Inloggen
We spraken met Joe Abercrombie in Avilés om te praten over de evolutie van moderne fantasy, zijn opmerkelijke talent om genretrends te anticiperen, waarom verlossing overschat kan worden, hoe videogames zijn schrijfstijl hebben gevormd, de toekomst van The Devils op het scherm, de aankomende The Heretics, en zelfs iets kleins over de volgende golf van Liefde. Dood & Robots.
"Hoi Gamereactor-vrienden, dit is mijn tweede dag op de Celsius 232 en ik heb hier een van de sterren bij me.
Iedereen wil met je praten, ik weet niet hoe of waarom."
"En je bent heel nauw betrokken bij het festival, je bent hier nu al een paar jaar.
Hoe bevalt het je dit jaar?
Ik vind het geweldig, net als elk jaar. Ik was erbij bij de eerste editie, zo’n 15 jaar geleden en ik denk dat ik er nu in totaal 11 heb meegemaakt."
"Toen ik er voor de vijfde keer bij was, vond ik het best wel gaaf.
Nu ik er 11 heb meegemaakt, voelt het misschien een beetje als iets vanzelfsprekends, ik weet het niet zeker.
Dat zijn best veel boeken in die jaren, denk ik.
Ik wil je wat vragen over de opzet van trilogieën."
"Je hebt er een heleboel, je hebt *The First Law*, *Age of Madness* en nu *The Devils*.
Hoe pak je dat aan? Hoe verdeel je je creatieve werk vanaf het begin zodat het een volledige trilogie kan worden of uitgroeien tot een volledige trilogie?
Een trilogie is voor mij altijd de natuurlijke lengte geweest voor een meerdelig verhaal."
"Er is een begin, een midden en een einde.
Een eerste boek waarin je de basis legt, een laatste boek waarin je alles afrondt en een middelste deel waarin je de verhaallijnen kunt uitwerken en de personages kunt ontwikkelen.
Alles wat ik als kind las, Lord of the Rings, Wizard of Earthsea, de grote boeken voor mij waren trilogieën."
"Dus het voelde altijd heel natuurlijk om in die stijl te schrijven.
Ik denk dat fantasy vaak bestaat uit grote, lange verhalen, grote werelden en veel personages.
Dus als je eenmaal aan meerdere boeken begint, lijkt drie het juiste aantal.
Die personages die je noemde, veel van hen doen vreselijke dingen."
"En toch raken mensen aan ze gehecht.
Waar ligt de grens tussen een personage dat gebreken heeft, maar waarmee je je uiteindelijk toch kunt identificeren, en een personage waar je de moed voor zou opgeven?
Ik weet niet of er wel een grens is."
"Ik denk dat ik er eerder van uitga dat er geen grens is.
Als je schrijft vanuit het hoofd van het personage, als je hun drijfveren begrijpt en die kloppen, als de manier waarop het personage denkt je aanspreekt, en vooral een gevoel voor humor dat een beetje eigen en aantrekkelijk is, dan kan een personage in zekere zin overal mee wegkomen."
"Ik denk bijvoorbeeld aan boeken als American Psycho, waar het gedrag absoluut beneden alle peil is, het ergste van het ergste, de meest afschuwelijke persoon die je je kunt voorstellen.
Maar er zit nog steeds een soort scherpzinnigheid en humor in waardoor het interessant is om over die persoon te lezen."
"Je hoeft ze als lezer niet leuk te vinden, maar je moet ze wel interessant vinden.
Dus ik denk dat het erom gaat je in te leven in het perspectief van die persoon en hem of haar een soort persoonlijke humor en een aansprekende stem te geven.
Denk je dan dat verlossing overschat wordt in fantasy?
Ik denk dat dat kan. Het is niet het enige belangrijke."
"Ik denk dat een personage verlossing kan vinden, maar er is ook interesse in een personage dat naar verlossing lijkt te reiken, dat er bijna komt, maar op het laatste moment faalt.
Dat voelt voor mij heel echt en heel natuurlijk."
"We zitten vaak vast in dit soort gedragspatronen die als mensen heel moeilijk te doorbreken zijn.
We kunnen de vertrouwde omgeving achter ons laten, nieuwe mensen om je heen zoeken, nieuwe manieren om je te gedragen, maar vaak, als je terugkeert naar het vertrouwde, vallen we weer terug in vertrouwde gedragspatronen."
"Dus dat soort vloeiende patronen van verandering en ontwikkeling die je vaak tegenkomt in fictie en in heroïsche fantasy, ik weet niet of dat altijd de echte wereld weerspiegelt, en ik hou van schrijven dat echt en authentiek aanvoelt."
"En soms falen mensen.
Mag ik je wat vragen over Half-A-King?
Dat was bijna 20 jaar geleden, als ik het goed heb?
Ja, dus *The Blade Itself* was mijn eerste boek, en dat was iets meer dan 20 jaar geleden."
"2007.
Klopt.
Half-A-King kwam volgens mij zo’n drie of vier jaar later uit.
Hoe denk je dat dat boek, dat verhaal, die boodschap het publiek van vandaag aanspreekt?
Ik bedoel, ik denk dat het nog steeds lijkt te werken."
"Ik bedoel, ik heb het geluk dat ik blijkbaar altijd, waarschijnlijk bij toeval, ik weet het niet, maar ik lijk altijd op het juiste moment op een golf van dingen te zijn meegegaan.
Dus ik schreef een soort rauwe, smerige, ietwat amorele fantasieverhalen in een tijd dat dat nog niet per se het middelpunt van de markt was."
"Maar terwijl ik eraan schreef, verschoof de markt behoorlijk in die richting.
Het was er eigenlijk al toen ik erbij kwam, op een manier die ik niet had verwacht en waar ik eigenlijk nooit op was voorbereid.
En dus, als ik in de loop der tijd één ding heb gehad in mijn carrière als uitgever, dan is het wel geluk geweest, denk ik."
"De markt is op mij gaan inspelen, en dat is echt heel fijn.
Dat is echt heel fijn, natuurlijk.
En ik wilde je ook nog iets vragen over videogames.
Ik weet dat je heel geïnteresseerd bent in videogames."
"We zijn vooral, of waren vooral, een videogame-insight, toch?
Tuurlijk, ja.
Dus die twee manieren, of eigenlijk die ene manier: hoe inspireren ze je?
Als je speelt, kun je hun verhaallijnen op een andere manier bekijken."
"Bijvoorbeeld, vanuit interactieve verhalen, zie je dingen die je ook in je statische boeken kunt doen.
En dan vraag ik het je eens andersom.
Ja, ik bedoel, videogames hebben altijd een enorm deel uitgemaakt van wat ik heb gedaan."
"Ik bedoel, in zekere zin ben ik de juiste leeftijd, eind twintig, heel eind twintig, laten we eerlijk zijn, de juiste leeftijd om echt samen met videogames op te groeien.
Dus toen ik vier of vijf was, kregen we voor het eerst een computer, dat was, geloof ik, een Acorn Atom, 2K."
"Heel indrukwekkend.
Later hebben we hem uitgebreid tot maar liefst 12K.
Dat was echt een knaller.
En dus kan ik me nog heel veel vroege videogame-ervaringen herinneren."
"Elite op de BBC, lang geleden.
Dungeon Master op de Atari ST toen ik opgroeide.
Dit waren dus allemaal leerzame jaren voor mij als tiener.
Weet je, echt fascinerend spul."
"En dat was, denk ik, de tijd waarin jongeren op boeken reageerden.
Ik reageerde op boeken, maar ook op videogames.
En in die tijd moest je, denk ik, veel zelf invullen en in zekere zin je eigen achtergrondverhalen voor de personages bedenken."
"En daarom waren ze, denk ik, heel krachtig om je fantasie te prikkelen.
En dat zijn dus in zekere zin mijn eerste schrijfervaringen, waarbij ik de achtergrond van de games die ik speelde verder uitwerkte toen het nog maar een paar pixels op het scherm waren."
"Zoals je fantasie prikkelen en de leemte opvullen.
Dat is interessant.
En andersom, zou je zelf eens aan videogames willen werken?
Ik zie zo een moreel dubbelzinnige RPG-ervaring voor me, gebaseerd op je schrijfstijl."
"Tuurlijk.
Ja, ik bedoel, weet je, het is iets wat af en toe ter sprake komt.
En het is een fascinerend gebied.
Het is duidelijk dat die sector zo enorm aan het groeien is, veel groter dan film en tv, groter dan boeken."
"En na verloop van tijd zal het zeker nog groter worden.
En dus is het ongetwijfeld een vruchtbaar terrein om te schrijven.
Maar ik denk dat schrijvers nog steeds tot op zekere hoogte een beetje overgeleverd zijn van het ontwerp, de programmering en dat soort commerciële elementen."
"En dus is het best lastig om daar als schrijver van boeken je plekje te vinden.
Als auteur heb je volledige zeggenschap over wat je doet, wat druk kan geven, maar tegelijkertijd ook heel veel vrijheid biedt.
En dus weet ik niet zeker hoe ik nu, als iemand die gewend is zijn zin te krijgen, zou reageren als ik zou moeten doen wat mij wordt opgedragen."
"Misschien iets wat je al eens hebt gedaan en waarvan je denkt dat het geschikt is als videogame, als bewerking?
Tuurlijk. Ik bedoel, dat is altijd een mogelijkheid.
Ik denk dat het afhangt van het juiste team, de juiste mensen, de juiste persoon met de juiste aanpak en de juiste achtergrond die naar je toe komt en zegt: ik wil dit doen en zo ga ik het aanpakken."
"En in zekere zin is dat ook wat je zoekt in een film- of tv-bewerking.
Die persoon die niet naar je toe komt om te zeggen: ‘Ik vind je werk geweldig.
Laten we doen wat jij hebt gedaan.’ Maar die zegt: ‘Ik heb een visie op wat ik met jouw materiaal zou kunnen doen.’ Laten we die reis samen maken."
"En als die kans zich zou voordoen met de juiste mensen, zou ik die kans met beide handen aangrijpen, maar tot nu toe is het nog niet helemaal de juiste match geweest.
Dus ik houd altijd mijn oren open.
Ja. En nu je het over bewerkingen hebt, moet ik je natuurlijk vragen, en ik geloof dat het publiek je gisteren al iets vroeg over The Devils."
"Tuurlijk.
Is er iets nieuws dat je kunt vertellen, iets over de stand van zaken?
Tuurlijk.
Ja. James Cameron heeft een jaar of twee geleden de rechten op *The Devils* gekocht toen het boek net uitkwam."
"En het enige wat ik echt kan zeggen is dat we eraan werken.
Dit soort dingen gaan altijd heel, heel langzaam.
En als je met iemand als hij te maken hebt, is het geweldig om dat soort gewicht erachter te hebben en die creatieve kracht erachter."
"Maar tegelijkertijd moet het in zijn tempo gaan, en hij heeft nog heel veel andere dingen aan zijn hoofd.
En dus gaat het met horten en stoten als het oog van Sauron weer naar je project keert, snap je?
Het gaat dus wel vooruit, maar reken er nooit op dat dit snel gaat."
"Natuurlijk.
Ik heb in de loop der tijd geleerd dat er geen garanties zijn, snap je.
Je moet gewoon in elke fase je best doen en hopen dat het allemaal goed komt."
"Maar ondertussen blijf je werken aan de wereld en deze in de trilogie plaatsen, en we hebben net de titel van het vervolg gehoord, namelijk The Heretics."
"Ja.
Wat kun je ons vertellen, of wat kun je de fans vertellen wat ze van dit tweede deel kunnen verwachten?
Nou, in zekere zin probeer ik altijd een beetje hetzelfde te bieden."
"Je weet wel, je wilt mensen datgene geven wat ze in de eerste plaats zo leuk vonden aan je schrijfstijl.
Ik denk dat dat voor mij een combinatie is van actie en wat humor en levendige personages die een onverwachte wending nemen."
"Dus dat is, denk ik, altijd een rode draad in wat ik doe.
The Devils was bedoeld als een wat leuker, sneller, in zekere zin vlotter te lezen boek, dan sommige van mijn andere werken."
"Ja.
En dus bouwt *The Heretics* daarop voort, breidt de schaal een beetje uit, introduceert een paar nieuwe personages en een paar nieuwe ideeën.
Het speelt zich grotendeels af in Duitsland en er komen veel heksen in voor."
"Dat is het eigenlijk wel.
Heel veel heksen in Duitsland.
Oké.
Oké.
Interessant."
"Ik had het eerder al over de eerste wet, en dit is een vraag van mijn collega Alex.
Tuurlijk.
Hij vraagt: welk personage uit *The First Law* zou je meenemen naar het team van *The Devils*?
O, dat is een interessante vraag."
"Ik bedoel, er zitten heel wat onaangename personages in The First Law die volgens mij waarschijnlijk prima zouden passen.
Je hebt wel een beetje een bovennatuurlijk tintje nodig om bij The Devils te passen."
"Dus ik denk dat misschien een personage als Shenkt, die mysterieus is en van mensenvlees houdt, zou goed in dat team passen.
Oké, dat is een goeie."
"Oké, en dan nog één laatste.
Ik ben helemaal weg van Love, Death & Robots.
Oh, tuurlijk, ja.
Je hebt drie afleveringen geschreven, als ik het goed heb."
"Ja.
Het is interessant dat die afleveringen bewerkingen zijn van verhalen van andere auteurs.
Ja, natuurlijk.
En ze zijn natuurlijk ook veel korter."
"Ze zijn kort in vergelijking met je trilogieën of je boeken.
Hoe voelde je je hierover, over het bewerken van werk van anderen en het ook heel kort en krachtig te maken?
Ja, ik bedoel, al met al echt een interessante oefening."
"Ik heb dus best veel gewerkt, zowel aan het bewerken van mijn eigen werk voor het scherm, met heel weinig succes, moet ik er wel bij zeggen.
En ik heb ook met een paar andere schrijvers samengewerkt om ook hun boeken voor het scherm te bewerken, dus een veel langer format, van zo’n uur lang of filmachtige formaten."
"En dus was dit in zekere zin een logische stap om aan Love, Death and Robots, waar vrijwel alle verhalen gebaseerd zijn op een kort verhaal of ergens op zijn gebaseerd."
"En het kan best frustrerend zijn om dat verhaal al te hebben, maar over het algemeen vind ik het een heel leuke afwisseling omdat je dan in iets terechtkomt dat al grotendeels vastligt, je hebt de structuur al, je hebt een vorm die mensen al leuk vinden en waar ze van genieten, en het gaat erom dat je dat gewoon naar voren probeert te brengen op de meest effectieve manier voor het format en het ook vaak terug te brengen tot één kernpunt, want sommige duren vijf minuten, sommige duren 15 of 10 minuten, maar sommige zijn heel, heel kort, en dus draait het erom dat je het probeert terug te brengen tot de meest efficiënte vorm, en dat is eigenlijk best een spannende kans."
"En je werkt samen met geweldige regisseurs, geweldige animators, die fantastische ideeën hebben, en dat is leuk als auteur die meestal in zijn eentje werkt om in een team terecht te komen, soms met slechte ideeën, en soms met geweldige ideeën, en je werkt je als het ware een weg door de slechte ideeën en hopelijk vind je dan de beste vorm voor het verhaal."
"Zou je daar in de toekomst graag een origineel willen hebben?
Kunnen we een origineel van Joe Abercrombie verwachten in Love, Death and Robots?
Ik bedoel, het kan altijd, dus ik denk dat ik er in de volgende serie weer een paar ga doen, een paar afleveringen die allemaal gebaseerd zijn op werk van anderen."
"Ook bewerkt?
Ja, absoluut.
Misschien ooit eens een origineel.
Ik neem aan dat je wacht op zo’n, zo’n juweeltje van een idee dat bij het format past, en ik ben over het algemeen niet zo’n kortverhalen-type."
"Ik ben meer een langverhalen-type, dus hopelijk gebeurt dat ooit eens.
Dat komt vanzelf wel op me af.
Een verhaal dat echt een juweeltje is om te schrijven."
"Misschien hier in Avilés, aangezien je hier zo thuis bent, en ik weet dat je Avilés in sommige van je werken noemt, dus dat is echt leuk."
"Ik vind dit geweldig.
Heel erg bedankt voor je tijd, Joe.
Geniet nog van de rest van het Celsius-festival.
Graag gedaan, jij ook."
