Wasteman

De miniserie Adolescence veroorzaakte vorig jaar een sensatie en won verschillende prijzen. Het is een werkelijk krachtige, duistere en zeer actuele weergave van jonge geesten en een familie die in real time uit elkaar valt. Producent Philip Barantini (die ook Aadolescentescence regisseerde) is ook verantwoordelijk voor het Britse gevangenisdrama Wasteman. Ik hou van films en series die zich afspelen in gevangenissen, waar tot mijn favorieten The Green Mile en de uitstekende HBO-serie Oz behoren, die ik nog steeds als een echte topserie beschouw. Het is echter wat onduidelijk hoe het zich tegenhoudt, en ik geef toe dat ik het niet meer heb teruggekeken sinds ik twintig jaar geleden alle seizoenen bingewatchte.

Wat betreft waar Wasteman over gaat, volgt het Taylor, een man op voorwaardelijke vrijlating, wiens hoop op een nieuwe start in gevaar wordt gebracht door de komst van zijn celgenoot Dee. Wanneer Dee Taylor onder zijn hoede neemt, zet een brute aanval hun band op de proef en dwingt Taylor te kiezen tussen het beschermen van Dee en zijn eigen kansen op vrijlating.

Een paar maanden geleden las ik een recensie - of een fragment daaruit - waarin een criticus Wasteman beschouwde als een van de allerbeste gevangenisdrama's sinds The Shawshank Redemption. Dat waren misschien niet de exacte woorden, maar dat vat de kern samen, want zulke uitspraken maken me zelden enthousiast. Als iets, hebben ze juist het tegenovergestelde effect, een beetje zoals toen de remake van The Blair Witch Project uit 2016 fantastisch en angstaanjagend werd genoemd, en de daadwerkelijke release niet geschikt was voor zulke vergelijkingen.

Maar terug naar Wasteman. De film is geregisseerd door debutant Cal McMau en de cast bestaat uit Tom Blyth (The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes) en David Jonsson (The Long Walk, Alien: Romulus). Het is een rauwe, donkere en rauwe film, precies zoals je zou verwachten. Het is goed geacteerd en stijlvol, maar ondanks de korte speelduur duurt het eigenlijk even voordat ik echt in de wereld word getrokken. Ik vind het wat moeilijk precies te zeggen waarom, maar er is iets niet helemaal aan de manier waarop het plot is opgebouwd, waarbij je er meteen middenin wordt gegooid, en ik vind dat je niet genoeg context krijgt, althans niet aan het begin. Het duurt even voordat het juiste gevoel doorslaat, al begrijp ik wel de tactiek om ons recht in het grijze dagelijkse leven van de gevangenis te storten.

Het vindt zijn voet, bouwt op, en ik ben bereid veel te vergeven als het zo goed gemaakt is, maar pas na het midden raak ik echt meegezogen en voel ik me emotioneel betrokken. Soms wordt het echt zenuwslopend en zenuwschokkend, en je hebt medelijden met Taylor als het echt lijkt alsof alles door zijn vingers glipt. Wasteman is in de kern een heel goede film en de ingrediënten zijn aanwezig, maar iets anders wat me stoort is dat ik vind dat de gewelddadige scènes op een heel schokkende manier gemonteerd zijn.

Misschien verdient het een tweede keer kijken, met frisse ogen en een ander perspectief? Ik heb tenslotte verschillende voorbeelden van films die ik bij de eerste keer niet zo leuk vond, om er vervolgens hopeloos verliefd op te worden zodra ik ze opnieuw had gezien. Ik vind Wasteman leuk, misschien vooral dankzij Jonssons uitstekende acteerwerk, maar het was niet helemaal wat ik had verwacht en misschien ben ik wat streng, maar ik had gehoopt me te voelen... iets meer, heel simpel.