormaken.
En met heel weinig gezichtsuitdrukkingen konden ze zoveel overbrengen."
"Maar ja, we hebben wel veel kunnen spelen.
En in animatie krijg je vaak de kans om hier en daar wat te improviseren.
Maar nogmaals, de scripts waren zo goed dat we een geweldige basis hadden om op voort te bouwen.
Ja."
"Ik denk dat je je weer helemaal in je personages inleeft, het voelt echt alsof je ze helemaal belichaamt.
Maar ik vroeg me af of je jezelf in een soortgelijke situatie zou bevinden, denk je dan dat de manier waarop je personage reageert, ook de manier zou zijn waarop jij zou proberen te overleven in zo’n gruwelijke hel?
Ik bedoel, zonder iets te verklappen, maar het lijkt erop dat iedereen zijn eigen strategieën heeft, sommige geweldig, andere slecht."
"Maar ik vroeg het me gewoon af.
Ik weet niet of ik... Ik denk dat ik me op basis van de wetenschap zou gedragen, maar ik weet niet of je zo iets overleeft.
Ik weet het niet. Ik weet niet of in een plas veranderen de juiste strategie is.
Maar ja, ik denk dat ik echt zo zou zijn, ah, dat zou ik zijn."
"Ik zou net zo onbekwaam zijn als Red, maar ik zou dat waarschijnlijk niet hebben.
Ik zou waarschijnlijk niet zo'n soort valse bravoure hebben als hij.
Ik zou me gewoon meteen in een hoekje verstoppen, snap je.
Dat is begrijpelijk. Ik denk dat ik waarschijnlijk een combinatie van beide zou kunnen doen."
"Wat denk je, als je er van buitenaf naar kijkt, wat maakt volgens jou de specifieke draai aan de whodunit die Among Us geeft?
Wat maakt het volgens jou zo populair en hoe denk je dat dat in de serie tot uiting komt?
Hmm. Ik weet het niet.
Ik bedoel, ik denk dat wat echt helpt, is hoe je meteen in de wereld wordt gezogen."
"En wat daar volgens mij zo goed aan is, is dat het zo simpel is.
De personages zijn echt diepgaand en driedimensionaal, en je weet meteen hoe ze in elkaar zitten.
Maar een deel daarvan is volgens mij de eenvoud van groen, oranje en geel.
Weet je, je kunt de personages meteen, heel gemakkelijk en heel snel leren kennen."
"En dan is het makkelijk om te volgen wat er gebeurt, ook al gaat het allemaal zo snel.
Dus ik denk dat dat een deel van de charme ervan is.
Ja. Ja. Ja. Mee eens. Ik denk dat er een soort eenvoud in zit.
En ik bedoel, het hele moordmysterie ervan, het wie-heeft-het-gedaan-gedeelte."
"En ik denk gewoon dat het zo'n fundamenteel aspect is van ons als mensen.
We vinden het gewoon geweldig. Weet je, net zoals we het leuk vinden om een puzzel op te lossen.
En we vinden het allemaal geweldig om te zien hoe mensen proberen te overleven, weet je, want ik denk dat dat is wat we allemaal proberen te doen in het leven.
Ja. Dus het is gewoon een heel simpele, vermakelijke, leuke rit die we in de serie meemaken."
"En als ik hypothetisch, figuurlijk gesproken, ik ga geen spoilers geven, maar hypothetisch gezien, als je het geluk zou hebben om dit te overleven, of je personage, denk ik, het geluk zou hebben om dit te overleven, zou je dan terug willen komen voor een tweede seizoen?
Ik heb met haar en Dennis gesproken. Hij zegt dat hij een plan heeft.
Ik heb even met Elijah gesproken en ze zeiden: ja, weet je, absoluut. Dus ik dacht: waarom niet?
Het is zo'n leuk project. Waarom zou ik nee zeggen?
Ja, hypothetisch gezien. Ja, ja."
"Ik denk dat er nog één laatste korte vraag is. En als je vastzat aan boord van de Skeld, zou je dan liever de zekerheid hebben van een bedrieger zijn?
Of het gevaar van een bemanningslid zijn? Wat zou jij liever hebben? Wat zou jij liever zijn?
Hypothetisch natuurlijk, ik ga je geen spoilers over de personages geven.
Ik moet dat altijd even vooraf zeggen. Ja, ik bedoel, ik ben een heel slechte leugenaar."
"Dus ik denk dat het niet goed zou aflopen als ik een bedrieger was.
Natuurlijk denk ik dat ik dan meer beschermd zou zijn. Maar ik denk dat ik zou zeggen: jongens, ik heb het gedaan. Het spijt me.
Ik weet het niet. Ik voel me heel snel schuldig en dat is te zien. Ja.
Ik denk niet dat ik... ik zou gewoon niet op de skeld willen zitten, punt uit."
"Ik vind het gewoon allemaal heel eng, als bedrieger, als bemanningslid.
Het is gewoon te veel stress, te veel stress.
Ik zit liever ergens op een eiland. Ja, dat snap ik.
Misschien is dat seizoen twee. Misschien is dat een eiland. Geweldig."
"Sorry, jongens, denk ik. Heel erg bedankt voor je tijd. Graag gedaan.
Alex, bedankt. Leuk om met je te praten."
